Communicatie

Communicatie

Vlak na de geboorte leerden we Sofia te communiceren via gebarentaal. Dat deden we omdat de ontwikkeling van handen en vingers in het vroege stadium sneller gaat dan die van de stembanden. Sofia kon daarom heel jong (2-3 mnd) al aangeven wat ze zag, hoorde of nodig had. Daar konden wij op inspelen en dus was er heel vroeg uitgebreide interactie.

Voor bijna alles is een gebaar en zo’n jong mens leert dat razendsnel. Als ze een vogeltje of een auto zag, dan gaf ze dat door middel van gebaren aan. Zo voerden we hele gesprekken met haar over water, dieren, bomen en wind. Om een paar favoriete onderwerpen van toen te noemen. Ook als ze naar toilet wilde, dan ‘zei’ ze dat en mede daardoor was Sofia zindelijk voor haar eerste verjaardag.

Als een mens huilt, dan is ergens een pijngrens bereikt. Dat geldt ook voor jonge mensen. Huilen van de honger doet een jong mens als laatste redmiddel: als ouder heb je dan andere signalen gemist. Dat is niet onlogisch of barbaars, want de huidige samenleving leert ons dat het tot groep 1 aanprutsen is en dat huilen erbij hoort. Maar dat kan dus echt anders.

Sofia is nu net 7 en kan zich prima uitdrukken. Aangezien we haar tweetalig opvoeden, geldt dat voor Russisch en Nederlands. Ze vindt communicatie leuk en is een echte verhalenverteller.

Van jongs af aan speelt ze met tekst en klanken. Ze maakt woordgrappen in het Nederlands en Russisch en inmiddels heel voorzichtig ook in het Engels. Ze combineert die woorden ook met haar muzieklessen en dan componeert ze liedjes in het Nederlands en Russisch (zoals in de film, toen was ze 6 en een half).

Door haar vroeg te leren dat je met communicatie veel kunt bereiken, is dat heel belangrijk voor haar. Ze snapt heel goed dat je met vragen het verste komt en dat mensen haar ook iets kunnen vragen, dus dat ze daar dan aandacht voor moet hebben en wellicht op kan acteren (of zelfs anticiperen).