Gevaar

Gevaar

Traphekjes, elastiekjes op kastdeurtjes en voorzieningen op het gasfornuis. Een opsomming van een aantal zaken die we na de nodige overpeinzingen niet hebben toegepast toen Sofia jong was. We kozen ervoor om haar vanaf het begin mee te nemen in het dagelijks leven en dus te wijzen op gevaren die je in en om het huis en daar buiten tegenkomt.

Ze vindt koken nog altijd fascinerend en speelt graag met smaken en ingrediënten. Vanuit haar eigen interesse leerde ze heel jong omgaan met messen, warm water, vuur en pannen. Zeehond Olaf (haar knuffel) had heel lang een eigen keuken in onze ‘normale’ keuken met eigen voorraadkastjes en daar werd heel vaak in gekookt. We trokken dat door naar vakanties, dus ook daar had Olaf zijn eigen keuken en eigen spullen.

Olaf is bijvoorbeeld dol op soep en heeft gelukkig een hele sterke maag:

Tijdens het koken deed (en doet) Sofia dus mee. Dat betekent in het begin dat je er veel meer tijd aan kwijt bent dan wanneer je het alleen zou doen. Daar moet je vooraf bij stilstaan, want anders wordt het jagen en haasten en dat schrikt een jong mens af. Meedoen in ons geval betekende dat Sofia zelfstandig één gerecht maakte. In het begin kookte ze de aardappels, later werd het snijden en koken en weer later schillen, snijden en koken.

In het geval van salades sneed ze eerst de ingrediënten en roerde ze alles door elkaar. Toen ze ouder werd leerde ze zelf de dressing maken en weer later ging ze experimenteren met smaakjes en ingrediënten.

In de zomer van 2016 kregen we van een echte Urker visser noordzee-kreeft. Sofia was bijzonder gefascineerd door die grote dieren, maar wilde ook graag weten hoe dat smaakte en hoe je dat moest eten. Is daar iets van een blikopener voor? Eh … ja dus:
 

Hetzelfde geldt voor het bakken van brood of gebak. Op weg naar haar zesde verjaardag begon ze ruim van te voren taarten te bakken, om zo te bepalen wat de lekkerste combinatie voor haar vriendjes was. Iedere week bakte ze zelf een taart, cake of maakte ze gebak. Was een hilarisch project waarbij we heel veel plezier hadden, maar wat ze nagenoeg geheel zelfstandig uitvoerde.

Op dit moment verzorgt Sofia het ontbijt of de lunch. Ze overlegt over wat we willen eten, zorgt dat de benodigde spullen op de boodschappenlijstjes komen en maakt op de dag zelf dan het ontbijt: gebakken ei, tosti, pannenkoeken, salades, etc.

En vonden we dat gedoe met messen en warm water dan niet spannend in het begin? Nou en of! Maar de wereld is groter dan je eigen huis, balkon of tuin. En die gevaren veranderen niet. Wij vonden het beter om haar daar vanaf het begin op te wijzen en mee om te leren gaan, bijvoorkeur dus in een praktische omgeving.

Communicatie

Communicatie

Vlak na de geboorte leerden we Sofia te communiceren via gebarentaal. Dat deden we omdat de ontwikkeling van handen en vingers in het vroege stadium sneller gaat dan die van de stembanden. Sofia kon daarom heel jong (2-3 mnd) al aangeven wat ze zag, hoorde of nodig had. Daar konden wij op inspelen en dus was er heel vroeg uitgebreide interactie.

Voor bijna alles is een gebaar en zo’n jong mens leert dat razendsnel. Als ze een vogeltje of een auto zag, dan gaf ze dat door middel van gebaren aan. Zo voerden we hele gesprekken met haar over water, dieren, bomen en wind. Om een paar favoriete onderwerpen van toen te noemen. Ook als ze naar toilet wilde, dan ‘zei’ ze dat en mede daardoor was Sofia zindelijk voor haar eerste verjaardag.

Als een mens huilt, dan is ergens een pijngrens bereikt. Dat geldt ook voor jonge mensen. Huilen van de honger doet een jong mens als laatste redmiddel: als ouder heb je dan andere signalen gemist. Dat is niet onlogisch of barbaars, want de huidige samenleving leert ons dat het tot groep 1 aanprutsen is en dat huilen erbij hoort. Maar dat kan dus echt anders.

Sofia is nu net 7 en kan zich prima uitdrukken. Aangezien we haar tweetalig opvoeden, geldt dat voor Russisch en Nederlands. Ze vindt communicatie leuk en is een echte verhalenverteller.

Van jongs af aan speelt ze met tekst en klanken. Ze maakt woordgrappen in het Nederlands en Russisch en inmiddels heel voorzichtig ook in het Engels. Ze combineert die woorden ook met haar muzieklessen en dan componeert ze liedjes in het Nederlands en Russisch (zoals in de film, toen was ze 6 en een half).

Door haar vroeg te leren dat je met communicatie veel kunt bereiken, is dat heel belangrijk voor haar. Ze snapt heel goed dat je met vragen het verste komt en dat mensen haar ook iets kunnen vragen, dus dat ze daar dan aandacht voor moet hebben en wellicht op kan acteren (of zelfs anticiperen).

De opgraving

De opgraving

Tijdens de nationale archeologiedagen in oktober kun je veel leren over de geschiedenis. Op veel plekken kun je vondsten bekijken en workshops of lezingen bijwonen. Wij gingen naar de Schat van Dalfsen: een grafveld van Hunnebedbouwers. Daar werden talloze vondsten gepresenteerd en die mocht je vasthouden. Daarnaast kon je op een veld zelf op zoek naar sporen uit het verleden.

Bij de ontwikkeling van een nieuwbouwwijk vonden ze in Dalfsen initieel een grafveld van de Hunnebedbouwers uit de Trechterbekercultuur. Het veld was in goede conditie en het grootste ooit gevonden. Er kwamen talloze unieke voorwerpen uit de grond, waaronder een ongebruikte vuurstenen bijl van ca. 5.000 jaar oud. Later werd er ook nog een klein grafveld uit de middeleeuwen gevonden.

We waren er met een Thuisonderwijsgroep (of klas, hoe je het noemen wilt) met 7 kinderen uit 5 gezinnen en verkenden alle aspecten van de opgraving. Er werd uiteraard ook lang en intensief gespeeld.

Meer films? Abonneer je ons op YouTube kanaal!

Sofia (7) verkent het boekenweekgeschenk 2017

Sofia (7) verkent het boekenweekgeschenk 2017

Lezen of wegleggen

Wij zijn stapelgek op verhalen en dus op lezen en boeken. Wekelijks verkennen we een kinderboek. We bekijken de kaft, lezen de tekst op de flap en 3 pagina’s, duiken in het thema en dan bepaalt Sofia of we het boek uitlezen of wegleggen.

Deze week: Kattensoep van Janneke Schotveld, het boekenweekgeschenk van 2017.

Haar lichaamshouding zegt dat we het niet gaan lezen.

Dat was vorige week anders. Toen Ontdekte Olaf het ‘Oog van Orbal’ van debutant Geert Broeren:

 

De paardenkastanje

De paardenkastanje

Kinderen willen ontdekken en onderzoeken. Ze verzamelen alles dat los en vast zit en slepen het mee naar huis. Of beter gezegd: dat laten ze jou doen. En als ouder draag je die kilo’s natuurlijk met liefde. Maar eenmaal thuis begint de uitdaging: waar laat je al die spullen en wat doe je ermee?

Waarom gebruik je die spullen niet bij een materiaalverkenning?

Vraag ze wat ze van hun vondsten zouden kunnen maken en biedt materiaal aan. Help ze met ideeën, technieken en gereedschap op weg en laat ze het daarna ontwikkelen. Plezier en leren gegarandeerd!

In de film gaan kinderen uit 4 thuisonderwijsgezinnen op materiaalverkenning. Noem het een klas als dat je een fijn gevoel geeft.

Druk!

Druk!

Je hebt van die dagen waar het qua planning van de sportclubs niet altijd even lekker uitkomt. Dinsdag is zo’n dag bij ons. Circusschool en Skater hockey zitten vlak achter elkaar en dat is altijd rennen en vliegen.

De meest gestelde vraag

De meest gestelde vraag

We stonden in de krant en kregen daar onwijs veel positieve reacties op vanuit alle hoeken van de samenleving. Maar er waren ook vragen en die gaan we uitgebreid beantwoorden. Om te beginnen de meest gestelde vraag: hoe ontwikkel je de sociale kanten van je kind als je thuis onderwijs geeft en je maar één kind hebt.

De term ‘thuisonderwijs’ doet geen recht aan de situatie die je in veel thuisonderwijs-gezinnen aantreft. Het overgrote merendeel verzorgt het onderwijs buitenshuis: natuurgebieden, bossen, musea en evenementen. Om maar een paar populaire locaties te noemen. Een camper en/of kampeeruitrusting is nagenoeg standaard voor elk thuisonderwijsgezin en kinderen beleven de avonturen vaak in groepen. Het is echt een misvatting om te denken dat thuisonderwijs betekent dat een kind de hele dag alleen aan de keukentafel zit.

Dat moet je als thuisonderwijzer actiever regelen, maar daar zijn veel mogelijkheden voor. Wij maken veel gebruik van allerhande kennisorganisaties en de evenementen die ze organiseren. Dat varieert van lokale musea tot ontdekkingsreizen in het park om de hoek tot evenementen en activiteiten wat verder weg.

Dat pakken we dan meestal project-georiënteerd aan: de groep krijgt een missie en moet zich er – met of zonder begeleiding – mee zien te redden. Als ouder bied je materialen of denkrichtingen aan, maar het is primair aan de groep. Dus daarin ligt de nadruk op samenwerken, overleg, plannen en het leren omgaan met conflicten.

Waar het met school van verschilt? De groepen zijn kleiner: meestal rond de 8 tot 10 kinderen. En de kinderen zitten niet dagelijks in dezelfde groep met dezelfde begeleiding (docent), maar zien elkaar 1 of 2 keer per week met wisselende begeleiding. Zo ontmoeten ze veel andere kinderen waarmee samenwerkt en gecommuniceerd moet worden. En dat zijn kinderen van alle culturen, rangen en standen: kinderen die bewust thuisonderwijs krijgen, thuiszitters, maar ook kinderen die “gewoon” naar school gaan.

Thuisonderwijs is wat dat betreft niet zo eenzaam of ongeleid als de sommigen wellicht denken. We hebben “gewoon” een onderwijsplan en volgen nauwgezet de verrichtingen van Sofia.

Lezen of wegleggen: Oog van Orbal

Lezen of wegleggen: Oog van Orbal

Wij zijn stapelgek op verhalen en dus op lezen en boeken. Daarom verkennen we wekelijks een kinderboek. We bekijken de kaft, lezen de tekst op de flap en 3 pagina’s, duiken in het thema en dan bepaalt Sofia of we het boek uitlezen of wegleggen.

Deze week: Het oog van Orbal. Zo vers van de pers dat het fysieke boek nog niet beschikbaar was, toen we de recensie maakten en dus verstrekte de auteur Sofia een PDF.

De tekst op de flap:

Koen en Jet, een tweeling van elf jaar, krijgen tijdens een bezoek aan een sprookjesachtig attractiepark ieder een bijzondere ring. Met deze ringen, de Ringen van Emander, hebben ze toegang tot de echte wereld achter de sprookjes van het attractiepark. Natuurlijk willen ze de ringen meteen uitproberen! En zo komen ze terecht in het wonderbaarlijke rijk van de sympathieke Koning Oberon en de wijze Vrouwe Rivana. Maar daar dwaalt ook de kwaadaardige Zwarte Ridder rond die een spoor van verwoesting achterlaat op jacht naar de Ringen van Emander. Om hun eigen levens en die van de bewoners van het rijk te redden, moeten Koen en Jet op zoek naar het Oog van Orbal. Met behulp van dwergen, roltrollen, elfen en hun vriendinnetje Senaia trotseren Koen en Jet de grootste gevaren en beleven ze de meest wonderlijke avonturen…

Het Oog van Orbal is het eerste deel uit een trilogie van debuterend kinderboekenschrijver Geert Broeren. De paperback is 178 pagina’s dik, ongeïllustreerd en onder andere hier verkrijgbaar.

In de ban van de Ring

In de ban van de Ring

Morgen bespreken we op deze site een nieuw jeugdboek over ringen, een alwetende vijand, een ridder en jonkvrouw. Als je het zo opschrijft, dan heeft het zeker iets weg van Sofia’s favoriete boek van dit moment: In de ban van de Ring. Een type avontuur dus waar ze alles van weet. Het is het eerste boek van een nieuwe Nederlandse kinderboekenschrijver en we kunnen haast niet wachten om je mee te nemen naar het boek en het sprookjesbos.

Maar eerst een paar weken terug in de tijd: Sofia’s verjaardag. Ze werd 7 en vierde dat met 21 vriendjes en vriendinnetjes (en dito berg ouders). Ja zoveel! En dat voor een kind dat thuis wordt onderwezen en volgens de sceptici onmogelijk in staat is om een sociaal leven op te bouwen. Misschien die even gedachte aanpassen?

Het thema van haar verjaardag moest ‘In de ban van de Ring’ zijn, aangezien dat op dit moment haar favoriete boek is. We lazen hem in het Nederlands en het Russisch voor. Aangezien ze één en ander vooraf met haar vriendjes had besproken concludeerde ze dat niet iedereen op de hoogte was van het boek of het verhaal.

Om dat uit te leggen maakten we daarom op haar verzoek een paar korte films. Sofia bedacht de scripts, de kleding en definieerde de karakters. Mama was de assistent op de set en speelde diverse ondersteunende rollen. Papa deed de camera, het licht en de editing. We filmden het in ons sprookjesbos Fins-Rusland. Het was best spannend, uitdagend, hard werken, maar vooral ook heel veel plezier.

Dit is deel 1: De Ring.

Tweetalige opvoeding

Tweetalige opvoeding

Vanaf haar geboorte voeden we Sofia tweetalig op. De voertaal in het gezin is Nederlands aangezien we in Nederland (Zwolle) wonen, maar in 1 op 1 situaties spreken moeder en dochter Russisch.

We hebben dat heel stringent vol gehouden en dat is moeilijker dan je wellicht denkt. Maar het resultaat is er naar: Sofia is nu net zeven en spreekt, leest en schrijft zowel Nederlands als Russisch (en spreekt een beetje Engels en Duits).

Voor dat Russisch hebben we veel gedaan. We zijn op zoek gegaan naar andere gezinnen met dezelfde situatie. En die vonden we in Enschede, Zwolle en Nijmegen. We zoeken elkaar regelmatig op en met onze vrienden in Enschede (en diverse ander thuisonderwijs-gezinnen) bezoeken we geregeld evenementen, musea en natuurgebieden (op zoek naar paddestoelen).

Aangezien Sofia in de samenleving en bij vrienden en familie (oma, oom & tante, neefje, etc) in Nederland veel geconfronteerd wordt met de Nederlandse taal (goh), hebben we er voor gekozen om de invulling van specifieke kennisgebieden in het Russisch te doen. Zo hebben we een Russische docent voor pianoles en een Russische docente voor kunstgeschiedenis.

Onderdeel van de Russische opvoeding is een gemende Russisch/Nederlandse cultuur thuis, maar zijn de ook regelmatige vakanties naar gebieden waar Russisch gesproken wordt: Rusland, Wit-Rusland, Baltische Staten, Finland en Israël. Voor Sofia zijn dat extra vaderlanden, omdat ze daar ‘gewoon’ met iedereen mee kan doen. Ze kan praten met een taxi-chauffeur, afdingen op de markt en spelen met kinderen waar ze die ook maar tegen komt: veerboten, musea, op straat, in de metro en noem maar op.

Een onderschat voordeel is de open mind die zo’n kind daardoor meekrijgt. In Rusland leven bijvoorbeeld ruim 100 etnische groeperingen. Die komen uit alle windstreken van de voormalige USSR, dus van Siberië tot het Russisch grensgebied met Mongolië en van Oezbekistan tot Turkmenistan. Voor Sofia zijn dat allemaal gewone mensen die haar taal spreken, niet meer en niet minder.