BLOG – Raketten

BLOG – Raketten

Wakker worden met een Iraanse raketaanval op een land waar we vaak komen, omdat we er familie en veel vrienden hebben. Het is niet onverwacht, maar toch even schrikken. Brrrrrrr. Maar wel een mooie aanleiding om het vandaag qua onderwijs eens te hebben over appels, drinkwater, geiten en de essentie van leven.

De Golan wordt gedomineerd door appelbomen (en mijnenvelden). Hier plukt Sofia in 2012 appels op de grens met Syrië. De grensafscheiding met door de VN bemande wachttorens staat achter deze kleine boomgaard.

Water maakte de Golan vroeger belangrijk. Vroeger ja, want tegenwoordig maakt Israël zoveel drinkwater uit zeewater dat ze het zelfs exporteert. Maar vroeger ging het in de Golan om drinkwater: de bergstroompjes brengen vers drinkwater naar de rivier de Jordaan die uitstroomt in het meer van Galilea. Daarop leefde Israël en daarmee maakte ze het land vruchtbaar.

Drinkwater lag ook aan de basis van de oorlog van 1967. De Syriërs legden de river om, waardoor Israël geen drinkwater meer kreeg en ze het meer van Galilea langzaam leeg moesten drinken om te overleven. De PLO blies vervolgens met hulp van Jordanië en Syrië een waterpomp op waardoor de nood erg hoog werd, want zonder water doe je met 45 graden niets.

Op de foto legt een herder in het niemandsland tussen Syrië en Israël Sofia in het Hebreeuws het dagelijks leven uit. Ksenia vertaalde dat voor haar, aangezien Sofia die taal niet machtig is. Dat niemandsland  is niet zomaar toegankelijk en ligt vol met mijnen en ander niet-opgeruimd oorlogsmateriaal: Israël mag het niet opruimen, Syrië wil het niet opruimen en de VN gaat het niet opruimen. Die herders weten echter prima waar je wel en niet moet komen.

Israëlische geiten en Syrische koeien. De dieren maken zich niet druk over afkomst, stammen en kerken.

In de Golan is de oorlog nooit ver weg. De raketaanval van vandaag bevestigt dat, maar de bunkers die her en der opduiken bevestigen dat. Aan de Israëlische kant staan overal bordjes die de weg wijzen naar schuilkelders en veel daarvan hebben kogelgaten of schade door granaatscherven (zie ook bovenste foto). Pittige regio dus.

Maar daar leer je mee leven, want tot diep in de nacht zijn de markten in de dorpen en kleine steden open en relaxed.

En uiteindelijk zijn we allemaal mensen met dromen en wensen.

In Israël zijn 3 dingen heilig: water, de ploeg en het kind. Voor de gemiddelde Israëli is dat leven.

“Hi, ik ben je nichtje. Dansen?”

Cactusvijgen! Heerlijk. Wel even goed door het zand rollen voordat je ze openmaakt, want anders heb je overal stekels.

En de geschiedenis vind je daar letterlijk op iedere vierkante meter.

En ja, ook daar staan we stil bij mensen die er helaas niet meer zijn. Zoals deze oma Sofia van Ksenia.