Van het WK hockey 1998 naar de familie van Olaf in 2018

Van het WK hockey 1998 naar de familie van Olaf in 2018

20 jaar geleden werden de oranje mannen voor het laatst wereldkampioen hockey. Ik zat alleen op de tribune en werd meegesleept in een grandiose finale die eindigde in een verlenging. Teun de Nooijer tikte een rebound van een strafcorner binnen en de Nederlandse mannen waren wereldkampioen. Het stadion ontplofte en ik pakte mijn mobiele telefoon en tikte de onlogische SMS die achteraf gezien levensbepalend bleek: “Okay Ruud, ik kom per 1/8, maar laten we nog even over dat contract praten.”

4 jaar marktkoopman

Na ruim vier jaar vis op de markt besloot ik dat het tijd was voor iets anders. Het was geweldig goed geweest en ik heb nog altijd kippenvel als ik in het voorjaar over de markt loop, maar die winters trok ik niet meer. Noem mij een watje, maar in mijn jaren op de markt hadden we twee elfstedentochten en stond ik bij 20 graden onder nul met liefde vijf kisten (>120 kilo) karper te fileren voor de kerst van mijn Poolse klanten. 

27 jaar oud was ik en ik wist eigenlijk niet goed wat ik wilde gaan doen. Ik ging praten met veel mensen en organisaties, maar had echt geen idee waar ik naar op zoek was. Misschien toch weer een eigen bedrijfje? 

Terug bij mijn eerste eigen bedrijfje met personeel

Ik had erg interessante gesprekken met zakenlui, kunstenaars en diverse ondernemers en kreeg wat aanbiedingen van mensen die iets in me zagen. Omdat ik het zelf niet echt wist besloot ik eerst naar het WK voetbal in Frankrijk te gaan om een paar wedstrijden te bekijken, wat feest te vieren en een paar achtergrondartikelen te schrijven. 

In de voorbereiding op dat WK werd ik gebeld door een vriend van me die nog altijd werkte bij de bewakingsdienst dat mijn eerste eigen bedrijfje met personeel was geweest: of ik nog iets wist van dat computersysteem dat ik jaren daarvoor had bedacht en gebouwd en er iets aan kon uitbreiden. Dat systeem draaide op Commodore Amiga 4000’s en was dus blijkbaar zonder updates 6 jaar stabiel geweest, kom daar in IT land nu nog maar eens om.

Het was leuk om daar weer even te zijn en om de nieuwe organisatie te zien. Toen ik een paar jaar eerder vertrok zat het in een oude boerderij bij Amersfoort, maar nu in zo’n zielloos bedrijfsverzamelgebouw. Op de directeur na werkte er niemand meer die ik nog kende, maar ‘mijn computers’ stonden er nog altijd te pruttelen. Enfin, ik fixte die uitbreiding in een paar uur en terwijl ik daarmee bezig was maakte ik kennis met Ruud, een wat eigenaardig type dat een bedrijfje verderop in de gang had.

Op de koffie bij Ruud in de IT

Natuurlijk ging ik koffiedrinken bij die zonderlinge figuur en we hadden in het gesprek een hoop lol, maar een goed beeld van wat ze nou precies deden kreeg ik niet. Ja, iets in de IT, maar daar hield het dan ook op. Hij was voor Feyenoord en ik voor Utrecht, dus we deelden onze gevoelens voor die beursgenoteerde onderneming in de hoofdstad. Ik had de indruk dat Ruud vooral ambities en klanten had, maar zonder producten en mensen zat. Ik vertrok met een concept-contract dat – in verhouding tot andere aanbiedingen – financieel en operationeel niet heel attractief was.

Zo verzamelde ik er een stuk of tien in uiteenlopende vakgebieden: drie in de ICT, twee in de vers, twee in de retail, één bij een kerstballengigant en één bij een grote olieboer. Ik maakte een shortlist van vier bedrijven, nam een eigen bedrijf als vijfde optie en wilde voordat ik naar het het WK voetbal vertrok (begin juni 1998) een keuze maken, want dan had ik rust.

WK Hockey 1998

Met een vriendin ging ik eersts nog naar het WK Hockey in Utrecht. We zagen gave wedstrijden en maakten een onbeschrijfelijke sfeer mee. In de finale op zaterdag verloren de dames onverwacht van Australië (2-3) en een dag later zat ik alleen bij de WK finale van de mannen om te genieten van de sfeer en een keuze te maken voor de toekomst, want het WK voetbal stond voor de deur.

Aangezien ik niet echt een concreet idee had voor een eigen bedrijf besloot ik ergens anders te gaan werken, eventueel als inhuur. Van mijn lijstje van vier had ik er inmiddels één om culturele redenen geschrapt. Rationeel bezien staken er twee met kop en schouders bovenuit: duidelijke aanbieding, geen open eindjes, financieel erg lekker, mooie werkplek en goed bereisbaar. Welke van de twee was me om het even en ik zou het desnoods met ‘kop of munt’ kunnen beslissen.

Mijn gevoel koos voor de derde: het bedrijf van die bijzondere heer uit Bunschoten (hi Ruud!). Ik had wel een klik met hem, maar ergens ook weer niet. Ook zijn collega waar ik mee zou gaan samenwerken (hi Jan!) was een bijzondere kerel. Op basis van rationale argumenten moest ik het niet doen, maar mijn hart zei van wel. 

Ik dubde. 

En peinsde. 

Verlenging

De officiële speeltijd zat erop en met 2-2 op het bord betekende het dat er verlengd werd. Ik haalde een kop koffie. In een zinderend Galgenwaard was de spanning te snijden. Nederland en Spanje waren even sterk. 

Net als mijn carrière kon het alle kanten op. 

De bal werd op Spanje veroverd, ging breed op rechts en toen diep via Brinkman naar Buma. Vrije slag op de rand van de cirkel. Even wat gedoe voordat de bal genomen kon worden. 

Kijk, dat gevoel heeft natuurlijk makkelijk praten, want Ruud zat met zijn bedrijf 100 kilometer van mijn bed vandaan en in verhuizen had ik geen zin. Hoe zou dat gevoel zijn na een week of drie iedere dag op en neer reizen?

De bal ging op de cirkel en Teun de Nooijer meldde zich. Hij haalde hard uit. De goalie werkte hem hoog weg: strafcorner! 

Dat zielloze kantoorgebouw waar hij zat sprak me ook niet aan. Een saai pand in een saaie omgeving. Het meest spannende was bij wijze van spreken het tankstation ernaast. 

Bram Loman legde aan, beukte hem op het doel en raakte de keeper. De bal stuitte half hoog op en bleef in de cirkel. 

Had ik de gevriesdroogde koffie-machine die Ruud had al gemeld? Brrr, niet te drinken die rommel.

Teun De Nooijer was er als eerste bij en wist hem als een soort honkballer uit de lucht tussen vier of vijf Spanjaarden door in het doel te pushen: 2-3 en Oranje was wereldkampioen!

Song 2 van Blur knalde over de tribunes. Het was feest. Er werd gehost.

Ik ging zitten. Mijn gevoel had gewonnen. Bier vloog om me heen terwijl ik de SMS tikte die Ruud liet weten dat ik in augustus zou willen beginnen en nog één keer over de voorwaarden wilde praten. Dat deed uit uiteindelijk in de week die zat tussen Nederland – België (0-0) en Nederland – Zuid-Korea (5-0) en waarvoor ik even heen en weer reed vanuit Marseille. 

En de familie van Olaf dan?

Nou, dat zit zo. 

Bij Ruud ontmoette ik dat leuk meisje waar ik in 1999 mee ging samenwonen in Zwolle, in 2005 mee trouwde en waar Sofia in 2010 uit geboren werd. En Sofia bracht haar knuffel Olaf tot leven en die kleine witte zeehond heeft inmiddels een hele familie en eigen leven.

Dus zonder Ruud (en Alexander van D), geen Ksenia en dus geen Sofia en geen Olaf. Dat is dan wel weer zeker. Ook geen Joost trouwens, maar dat is dan weer een heel ander verhaal!