BLOG – Onze Lieve Vrouwebasiliek in Zwolle

BLOG – Onze Lieve Vrouwebasiliek in Zwolle

Ook wel liefkozend ‘De Peperbus’ genoemd, naar de karakteristieke vorm van de toren. Toen ik 20 jaar geleden naar Zwolle verhuisde, bouwde Zwolle bewust niet hoger dan de Peperbus. Dat is losgelaten, waardoor er inmiddels super opwindende en prijswinnende architectuur (NOT) langs de A28 is verschenen. Neemt niet weg dat de Peperbus (gelukkig, maar N=1) nog altijd bepalend is voor de skyline van de binnenstad van Zwolle.

Een klim van 236 treden brengt je naar de eerste omgang. Dan zit je op zo’n 55 meter en kijk je ruim boven de stad uit. Tijdens de beklimming heb je op diverse plekken al mooi uitzicht over de de oude Hanzestad. Het trapje is niet heel breed, maar claustrofobisch wordt het niet. Ook niet als je afdalers voor je langs moet laten gaan.

De Onze Lieve Vrouwebasiliek is binnen van grote schoonheid. Over iedere vierkante meter kun je eindeloos vertellen, als je tenminste een beetje geïnteresseerd bent in geschiedenis en religie. Dat wij niet religieus zijn betekent natuurlijk niet dat we niet in kerken komen of niets met het geloof doen. Twee weken geleden verdiepten we ons bijvoorbeeld in de Russische Orthodoxe Kerk en afgelopen week deden we het Jodendom.

De kerk is onderdeel van de Thomas a Kempis parochie. Deze parochie is genoemd naar de Monnik die in een Zwols klooster zijn ‘Over de Navolging van Christus’ schreef. Na de Bijbel is dit het meest gelezen boek uit de Christelijke geschiedenis.

In de kerk ook het vaandel van de Rooms-Katholieke Middenstandsvereniging uit Zwolle. De menselijke factor van de middenstand vind ik ondergewaardeerd in de samenleving. Er zijn maar weinig plekken te vinden waar mensen vrijwillig zo vaak andere mensen ontmoeten. Denk alleen maar aan de winkels en de weekmarkt.

Na de stevige klim en de aansluitende inspannende middag tussen al die religieuze objecten wil de Mini even uitrusten in de banken: “Zo, heel comfortabel is dat niet zeg. Maar ja, dat heb je met al die pracht natuurlijk ook niet nodig.”

BLOG – Dag van de onafhankelijkheid

BLOG – Dag van de onafhankelijkheid

Zoals we eerder dit jaar een Dag van de Duitse taal organiseerden, stonden we vandaag een hele dag stil bij de onafhankelijkheid van de staat Israël aangezien het land vandaag 70 jaar bestaat. 4 gezinnen met in totaal 10 kinderen organiseerden de afgelopen weken decentraal een dagonderdeel en dat brachten we vandaag bij elkaar: geschiedenis, keuken, cultuur, taal, aardrijkskunde, biologie, volkeren, geloof, muziek, spelletjes en lichaamsbeweging. Een volle dag, dus here we go.

Hierboven spelen de kinderen een traditioneel Israëlisch dobbelspelletje. Je hebt een pot met lekkere dingen: amandelen, rozijnen en krenten. De dobbelsteen heeft letters in het Hebreeuws en door die te rollen bepaal je het lot van je ‘pot’: wordt ie groter, veel groter, of iets kleiner?

Om het energieniveau overdag op peil te houden, waren er regionale snack: dadels, vijgen en olijven.

De snacks gebruikten we om uit te leggen wat er lokaal groeit en wat mensen op de been houdt. Daarvoor hadden we ook granaatappels en bladeren van druiven en vijgen.

Als je het hebt over Israël, dan heb je het ook over de religies in het land. Hier een deel van de attributen behorende bij de Joodse religie. Er was ook een keppeltje en een traditioneel gewaad voor mannen. En een Tora. Wow.

Voor de lunch aten we natuurlijk een passend gerecht. En dat maakten we met elkaar: Falafel. Een gefrituurd balletje gemaakt van gestampte kikkererwten, met koriander, knoflook, peterselie en wat peper. Vergat ik nog bijna komijn zeg. Dank voor de subtiele tip via WhatsApp. Die balletjes eet je in een pita-broodje met heel veel verse groente, zoals tomaat, komkommer, augurk, radijs.

En we zongen liedjes, in het Hebreeuws. Onze uitspraak zal niet briljant zijn geweest, maar dat mag de pret niet drukken.

Een volle dag dus met een gevarieerd onderwijsprogramma, mogelijk gemaakt door de inbreng van diverse ouders hun kennis, netwerk en talent. En tussendoor werd er ook nog buiten gespeeld en gefietst.

BLOG – Harrie Jekkers en zijn Klein Orkest

BLOG – Harrie Jekkers en zijn Klein Orkest

We vinden muziek en toneel belangrijk voor de vorming van een persoonlijkheid en de ontwikkeling van het jonge mens. Sofia moet zelf uitvinden wat ze mooi vindt en wat niet. We zoeken dus veel live-performances op en niet altijd in het theater, maar ook op straat of in een park.

Zaterdag 12 mei gingen we met elkaar naar “Later is al lang begonnen” van “Klein Orkest”, de band waarmee Harrie Jekkers mega successen scoorde in de jaren ’80.

Sofia kent de muziek van Jekkers goed. Het kinderalbum ‘Roltrap naar de Maan’ heeft ze grijs gedraaid en ze kan alle liedjes meezingen. Wij ook trouwens en draaien ook veel ander “Klein Orkest”. We zaten overigens op de eerste rij op het balkon. Fraaie plek.

Het Klein Orkest maakt geen come-back, maar doet een eenmalige toer met alle hits inclusief 3 songs van Roltrap naar de Maan. Helaas niet ‘de Kinderverslinder’, Sofia’s absolute favoriet. Wel kwamen oa. voorbij: Later is al lang begonnen, Over 100 Jaar, Laat mij maar alleen, De Leugenaar, Over de muur, Koos Werkeloos en Oh, oh Den Haag.

Jekkers praat de liedjes aan elkaar met anekdotes over het ontstaan en uit elkaar gaan van de band. Dat doet ie op zijn bekende manier en is vermakelijk, maar duurt hier en daar te lang waardoor hij het al beperkte tempo er volledig uithaalt.

De eer voor de doorbraak van de Nederpop in de jaren ’80 gaat in het verhaal van Jekkers naar Henny Vrienten met Doemaar. Zijn grapjes daarover zijn leuk en de muzikale gimmick is heerlijk subtiel. Maar het is onjuist, want het is natuurlijk Normaal dat met “Oerend Hard” (2) en “Alie” (12) al top-noteringen scoorde voordat Doemaar ook maar in de buurt van de top-20 kwam.

Met een vertelling over ‘anders mogen zijn’ probeert Jekkers de show wat diepgang te geven. Het idee is prima, de tekst geweldig en de gimmick met het krukje en het lampje zijn goed bedacht (zie boven). Maar fouten in de timing zorgen ervoor dat Jekkers het verhaal ‘op links’ nooit weet aan te sluiten bij de essentie van zijn liedjes, waardoor de show een onsamenhangend geheel blijft met de nodige ongemakkelijke, vergezochte bruggetjes.

Muzikaal bezien is de show super strak. De toetsenist (invaller) is fantastisch, waardoor het voor het Klein Orkest zo karakteristieke orgeltje ook echt de hoofdrol speelt. Zeer fraai en voor de jonge pianiste Sofia heel inspirerend om te zien en horen.

Het Klein Orkest ging ooit uit elkaar omdat ze klaar waren met bepaalde liedjes. Ze hadden geen zin meer om die verplichte hits te spelen. En dat hebben ze nog steeds niet. “Later is al lang begonnen” is professioneel in elkaar gezet om de bankrekening te spekken (hun goed recht), maar wordt niet met liefde gebracht.

Om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met zo min mogelijk optredens staat Het Klein Orkest in hele grote zalen. Met hun minimale kit en decor vallens ze op zo’n mega podium in het niet en dat maakt de ervaring er voor de kijker niet beter op.

De avond werd voor ons gemaakt door Sofia die “Leve het Nijlpaard” luidkeels meebrulde alsof ze met haar vriendinnen achter in de auto zat.

 

BLOG – 70 jaar Israël

BLOG – 70 jaar Israël

Op 14 mei bestaat Israël formeel 70 jaar. Reden voor het land om groots uit te pakken. Het hele jaar door wordt er teruggekeken en herdacht en niet voor niets startte de Giro dit jaar in Jerusalem. Israël heeft vanwege de familie-relatie en onze liefde voor geschiedenis een belangrijke plek in ons leven.

Hoewel we geen relatie hebben met één van de populaire religies, kan ik niet ontkennen dat het land grote indruk op me maakte. Ik had kippenvel toen ik bv vanuit mijn hotelmaker in Tiberias de vissers in hun kleine bootjes in de ochtendnevel zag uitvaren over het meer van Galilea (boven), of voor het eerst de Hoorns van Hattin bezocht, door de loopgraven liep van de oorlog die de Arabieren in 1973 begonnen op Yom Kippoer of toen ik samen met vrouw en 4-jarige dochter – die zelf liep – de berg Masada bij zonsopgang beklom.

Voordat de computer-navigatie zijn intrede deed, toerden we de wereld rond met een stratenboek. De jeugd van tegenwoordig kan zich daar maar moeilijk een voorstelling van maken, maar tijdens onze eerste reizen in Israël was bovenstaand boek onze gids. Ik kreeg het van een Auschwitz-overlevende die het land zelf ook met dit boek verkend had. De gids bracht ons naar alle uithoeken en volkeren en vertelt daar prachtig en neutraal over.

Israël is qua grootte vergelijkbaar met Nederland, maar heeft door het klimaat veel meer gezichten: bergen met sneeuw, woestijnen, vulkaankraters, relatief grote binnenlandse meren, moerassen, watervallen, heel veel historie en natuurlijk de mooiste stranden ter wereld. Je kunt er in de winter dus overdag skiën en snowboarden om de après-ski aan de middellandse zee opgeleukt te zien door wilde springende de dolfijnen.

Israël onderhoudt tientallen nationale parken waar natuur veelal wordt gecombineerd met geschiedenis. Die parken zijn voor iedereen toegankelijk. Soms gratis, maar meestal tegen een kleine vergoeding of donatie. Je kunt ook een kaart kopen waarmee je gratis toegang hebt tot alle parken en een zwik musea (en andere bijzondere plekken).

We komen er nu bijna 20 jaar vrij regelmatig, al verschilt de intensiteit. We hebben er een paar jaar zo’n beetje gewoond, maar zijn er ook wel een paar jaar op rij niet geweest. Maar in de tijd dat we daar waren deden we vaak een rondreis door het land op een thema: woestijnen, kruisvaarders, moderne strijd (na 1948), volkeren, religieus (veel smaken) Israël, etc. Bovenstaand boek kreeg ik bij vertrek op mijn lagere school en diende vooral visueel als inspiratiebron. 

Het boek onderscheidt zich in negatieve zin vanwege zijn denigrerende benadering van andere religies en is alleen daarom al een brandstapel waard, maar de tekeningen zijn mooi dus vandaar dat ik het nog heb. Bovenstaand het klooster van Sint Saba gelegen in de Negev-woestijn op loopafstand van de dode zee (die je in de achtergrond ziet). Het is er bloedheet en eenzamer wordt het niet. Dat past dan wel weer, want ‘monnik’ betekent ‘eenzame’.

Een paar jaar geleden liep ik vanaf Jerusalem nog naar het klooster van Sint Saba. Bij 35 graden in de ochtend was dat een pittige wandeling van een uurtje of 5 over bergen en langs talloze kuddes geiten. Na een sobere doch voedzame lunch volgde een prachtige rondleiding door het Klooster waarna ik op mijn gemak bij temperaturen van bijna 45 graden terug wandelde naar het altijd indrukwekkende Jerusalem.

Als je de foto van nu vergelijkt met de tekening van vroeger, dan zie je dat de Kloosterstad de afgelopen paar honderd jaar in omvang gehalveerd is. Kijk dan vooral naar de linkertoren die in de foto los staat, maar in de tekening deel uitmaakt van de stad. Neem wel in ogenschouw dat de foto ‘frontaal’ genomen is, terwijl de tekenaar verder naar rechts op de berg stond (om de dode zee mee te kunnen nemen).

Overigens is de Dode Zee nu niet meer zo vol en groot en het water staat meters minder hoog. Als je de foto op dezelfde plek als waar de tekenaar toen stond zou nemen, dan zie je de Dode Zee niet meer.

Met heel veel input van 3 andere gezinnen, zag onze ‘Israël-dag’ er uiteindelijk zo uit. 

BLOG – Raketten

BLOG – Raketten

Wakker worden met een Iraanse raketaanval op een land waar we vaak komen, omdat we er familie en veel vrienden hebben. Het is niet onverwacht, maar toch even schrikken. Brrrrrrr. Maar wel een mooie aanleiding om het vandaag qua onderwijs eens te hebben over appels, drinkwater, geiten en de essentie van leven.

De Golan wordt gedomineerd door appelbomen (en mijnenvelden). Hier plukt Sofia in 2012 appels op de grens met Syrië. De grensafscheiding met door de VN bemande wachttorens staat achter deze kleine boomgaard.

Water maakte de Golan vroeger belangrijk. Vroeger ja, want tegenwoordig maakt Israël zoveel drinkwater uit zeewater dat ze het zelfs exporteert. Maar vroeger ging het in de Golan om drinkwater: de bergstroompjes brengen vers drinkwater naar de rivier de Jordaan die uitstroomt in het meer van Galilea. Daarop leefde Israël en daarmee maakte ze het land vruchtbaar.

Drinkwater lag ook aan de basis van de oorlog van 1967. De Syriërs legden de river om, waardoor Israël geen drinkwater meer kreeg en ze het meer van Galilea langzaam leeg moesten drinken om te overleven. De PLO blies vervolgens met hulp van Jordanië en Syrië een waterpomp op waardoor de nood erg hoog werd, want zonder water doe je met 45 graden niets.

Op de foto legt een herder in het niemandsland tussen Syrië en Israël Sofia in het Hebreeuws het dagelijks leven uit. Ksenia vertaalde dat voor haar, aangezien Sofia die taal niet machtig is. Dat niemandsland  is niet zomaar toegankelijk en ligt vol met mijnen en ander niet-opgeruimd oorlogsmateriaal: Israël mag het niet opruimen, Syrië wil het niet opruimen en de VN gaat het niet opruimen. Die herders weten echter prima waar je wel en niet moet komen.

Israëlische geiten en Syrische koeien. De dieren maken zich niet druk over afkomst, stammen en kerken.

In de Golan is de oorlog nooit ver weg. De raketaanval van vandaag bevestigt dat, maar de bunkers die her en der opduiken bevestigen dat. Aan de Israëlische kant staan overal bordjes die de weg wijzen naar schuilkelders en veel daarvan hebben kogelgaten of schade door granaatscherven (zie ook bovenste foto). Pittige regio dus.

Maar daar leer je mee leven, want tot diep in de nacht zijn de markten in de dorpen en kleine steden open en relaxed.

En uiteindelijk zijn we allemaal mensen met dromen en wensen.

In Israël zijn 3 dingen heilig: water, de ploeg en het kind. Voor de gemiddelde Israëli is dat leven.

“Hi, ik ben je nichtje. Dansen?”

Cactusvijgen! Heerlijk. Wel even goed door het zand rollen voordat je ze openmaakt, want anders heb je overal stekels.

En de geschiedenis vind je daar letterlijk op iedere vierkante meter.

En ja, ook daar staan we stil bij mensen die er helaas niet meer zijn. Zoals deze oma Sofia van Ksenia.

BLOG – De Canon van Nederland … in het Russisch

BLOG – De Canon van Nederland … in het Russisch

Op het Russisch Ereveld in Leusden liggen 865 Russen begraven. Een deel daarvan kwam om in Kamp Amersfoort. Van ruim 98 overleden Russen kennen we de familie niet. Die worden nog gezocht en soms met succes! Afgelopen december hoorde Irina Tsjernjakova dat haar opa in Nederland begraven ligt en afgelopen week was ze bij zijn graf om hem te herdenken.

Vandaag vertrekt ze naar huis, maar gisteren waren we een dag met haar en haar vriendin op pad. Zij spreken alleen Russisch, dus Sofia (2010, meertalig) speelde tolk tussen de Nederlandse samenleving en en onze Russische gasten. We bezochten het Openlucht Museum in Arnhem: een prachtig park waarin je veel aspecten van de Nederlandse geschiedenis en cultuur kunt laten zien, met op dit moment de Canon van Nederland als speciale tentoonstelling.

De Canon van Nederland is een multimediale interactieve tentoonstelling die veel gebruik maakt van gamification. Hartstikke leuk om te doen. Hier laat  Irina Tsjernjakova een serie portretten van zichzelf maken in de periodes van nul tot nu.

De Canon is vooral Nederlandstalig dus Sofia vertaalde de wetenswaardigheden en de instructies van de computers. Het is een prachtige tentoonstelling. Tijdelijk dus ga er op tijd naartoe!

Die oorlog waarin haar opa het leven liet is gelukkig ver weg. Tijdens de lunch hadden we het over het dagelijkse leven daar en haar vroegere carrière als verkoopster. Het gaf de jonge Sofia een prachtig inkijkje in het dagelijks leven van de Rus.

Het openluchtmuseum is vooral een groot park in een heuvelachtig landschap met oude gebouwen, prachtige verhalen en mooie waterpartijen. Het weer was ook ideaal. Tussen de foto’s door vertelde Irina over haar voorouders, die ook ooit moesten vluchten en de moeite die ze moeten doen om oerbossen te beschermen tegen illegale houtkap.

We liepen gisteren 8 kilometer, maar gebruikten ook regelmatig de tram in het Openlucht Luchtmuseum. Sofia vertaalde en hertaalde de hele dag en kroop ‘s avonds doodmoe in bed.

FILM – De Seizoenen

FILM – De Seizoenen

In Zwolle trad de Russische pianist Yaroslav Kolpakoff op. Hij speelde stukken van Liszt, Bach en Tsjajkovski. Tijdens het stuk “De Seizoenen” van laatstgenoemde componist droeg Sofia’s moeder Ksenia bijbehorende gedichten voor in het Nederlands en Russisch. In de video twee maanden van het concert.

In het originele plan zou Sofia de teksten inspreken, waarna ze via een video-scherm getoond zouden worden tijdens het concert. Dat bleek technisch niet mogelijk, dus verving Ksenia haar dochter tijdens het optreden. In onderstaande video is Sofia wel te zien, terwijl ze één van de gedichten in Russisch oefent.

FILM – Trouwen in Wit-Rusland

FILM – Trouwen in Wit-Rusland

De eerste drie jaar van Sofia’s leven hadden we ondersteuning van Ksenia’s zus Nina. Zij woont doorgaans in Minsk in Wit-Rusland, maar verhuisde voor de gelegenheid een paar jaar naar Nederland om haar nichtje te helpen opgroeien. Het was een prachtige tijd, waarin Nina en Sofia onafscheidelijk waren en Nina een grote rol speelde in de ontwikkeling van de tweetalige opvoeding (Nederlands / Russisch).

In 2016 woonde Nina al weer ruim twee jaar in Wit-Rusland en ging ze trouwen. Sofia was het ringenmeisje tijdens de ceremonie en tijdens het eten had Nina ook op haar zeehond Olaf gerekend. Hoe cool wil je het hebben.

Het was niet de eerste (of de laatste) keer dat we in Wit-Rusland waren, maar vanwege de bruiloft en de avonturen daaromheen wel de meest bijzondere. We grepen de tradities rond de bruiloft ook aan om andere aspecten van de Russische en Wit-Russische cultuur te onderzoeken.

In de video 3 korte films van die tijd achter elkaar, voorafgegaan door een inleiding uit 2018.

#VLOG_093 – Dag van de Duitse taal

#VLOG_093 – Dag van de Duitse taal

17 april 2018 was het de Dag van de Duitse taal. In een blogje vertelde ik vorige week al dat alle groepsleden in onze thuisonderwijs-groep er al druk mee waren. We hadden een kringgesprek over Duitse ervaringen, een stukje geschiedenis en cultuur. We speelden taalspelletjes, doken geografisch in onze grote oosterburen en genoten van een op Duitsland geïnspireerde lunch. We sloten af met het zelf bakken van Bretzels. Tussendoor werd er uiteraard buiten gespeeld en vooruit gekeken naar de Hanzedagen in Rostock (juni 2018).

Het in Berlijn gevestigde Blog Duitslandnieuws.nl besteedde aandacht aan onze Dag van de Duitse taal.

Wie ticken die Deutschen

Wie ticken die Deutschen

In Europa is Duits voor bijna 100 miljoen mensen de moedertaal. En wereldwijd bezien is alleen de handelsstroom tussen Amerika en Canada groter dan wat er tussen Duitsland en Nederland heen en weer gaat. Veel banen in Nederland zijn daarom direct of indirect afhankelijk van Duitsland en veel Nederlands speelgoed komt ook uit die Heimat. Denk alleen maar aan Playmobil, Fishertechnik, Märklin en bordspellen zoals Catan en Talo. Daarbij is Duitsland voor Nederlanders ook al jaren het meest populaire vakantieland. Reden genoeg dus om Duitsers te willen begrijpen en Duits te leren, maar toch leren meer Duitsers momenteel Nederlands dan omgekeerd.

Dinsdag 17 april vieren we de dag van de Duitse taal! En via de Actiegroep Duits kun je daar tegen een bijdrage in de verzendkosten (euro 10,-) een onwijs tof onderwijspakket aanvragen voor je groep. In dat pakket vind je liedjes, kaarten, recepten, boeken, spelletjes, culturele achtergronden en veel onderwijstips.

Wij doen voor het tweede jaar mee en ook dit jaar is het pakket weer tof, waarbij opgemerkt dat de focus dit jaar op latere leeftijden ligt (14+) dan vorig jaar (vanaf 7). Neemt niet weg dat er genoeg haakjes in zitten om er weer een prachtige dag van te maken en die bereiden we als groep deze week voor.

Tijdens onze dag van de Duitse taal kijken we naar het land met zijn 16 autonome regio’s met hun eigen parlement, grondwet, regering, cultuur en gebruiken. Niet heel gek als je realiseert dat er in de grootste Duitse deelstaat zelfs meer mensen wonen als in heel Nederland. Over de grens hebben ze een federaal systeem dat lijkt op wat ze in de VS ook hebben. Hoe verhoudt burgerschap in Duitsland zich tot het Nederlandse?

Het land is uitgestrekt en kent grote verschillen in landschappen. Prima vertrekpunten voor een geografie en rekenen met afstanden en tijden. Ook leuk om te tekenen en schilderen. Ook een prachtige springplank voor een gesprek over onze gezamenlijke geschiedenis, zoals bijvoorbeeld de Hanze, het belang daarvan en de Hanzedagen 2018 in Rostock.

Net als in Nederland heeft iedere streek zijn eigen karakteristieke gerecht. Ook dat gaan we verkennen en daar gaan we met elkaar over praten. Waar lijkt het gerecht op, waar en hoe zou het ontstaan kunnen zijn. Misschien gaan we zelfs wel koken, zoals vorig jaar toen we Käsespätzle en Rostbraten naar authentiek recept van Ursula maakten.

Muziek speelt altijd een grote rol in ons onderwijs, dus ook tijdens de dag van de Duitse Taal. Met de kinderen gaan we liedjes zingen en spelen en ook de theatersport zal deels in het teken staan van Duits en Duitsers.

Spelletjes zijn altijd een wezenlijk onderdeel van ons onderwijsmodel. Dus ook voor de ontwikkeling van de Duitse taal in onze groep en het begrijpen van de Duitser gebruiken we spelletjes. Ook dit jaar zitten er weer handige sets in het pakket.

LET OP: dit bericht is – zoals als op Olaf Ontdekt – tenzij EXPLICIET anders vermeld – NIET GESPONSORD. Ik heb gewoon voor dat onderwijspakket betaald. Net als iedereen, net als vorig jaar.