Dansvoorstelling CARO in de Efteling

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

We zagen in voorgaande jaren andere shows in de Efteling en dat waren altijd gemoderniseerde edities van klassieke sprookjes. Mooi gemaakt en knap gespeeld, maar wel een wat gezapig verhaal. CARO zou anders zijn, dus we hadden hoge verwachtingen.

Maar eerst het park natuurlijk. In de ochtend deden we na de wildwaterbaan Ruigrijk met haar achtbanen en mega schommel. Via Symbolica kwamen we terecht in Marerijk met Droomvlucht, Villa Volta, het Volk van Laaf en het museum van de Efteling. Verwerken deden we in de Gondoletta en de Pagode. Onderweg genoten we van lekker eten en vers gemaakte stroopwafels. De afsluiter van de dag was CARO in het theater van de Efteling.

De voorstelling vertelt over de carrousel van het leven. Vader en moeder tijd nemen je mee op reis. Die gaat over opgroeien en ontdekken. Over keuzes en trouw. Over onvoorwaardelijke liefde en verdriet. Het thema lijkt eenvoudig, maar is werkelijk waanzinnig fraai uitgevoerd.

Het podium ligt in het midden van de zaal en vormt samen met het dak figuurlijk een carrousel. Het draait wanneer nodig en via de vloer en het plafond duiken acteurs op of vertrekken ze. Decorstukken rijden of ‘vliegen’ op en af. Een prachtig lichtplan met (ongelofelijke) water- en vuureffecten maken het af. CARO is een spetterende voorstelling die dans en acrobatiek combineert en voor onze mini (8 jaar) een ideale combinatie aangezien ze dat op circusschool leert.

In een voorstelling over leven ontkom je niet aan de dood. CARO behandelt het elegant en in stijl.

De eigen muziek is bijzonder fraai, net als de choreografie en symboliek. Van de scene met de grote hoepel kreeg ik kippenvel en die waar vader en dochter de scherven oprapen bracht tranen in mijn ogen.

CARO is echt een aanrader en tot eind december 2019 te zien in het theater van de Efteling.

Ps. De foto’s maakte ik met een hele oude camera en de gloed in de foto’s komt door de lens die uit 1959 is, dus niet door één of ander filter.  

Troost!

Troost!

99 voorstellingen verzorgde theatergroep The Young Ones de afgelopen tien jaar in Zwolle en eind maart 2019 waren de laatste twee, want ze stoppen ermee. Ik zag niet alle shows, maar veruit de meeste wel. En de laatste paar altijd samen met mijn dochter (8), want jong geleerd is oud gedaan.

Ik heb iets met theater en podiumkunsten. Van niets iets maken met levend publiek voor je neus. De energie in de lucht. De macht van timing en een setting waar iedere klemtoon telt en een gebaar maximaal wordt uitvergroot. Ben van jongs af aan een frequent bezoeker en sponsorde met mijn bedrijven talloze theatergroepen, culturele festivals en initiatieven van klein tot heel erg groot door heel Nederland en ik genoot van iedere seconde. Ik hou er van.

Enfin, in Zwolle stopt The Young Ones. Een gemis of een zegen? Ik ben er nog niet uit.

The Young Ones was een theatergroep waar jongeren in Zwolle het vak leerden in de praktijk. Ze konden er kennis maken met een podium en in een groep ervaring opdoen in de echte wereld. Geen simulaties dus of een beetje prutsen in de marge. Geen relatief veilige optredens voor klasgenoten, maar echte voorstellingen, waar serieus voor gerepeteerd moest worden, voor betalend publiek. Het is het onderwijsmodel waar ik tot in mijn haarvaten in geloof.

Zulke initiatieven zijn broodnodig in Zwolle, waar het sterft van de creatieve opleidingen, maar presentatieplekken tegelijk dun gezaaid zijn. In die hoedanigheid vind ik het ophouden van de groep een gemis voor de stad.

Ondanks dat ik van theater hou en de meerwaarde van The Young Ones zie, vond ik het bestaansrecht altijd lastig te verdedigen. Reken mee: 30-40 jonge mensen zetten een voorstelling neer voor zo’n 100 toeschouwers die een kaartje kopen voor een (heel terecht) marktconform tarief. The Young Ones doet dat niet op eigen kracht of uit eigen zak, want er is ieder jaar een enorme hoeveelheid publiek geld voor nodig om dat mogelijk te maken terwijl het aantal inwoners dat ervan kan genieten beperkt is.

Daar komt bij dat de artistiek leider niet de jongste of innovatiefste is en – laat ik me netjes uitdrukken – niet vooraan stond toen bescheidenheid werd uitgedeeld. Zijn ego hielp zeker niet mee om er een bredere organisatie van te maken die meer Zwollenaren waar voor hun geld zou geven en The Young Ones daarmee aan levensvatbaarheid zou helpen.

Er werd gesteld dat een focus op verbreding het unieke karakter van de organisatie in de weg zou zitten, waardoor de kwalitatieve lat omlaag moest. Dat dit onzin is bewijzen De Jonge Honden en Pavarini al jaren.

De Jonge Honden weet delen van de samenleving met waanzinnig locatietheater in kleine of hele grote setting op luchtige of meeslepende manier altijd een fantastische spiegel voor te houden of een uniek kijkje te geven in een wereld van vroeger of ooit. En Pavarini weet met de unieke circusopleiding al tientallen jaren honderden kinderen kennis te laten maken met een unieke mix van theater, verhaal en beweging.

The Young Ones nam dus in 2019 afscheid met Troost. Wij zagen de allerlaatste voorstelling op zondag 24 maart. Een kleurig en vrolijk spektakel waarin nog eenmaal de middelvinger naar de samenleving werd opgestoken. De blik op de toekomst eindigde met het prachtige “Ik zou weleens willen weten” van Jules de Korte, inderdaad, een liedje uit 1974 en dat is veelzeggend.

Voor elkaar, met elkaar

Voor elkaar, met elkaar

De afgelopen weken zijn we heel bewust erg druk geweest met Sinterklaas en daarbij hadden we wat geluk, want Sofia (2010) hier trok het lootje van oma, dus ze was volledig in de wolken. Uren heeft ze besteed aan het uitdenken van wat oma nodig heeft en hoe ze het cadeaubudget van Euro 12,50 op de beste en leukste manier kon besteden. Ze maakte in een paar dagen een groot schilderij en schreef over meerdere dagen bij ieder cadeautje een gedicht, helemaal zelf. En om dat dichten onder de knie te krijgen schreef ze dagelijks een kort gedicht aan de Sint. En toen het eenmaal 5 december was stortte ze zich met volle verwachting op pakjesavond, want hoe zou oma het vinden?

Dat ze zelf ook wat cadeautjes zou krijgen was ze totaal vergeten.

We vierden een klassieke pakjesavond met de familie. We aten en zongen met elkaar. We lazen gedichten en hadden een hoop lol samen.

Sofia ging bij iedereen zitten die op dat moment een gedicht ging voorlezen. Ze nam ook ruim de tijd om de gedichten die ze zelf kreeg voor te dragen. Ze vond ze geweldig en wilde ieder woord in de context begrijpen. Maar de hoogtepunten voor haar (zie ook de ogen bovenaan) waren toch wel de momenten dat oma met een gedicht en kado van haar in de weer ging.

Wie is er niet opgegroeid met Sinterklaasliedjes? Hoe cool is het toch om ze met elkaar te zingen als zo’n Mini ze muzikaal begeleidt?

Muziek is bij ons trouwens een essentieel onderdeel van de opvoeding en het onderwijs. Het plezier dat je ermee hebt, helpt enorm bij de intrinsieke motivatie. De pret in de ogen van de kinderen in de film zegt alles.

‘s-Avonds thuis was Sofia vol van oma’s reactie op de gedichten en de cadeaus. Alsof we er zelf niet bij waren geweest, vertelde ze honderduit over oma’s reacties.

En haar eigen cadeaus? Helemaal geweldig, maar die moesten een dagje wachten, want ze wilde eerst heel lang slapen. Want na twee lange dagen dichten en matig slapen vanwege de opwinding, moest er eerst uitgeslapen worden.

De letter

De letter

Lieve Sint,

Vandaag heb ik het kasboek van de Kleine Ondernemer opgemaakt

en daarvoor heb ik mijn muziekwerkzaamheden even gestaakt.

Op de valreep kreeg ik voor mijn getrompetter

van Bonbonnerie Borrel een super de luxe chocoladeletter!

Ik vind dat echt onwijs gaaf

En chocolade vind ik ook nog lekkerder dan banketstaaf.

Sofia

 

Warm

Warm

Lieve Sint, 

Gisteren ontmoetten we Femke Weidema op het toneel

Ze trad daar op met vrienden en dat was een heel tafereel 

Het was een groot feestcafé 

En vooraf aten we met haar mee. 

Het was heel warm daar

Desondanks maakten we film van haar. 

De show was magnifiek 

Een fantastisch mens met prachtige muziek!

Sofia

Liedjes en verhalen met Femke Weidema

Liedjes en verhalen met Femke Weidema

Vandaag ontdekten we Femke Weidema. Deze geboren Friezin werkt wereldwijd in de top van de muziekindustrie en is daarom veel te vinden in het Amerikaanse Nashville. Ze schrijft nummers voor Stevie Nicks en Mary J. Blige, won een Grammy en maakt muziek voor films en TV series, bijvoorbeeld het populaire Nashville. Ze werkt met beroemdheden als Liz Rose en Babyface en produceert muziek voor artiesten wereldwijd, behalve (vooralsnog) uit Nederland.

Femke wist vroeg dat ze de muziek in wilde, leerde op hele jonge leeftijd diverse instrumenten bespelen en kreeg toen ze begin 20 was de kans om het in de VS te proberen. Ze liet huis en haard achter en stortte zich vol op haar carrière. Aangejaagd door haar droom werkte ze 14 uur per dag, 7 dagen per week.

Femke wist jong dat ze de muziek in wilde. Ze speelt diverse instrumenten, waaronder gitaar, klarinet, accordeon, bas, drums en natuurlijk de piano.

Ze is momenteel één keer per jaar een paar weken in Nederland en dan combineert ze familie met werk. Zo staat ze deze week met een aantal vrienden in Nederlandse theaters. Ze spelen eigen werk en vertellen hoe de nummers tot stand zijn gekomen.

Wij troffen Femke & Friends in het prachtige en bomvolle Beauforthuis in Austerlitz. Ze trad daar op met Pieternel Osinga en Lovers & Lions, maar de samenstelling varieert per theater. Het raakvlak is dat ze elkaar in Nashville hebben leren kennen. De artiesten wisselen elkaar af of spelen met elkaar. De sfeer is ongedwongen, intiem en vrolijk.

Femke Weidema en Pieternel Osinga hebben er plezier in.

Ondanks haar status in het buitenland is Femke zo nuchter en toegankelijk als je het maar kunt bedenken en noemt het “toeval” dat ze weinig Nederlandse artiesten in haar stal heeft. Stiekem is het toch wel een grote wens om toch ook eens een landgenoot ergens te helpen doorbreken.

De serie optredens staat op de poster aangekondigd als “Nashville comes to Holland”, maar als je een country-achtige show verwacht dan kom je bedrogen uit. Femke & Friends laten de andere kant van Nashville horen. De show bestaat uit een aantal veelal gevoelige liedjes over het dagelijks leven, met een aaneenschakeling van hilarische anekdotes over bijzondere ontmoetingen, de eenzaamheid langs de weg, de illusie van de perfecte liefde en de hunkering naar een thuis.

Het werd een uitermate bijzondere avond en een kennismaking met een heel puur mens en haar droom.

Geen idee of er nog kaarten zijn, maar hier kun je in 2018 Femke & Friends en de andere kant van Nashville nog leren kennen:

  • 29 november De Lawei Drachten – met  Pieternel Osinga, Iris kroes en Mercy John
  • 30 november Neushoorn Leeuwarden – solo
  • 1 december Hedon Zwolle – solo
  • 2 december De Kattendans Bergeijk – solo

DOEN!