Dansvoorstelling CARO in de Efteling

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

We zagen in voorgaande jaren andere shows in de Efteling en dat waren altijd gemoderniseerde edities van klassieke sprookjes. Mooi gemaakt en knap gespeeld, maar wel een wat gezapig verhaal. CARO zou anders zijn, dus we hadden hoge verwachtingen.

Maar eerst het park natuurlijk. In de ochtend deden we na de wildwaterbaan Ruigrijk met haar achtbanen en mega schommel. Via Symbolica kwamen we terecht in Marerijk met Droomvlucht, Villa Volta, het Volk van Laaf en het museum van de Efteling. Verwerken deden we in de Gondoletta en de Pagode. Onderweg genoten we van lekker eten en vers gemaakte stroopwafels. De afsluiter van de dag was CARO in het theater van de Efteling.

De voorstelling vertelt over de carrousel van het leven. Vader en moeder tijd nemen je mee op reis. Die gaat over opgroeien en ontdekken. Over keuzes en trouw. Over onvoorwaardelijke liefde en verdriet. Het thema lijkt eenvoudig, maar is werkelijk waanzinnig fraai uitgevoerd.

Het podium ligt in het midden van de zaal en vormt samen met het dak figuurlijk een carrousel. Het draait wanneer nodig en via de vloer en het plafond duiken acteurs op of vertrekken ze. Decorstukken rijden of ‘vliegen’ op en af. Een prachtig lichtplan met (ongelofelijke) water- en vuureffecten maken het af. CARO is een spetterende voorstelling die dans en acrobatiek combineert en voor onze mini (8 jaar) een ideale combinatie aangezien ze dat op circusschool leert.

In een voorstelling over leven ontkom je niet aan de dood. CARO behandelt het elegant en in stijl.

De eigen muziek is bijzonder fraai, net als de choreografie en symboliek. Van de scene met de grote hoepel kreeg ik kippenvel en die waar vader en dochter de scherven oprapen bracht tranen in mijn ogen.

CARO is echt een aanrader en tot eind december 2019 te zien in het theater van de Efteling.

Ps. De foto’s maakte ik met een hele oude camera en de gloed in de foto’s komt door de lens die uit 1959 is, dus niet door één of ander filter.  

Troost!

Troost!

99 voorstellingen verzorgde theatergroep The Young Ones de afgelopen tien jaar in Zwolle en eind maart 2019 waren de laatste twee, want ze stoppen ermee. Ik zag niet alle shows, maar veruit de meeste wel. En de laatste paar altijd samen met mijn dochter (8), want jong geleerd is oud gedaan.

Ik heb iets met theater en podiumkunsten. Van niets iets maken met levend publiek voor je neus. De energie in de lucht. De macht van timing en een setting waar iedere klemtoon telt en een gebaar maximaal wordt uitvergroot. Ben van jongs af aan een frequent bezoeker en sponsorde met mijn bedrijven talloze theatergroepen, culturele festivals en initiatieven van klein tot heel erg groot door heel Nederland en ik genoot van iedere seconde. Ik hou er van.

Enfin, in Zwolle stopt The Young Ones. Een gemis of een zegen? Ik ben er nog niet uit.

The Young Ones was een theatergroep waar jongeren in Zwolle het vak leerden in de praktijk. Ze konden er kennis maken met een podium en in een groep ervaring opdoen in de echte wereld. Geen simulaties dus of een beetje prutsen in de marge. Geen relatief veilige optredens voor klasgenoten, maar echte voorstellingen, waar serieus voor gerepeteerd moest worden, voor betalend publiek. Het is het onderwijsmodel waar ik tot in mijn haarvaten in geloof.

Zulke initiatieven zijn broodnodig in Zwolle, waar het sterft van de creatieve opleidingen, maar presentatieplekken tegelijk dun gezaaid zijn. In die hoedanigheid vind ik het ophouden van de groep een gemis voor de stad.

Ondanks dat ik van theater hou en de meerwaarde van The Young Ones zie, vond ik het bestaansrecht altijd lastig te verdedigen. Reken mee: 30-40 jonge mensen zetten een voorstelling neer voor zo’n 100 toeschouwers die een kaartje kopen voor een (heel terecht) marktconform tarief. The Young Ones doet dat niet op eigen kracht of uit eigen zak, want er is ieder jaar een enorme hoeveelheid publiek geld voor nodig om dat mogelijk te maken terwijl het aantal inwoners dat ervan kan genieten beperkt is.

Daar komt bij dat de artistiek leider niet de jongste of innovatiefste is en – laat ik me netjes uitdrukken – niet vooraan stond toen bescheidenheid werd uitgedeeld. Zijn ego hielp zeker niet mee om er een bredere organisatie van te maken die meer Zwollenaren waar voor hun geld zou geven en The Young Ones daarmee aan levensvatbaarheid zou helpen.

Er werd gesteld dat een focus op verbreding het unieke karakter van de organisatie in de weg zou zitten, waardoor de kwalitatieve lat omlaag moest. Dat dit onzin is bewijzen De Jonge Honden en Pavarini al jaren.

De Jonge Honden weet delen van de samenleving met waanzinnig locatietheater in kleine of hele grote setting op luchtige of meeslepende manier altijd een fantastische spiegel voor te houden of een uniek kijkje te geven in een wereld van vroeger of ooit. En Pavarini weet met de unieke circusopleiding al tientallen jaren honderden kinderen kennis te laten maken met een unieke mix van theater, verhaal en beweging.

The Young Ones nam dus in 2019 afscheid met Troost. Wij zagen de allerlaatste voorstelling op zondag 24 maart. Een kleurig en vrolijk spektakel waarin nog eenmaal de middelvinger naar de samenleving werd opgestoken. De blik op de toekomst eindigde met het prachtige “Ik zou weleens willen weten” van Jules de Korte, inderdaad, een liedje uit 1974 en dat is veelzeggend.

Liedjes en verhalen met Femke Weidema

Liedjes en verhalen met Femke Weidema

Vandaag ontdekten we Femke Weidema. Deze geboren Friezin werkt wereldwijd in de top van de muziekindustrie en is daarom veel te vinden in het Amerikaanse Nashville. Ze schrijft nummers voor Stevie Nicks en Mary J. Blige, won een Grammy en maakt muziek voor films en TV series, bijvoorbeeld het populaire Nashville. Ze werkt met beroemdheden als Liz Rose en Babyface en produceert muziek voor artiesten wereldwijd, behalve (vooralsnog) uit Nederland.

Femke wist vroeg dat ze de muziek in wilde, leerde op hele jonge leeftijd diverse instrumenten bespelen en kreeg toen ze begin 20 was de kans om het in de VS te proberen. Ze liet huis en haard achter en stortte zich vol op haar carrière. Aangejaagd door haar droom werkte ze 14 uur per dag, 7 dagen per week.

Femke wist jong dat ze de muziek in wilde. Ze speelt diverse instrumenten, waaronder gitaar, klarinet, accordeon, bas, drums en natuurlijk de piano.

Ze is momenteel één keer per jaar een paar weken in Nederland en dan combineert ze familie met werk. Zo staat ze deze week met een aantal vrienden in Nederlandse theaters. Ze spelen eigen werk en vertellen hoe de nummers tot stand zijn gekomen.

Wij troffen Femke & Friends in het prachtige en bomvolle Beauforthuis in Austerlitz. Ze trad daar op met Pieternel Osinga en Lovers & Lions, maar de samenstelling varieert per theater. Het raakvlak is dat ze elkaar in Nashville hebben leren kennen. De artiesten wisselen elkaar af of spelen met elkaar. De sfeer is ongedwongen, intiem en vrolijk.

Femke Weidema en Pieternel Osinga hebben er plezier in.

Ondanks haar status in het buitenland is Femke zo nuchter en toegankelijk als je het maar kunt bedenken en noemt het “toeval” dat ze weinig Nederlandse artiesten in haar stal heeft. Stiekem is het toch wel een grote wens om toch ook eens een landgenoot ergens te helpen doorbreken.

De serie optredens staat op de poster aangekondigd als “Nashville comes to Holland”, maar als je een country-achtige show verwacht dan kom je bedrogen uit. Femke & Friends laten de andere kant van Nashville horen. De show bestaat uit een aantal veelal gevoelige liedjes over het dagelijks leven, met een aaneenschakeling van hilarische anekdotes over bijzondere ontmoetingen, de eenzaamheid langs de weg, de illusie van de perfecte liefde en de hunkering naar een thuis.

Het werd een uitermate bijzondere avond en een kennismaking met een heel puur mens en haar droom.

Geen idee of er nog kaarten zijn, maar hier kun je in 2018 Femke & Friends en de andere kant van Nashville nog leren kennen:

  • 29 november De Lawei Drachten – met  Pieternel Osinga, Iris kroes en Mercy John
  • 30 november Neushoorn Leeuwarden – solo
  • 1 december Hedon Zwolle – solo
  • 2 december De Kattendans Bergeijk – solo

DOEN!

Zielen in gedachten

Zielen in gedachten

Tijdens ‘Allerzielen’ wordt er op begraafplaats Orthen in Den Bosch door een groot aantal vrijwilligers al jaren een reeks hoogwaardige voorstellingen verzorgd en dit jaar waren we erbij. Wij gingen primair voor de monologen uit ‘Spoon River’ gebracht door de acteurs van de Meisner Acteerstudio, waarvan mama Ksenia er één op gitaar ondersteunde.

De monologen werden als een bijzondere vorm van intiem straattheater gebracht. De acteurs en actrices vertolkten hun werk letterlijk onder je neus. Zeer indrukwekkend om mee te maken.

Er zijn opnames van gemaakt en Sofia (2010) verzorgde daarvoor de audio. Dat deed ze voor het eerst en het was prachtig om mee te maken hoe ze gedurende de twee uur dat het evenement duurde van artiest naar artiest rende om haar opnames te maken. Ze hield zelf haar planning bij en zocht bij ieder optreden de ideale locatie ten opzichte van de artiest, zonder het publiek lastig te vallen. Dat viel niet altijd mee, want soms stond de mini achteraan 4 rijen toeschouwers.

Volgend jaar zijn we er weer en tot die tijd doen we het met de beelden.

Ps. Mama Ksenia gaat met haar eerste solo het podium op. Try-outs zijn op obscure tijden, omdat dit volledig in het thema van de voorstelling past. Dus mocht je bijvoorbeeld vrijdag 23 november 2018 om 22.30 uur niets te doen hebben en in Den Bosch zijn, dan wil je hier wellicht een kijkje nemen.

BLOG – Harrie Jekkers en zijn Klein Orkest

BLOG – Harrie Jekkers en zijn Klein Orkest

We vinden muziek en toneel belangrijk voor de vorming van een persoonlijkheid en de ontwikkeling van het jonge mens. Sofia moet zelf uitvinden wat ze mooi vindt en wat niet. We zoeken dus veel live-performances op en niet altijd in het theater, maar ook op straat of in een park.

Zaterdag 12 mei gingen we met elkaar naar “Later is al lang begonnen” van “Klein Orkest”, de band waarmee Harrie Jekkers mega successen scoorde in de jaren ’80.

Sofia kent de muziek van Jekkers goed. Het kinderalbum ‘Roltrap naar de Maan’ heeft ze grijs gedraaid en ze kan alle liedjes meezingen. Wij ook trouwens en draaien ook veel ander “Klein Orkest”. We zaten overigens op de eerste rij op het balkon. Fraaie plek.

Het Klein Orkest maakt geen come-back, maar doet een eenmalige toer met alle hits inclusief 3 songs van Roltrap naar de Maan. Helaas niet ‘de Kinderverslinder’, Sofia’s absolute favoriet. Wel kwamen oa. voorbij: Later is al lang begonnen, Over 100 Jaar, Laat mij maar alleen, De Leugenaar, Over de muur, Koos Werkeloos en Oh, oh Den Haag.

Jekkers praat de liedjes aan elkaar met anekdotes over het ontstaan en uit elkaar gaan van de band. Dat doet ie op zijn bekende manier en is vermakelijk, maar duurt hier en daar te lang waardoor hij het al beperkte tempo er volledig uithaalt.

De eer voor de doorbraak van de Nederpop in de jaren ’80 gaat in het verhaal van Jekkers naar Henny Vrienten met Doemaar. Zijn grapjes daarover zijn leuk en de muzikale gimmick is heerlijk subtiel. Maar het is onjuist, want het is natuurlijk Normaal dat met “Oerend Hard” (2) en “Alie” (12) al top-noteringen scoorde voordat Doemaar ook maar in de buurt van de top-20 kwam.

Met een vertelling over ‘anders mogen zijn’ probeert Jekkers de show wat diepgang te geven. Het idee is prima, de tekst geweldig en de gimmick met het krukje en het lampje zijn goed bedacht (zie boven). Maar fouten in de timing zorgen ervoor dat Jekkers het verhaal ‘op links’ nooit weet aan te sluiten bij de essentie van zijn liedjes, waardoor de show een onsamenhangend geheel blijft met de nodige ongemakkelijke, vergezochte bruggetjes.

Muzikaal bezien is de show super strak. De toetsenist (invaller) is fantastisch, waardoor het voor het Klein Orkest zo karakteristieke orgeltje ook echt de hoofdrol speelt. Zeer fraai en voor de jonge pianiste Sofia heel inspirerend om te zien en horen.

Het Klein Orkest ging ooit uit elkaar omdat ze klaar waren met bepaalde liedjes. Ze hadden geen zin meer om die verplichte hits te spelen. En dat hebben ze nog steeds niet. “Later is al lang begonnen” is professioneel in elkaar gezet om de bankrekening te spekken (hun goed recht), maar wordt niet met liefde gebracht.

Om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met zo min mogelijk optredens staat Het Klein Orkest in hele grote zalen. Met hun minimale kit en decor vallens ze op zo’n mega podium in het niet en dat maakt de ervaring er voor de kijker niet beter op.

De avond werd voor ons gemaakt door Sofia die “Leve het Nijlpaard” luidkeels meebrulde alsof ze met haar vriendinnen achter in de auto zat.