Skatergirl

Skatergirl

Vaak krijg ik de vraag waarom ik veel op video vastleg terwijl lang niet alles op ons YouTube kanaal verschijnt. Daar wil ik kort op in gaan.

De reden waarom ik veel beelden maak is dat ik de ontwikkeling van de Mini wil volgen en kunnen vergelijken. Je kan veel bepalen op basis van een situatie op een bepaald moment, maar een verschil van jaar tot jaar zegt nog veel meer. Dat inzicht vinden we belangrijk en daarom gebruiken we veel video in ons leerlingvolgsysteem.

<tekst verder onder de film>

In deze film is ze 6 en gaat ze voor het eerst richting skatebaan. Die vindt ze groot en intimiderend. Rozé was nooit haar favoriete kleur, maar hier kon het (vond ze). Deze film maakte (beelden en bewerken) ik met een HTC One Smartphone en dat vond ik toen best nog een klus.

Nog geen 5% van wat we aan video maken is op YouTube terug te vinden. Dat is grotendeels een bewuste keuze, maar wordt ook wel bepaald door de hoeveelheid tijd die ik heb of andere mensen in de beelden. Ruwe beelden naast elkaar zetten om kwartaal op kwartaal te kunnen vergelijken is veel minder werk, dan er een film van maken die ook nog wat entertainmentswaarde heeft. En tijd is nu eenmaal niet onbeperkt beschikbaar, dus daar moet ik nog weleens wat vervelende keuzes in maken.

<tekst verder onder de film>

Ook tijdens de hele warme zomer in 2018 was de skatebaan een favoriete hangplek. Hij is niet meer intimiderend en langzaam krijgt ze de diverse hindernissen onder controle. De beelden maakte ik ik met een nieuwe Panasonic camera en om de audio te testen gebruikte ik een losse microfoon.

Hoewel ik tegenwoordig vaak een wat serieuzere camera bij me heb, maak ik de beelden echt met het apparaat dat voorhanden is. Ook vraag ik familie en vrienden om hier en daar een beeld te schieten, zodat ons digitale archief consistent blijft.

<tekst verder onder de film>

In 2019 heeft de skatebaan weinig geheimen meer voor haar en is het de vraag hoe lang het nog duurt voordat ze van die hele hoge naar beneden rijdt. Beelden gemaakt met een iPhone 7 en de editing ook, deels al op de skatebaan.

Dit zijn drie films uit de afgelopen vier jaar, maar op ons kanaal staan er meer, ook op schaatsen. Het geeft een mooi beeld van haar ontwikkeling.

Een andere reden waarom veel beelden YouTube niet halen is dat ze veel met anderen speelt en niet iedereen wil beelden online hebben. Dat geldt ook voor de skaters op de skatebaan.

Maar soms mag het wel online en haal je met je skaten (en voetballen) zelfs een videoclip.

<tekst verder onder de film>

Veel vragen ook over het gebrek aan beschermers voor de knie en ellebogen of een helm voor het hoofd. Ik vind dat die dingen een vals gevoel van veiligheid geven, waardoor je niet bewust omgaat met de risico’s van het pad dat je neemt. Ook een jong mens kun je leren wat gevaar is. Wij hadden geen trapdeurtjes en van jongs af aan kookte Sofia in de keuken mee en gebruikte ze om te snijden een serieus mes. Als je consequenties uitlegt en daar gecontroleerd mee om gaat (dus daar zelf veel tijd in stopt) dan is dat echt geen enkel probleem. Beschermers voorkomen daarnaast bij het skaten misschien wat schaafwonden, maar staan volledige controle van lichaamsdelen in de weg (of knellen zelfs wat af), waardoor je veel minder controle hebt over wat je doet en juist daardoor eerder valt.

Dus primair skaten we zonder beschermers, maar niet altijd. Voor een spannende hindernis kiezen we soms bescherming op maat, bijvoorbeeld handschoenen. En ook bij ijshockey is er bescherming.

Skates zijn inmiddels een standaard vervoersmiddel voor de situaties waar een fiets onhandig of niet beschikbaar is. We hebben ze bij ons in de camper en gebruiken ze dan in plaats van de vouwfietsen. Samen met Sofia verkende ik vele steden en dorpen in Nederland en Duitsland op skates, van Nijkerk tot Middelburg en van Gronau tot en met Berlijn en München. Dus behalve dat het goed is voor de lichaamsbeweging, is het goed kunnen skaten ook nog eens erg handig 🙂

Zangvogels

Zangvogels

Dit jaar ontdekten we bij IVN Zwolle diverse laagdrempelige cursussen ‘Vogelzang’. Dat zijn een tiental groepswandelingen van ca. 90 minuten in de vroege ochtend door een natuurgebied om te luisteren naar de vogels. Stapje voor stapje leer je daar de soort bij. En zeker als de bladeren nog niet aan de takken zitten, dan is de kans groot dat je de zanger of zangeres ook nog kunt zien. Sofia en ik deden voor het eerst mee en het was een geweldige ervaring.

We hadden ons aangemeld voor de beginnerscursus en dat vond ik al best een drempel, want veel meer dan een gans of een meeuw wist ik niet te onderscheiden. De eerste wandeling was tamelijk confronterend, want al bij het verzamelen hoorde ik links en rechts wat mede-cursisten het prachtige vogelconcert om ons heen ontrafelen: “Een Roodborstje ergens rechts, achter ons een Koolmees en natuurlijk de reigers.”

Okay dan.

Maar tijdens de eerste wandeling bleken we niet de enige deelnemer zonder riante voorkennis en nog fijner: de twee geweldige begeleiders van de IVN behandelden iedereen als een beginner.

Vanuit je luie bed op een koude vrijdagochtend vogels spotten langs de Waal.

Het mooie van organisaties als de IVN, maar ook Er op Uit is dat je daar met liefhebbers te maken hebt. Mensen die vanuit zichzelf dagelijks bezig zijn met de natuur en die zo’n cursus zien als een middel om hun passie over te brengen op andere mensen. Intrinsieke motivatie heet dat en de energie die daarvan afkomt doet alles bij mensen en zeker bij een 8-jarige zoals Sofia.

Tien weken stapten we door prachtige gebieden rond Zwolle en luisterden we naar wat we hoorden. Soms was het koud, soms nat, maar dat deerde allemaal niets. En heel langzaam begonnen we zelf iets te snappen van die kakofonie aan geluiden die we zo ‘s ochtends vroeg hoorden.

We installeerden diverse apps op de telefoon en iPad (bv. ‘Vogelzang’ en ‘Vogels Europa’) om beter bekend te worden met het gezang. Na iedere wandeling kregen we een lijst doorgemaild met wat we gehoord en gezien hadden en zo konden we achteraf de geluiden nog even terug halen. Cursusgenoot Martin heeft bovendien een camera met serieuze lens laten inbouwen in zijn rechterarm en leverde dan de foto’s erbij.

Ik ontdekte dat ik het ongelofelijk rustgevend vind om in zo’n wolk van gezang op zoek te gaan naar die ene melodie en dan te ontdekken dat ik die zowel links als rechts van me hoor. Je zoekt iets dat je herkent zodat je hetgeen je niet herkent kunt isoleren om daar dan via een app, boek of medecursist een soort bij te zoeken. Het is een magische speurtocht.

Die herkenning van veel soorten maakt ook dat gewone handelingen bijzonder worden. Plots weet je wat je om je heen hoort en in veel gevallen wat er gebeurt. Bij het ophangen van de was in de tuin luisterde ik veel naar een audioboek of de radio, maar nu zijn het de vogels die me doen genieten.

Met Sofia ben ik in eiken bij ons in de straat eindeloos op zoek geweest naar de Kleine bonte specht die we bij toeval een keer hoorden. Dagen speurden we daarna met kijkers de boomtoppen af was de specht het gespreksonderwerp van de dag: “Heb je hem al gezien?”

Nu is de cursus afgelopen, maar de verrekijker en het vogelboek liggen nog altijd voor het grijpen en gaan vaak mee als we op pad gaan. En volgend jaar gaan we zeker weer met de IVN op pad.

Meer IVN:

 

De drie musketiers

De drie musketiers

In onze onderwijsaanpak maken we veel gebruik van muziek, want dat helpt je om te verbinden met je innerlijke kern. Wekelijkse muzieklessen leren een jong mens bovendien dat dagelijks oefenen en doorzetten noodzakelijk is om resultaat te behalen en samen liederen zingen (of muziek maken) spreekt je gevoel aan en haalt je zo uit je hoofd en brengt je naar je lichaam in de breedste zin van het woord. Die liedjes die we zingen koppelen we aan de boeken die we lezen ter ondersteuning van de grote thema’s die we qua onderwijs behandelen.

Sofia maakt op diverse vlakken een sprongetje en doet dus weer veel nieuwe dingen voor het eerst: de hoge ‘jump’ op de skatebaan, de hoge duikplank in het zwembad, een bepaalde paddenstoel voor het eerst bakken, etc. Daar is ze zich heel erg bewust van en die nieuwe dingen doet ze natuurlijk het liefst met iemand samen.

Dat denkproces en gevoel stimuleren (en benutten) we door educatief bezien bijvoorbeeld de grote ontdekkers te behandelen en te praten over durf, vriendschap en loyaliteit. Dat doen we niet expliciet aan tafel of in losse blokken, maar impliciet als onderdeel van het dagelijks leven, dus in dingen die we doen, bordspellen die we spelen en de verhalen die we vertellen.

We hebben het bijvoorbeeld over de ontdekking van Amerika door Columbus en bouwen daarbij op de vikingen die we twee jaar geleden uitgebreid behandelden in een serie verhalen waarin haar zeehond Olaf samen met een pinguïn en albatros de meest wilde avonturen beleefde en in Groenland kennismaakte met de gruwelijke viking ‘Rode Erik’. Die belevenissen heeft ze nog altijd scherp op haar netvlies, ondanks dat Olaf aansluitend reeds een rondje langs de wereld heeft gemaakt: het oude China, India, oude Egypte, Grieken, Romeinen, Karel de Grote en kennismaakte met de diverse grotere religies en het heelal.

Columbus brengt ons nu aan het eind van de middeleeuwen in contact met nieuwe culturen en onderwerpen die daarbij de revue passeren zijn jagers & verzamelaars, het één zijn met de natuur, de indianen (stammen, leven, religie), wonen in andere culturen, slavernij, rangen en standen en overzeese handel. Grofweg pakken we dus de overgang van de middeleeuwen tot en met onze Gouden Eeuw en daarbij leunen we op de Hanze die we eerder uitgebreid onderzochten.

We koken veel gerechten uit die periode en onderzoeken de kruiden en specerijen die daarbij hoorden en stelden vast hoe die voor het eerst in West-Europe zijn terecht gekomen. We bezoeken, veelal met vrienden (als een soort schoolreisje) relevante musea en locaties, zoals scheepswerven, het Tropenmuseum, het slavernijmonument, het Scheepvaartmuseum en bouwden oude hutten in Swifterkamp.

Ter ondersteuning van de thema’s lezen we boeken voor in zowel het Russisch als het Nederlands. Afgelopen weken lazen we bijvoorbeeld Columbus, Robinson Crusoe, Tom Sawyer, de Reis van Syntax Bosselman, de Negerhut van Oom Tom, de laatste der Mohikanen, Reis rond de wereld in 80 dagen, 1001 Nacht, Robin Hood, Paddeltje en de drie Musketiers. Sofia las zelf een aantal boeken met aansluitende thema’s, bijvoorbeeld een aantal Kuifjes: “het geheim van de eenhoorn” (middeleeuwen), “Cokes in Voorraad” (slavernij), “In Afrika” en “In Amerika”.

En in veel van die boeken spelen paarden een belangrijke bijrol en dat sluit weer heel goed aan bij haar andere interesse en zo stimuleert het één het ander en dat helpt de intrinsieke motivatie.

 

Zelf koken

Zelf koken

Eten is een essentieel onderdeel van het leven en daar gaan we tamelijk bewust mee om. Sofia hebben we van jongs af aan geprobeerd enthousiast te maken voor smaken en koken. Dat komt allemaal niet vanzelf, dus daar moet je tijd in steken en geduld mee hebben.

Bij ons geen kant-en-klare maaltijden of potjes met gemalen en gepureerde voeding, maar eten dat we zelf koken. En daar hielp Sofia van jongs af aan bij mee. Nu is ze zeven en doet ze al veel helemaal zelf, omdat ze het leuk vindt.

Het wordt 37 graden vandaag, dus we kiezen voor een lichte frisse maaltijd. Ze maakt een salade van spitskool, met geroosterde noten, munt, koriander en granaatappel. De ontbrekende ingrediënten koopt ze eerst zelf bij Özen in Zwolle. Ze neemt en passant nog een zak tomaten mee, want “die heb je nooit genoeg”.

In de tuin steekt ze het fornuis aan, zodat die op temperatuur kan komen terwijl ze de salade snijdt. Koken zonder stress is vooral een kwestie van goed plannen.

De spitskool snijdt ze klein en de munt wordt gehakt. De noten worden geroosterd met wat kokos voor de zoetigheid. Ze maakt een dressing van een mix van sesamolie en zonnebloemolie, met peper en zout.

Als de salade klaar is, dan is het een kwestie van de worst die ze zelf uitkoos grillen: “Die is zo gaar, dus daar moeten we het niet van laten afhangen.”

Smaken verschillen

Smaken verschillen

Even een dag helemaal niets. Of te wel: we waren thuis, zongen Russische liedjes, ruimden wat op in het huis en gingen aan de slag met courgettes, aubergines en diverse marinades voor op de BBQ. De rolverdeling was simpel: Sofia deed het koken en papa hielp waar nodig en leefde zich verder uit met een ouderwetse niet-automatische camera (met een prachtige, maar lastige lens).

Sofia kwam aan met vier soorten groenten: langwerpige gele en groene courgettes, ronde courgettes en dikke aubergines. Ze sneedt ze allemaal in plakken van ca. 1 cm. dik.

We maakten twee marinades op basis van olie en één van sojasaus. Daar voegde ze wisselend verse kruiden aan toe, zoals tijm, dille en knoflook. Verder een ui. Voor peper en zout is na het bakken plek.

Wij bakken op houtskool. Aansteken doen we met een stuk keukenrol dat we deels dopen in zonnebloemolie en dan tussen de houtskool proppen om het vervolgens aan te steken. Simpel, niet-chemisch en ongevaarlijk. Onscherpe foto, dus nog even oefenen op de lens.

En dan is het een kwestie van de groente een paar minuten aan beide zijden bakken. Tekort bakken betekent dat je een spons eet en als je ze te lang bakt dan wordt het rubber. Dunnere plakken is korter, maar dat spreekt voor zich.

De aubergines waren het lekkerste met een marinade op basis van olie met knoflook en ui. De ronde courgette deden het beter met sojasaus. Maar ja, N=3 en smaken verschillen 🙂