De drie musketiers

De drie musketiers

In onze onderwijsaanpak maken we veel gebruik van muziek, want dat helpt je om te verbinden met je innerlijke kern. Wekelijkse muzieklessen leren een jong mens bovendien dat dagelijks oefenen en doorzetten noodzakelijk is om resultaat te behalen en samen liederen zingen (of muziek maken) spreekt je gevoel aan en haalt je zo uit je hoofd en brengt je naar je lichaam in de breedste zin van het woord. Die liedjes die we zingen koppelen we aan de boeken die we lezen ter ondersteuning van de grote thema’s die we qua onderwijs behandelen.

Sofia maakt op diverse vlakken een sprongetje en doet dus weer veel nieuwe dingen voor het eerst: de hoge ‘jump’ op de skatebaan, de hoge duikplank in het zwembad, een bepaalde paddenstoel voor het eerst bakken, etc. Daar is ze zich heel erg bewust van en die nieuwe dingen doet ze natuurlijk het liefst met iemand samen.

Dat denkproces en gevoel stimuleren (en benutten) we door educatief bezien bijvoorbeeld de grote ontdekkers te behandelen en te praten over durf, vriendschap en loyaliteit. Dat doen we niet expliciet aan tafel of in losse blokken, maar impliciet als onderdeel van het dagelijks leven, dus in dingen die we doen, bordspellen die we spelen en de verhalen die we vertellen.

We hebben het bijvoorbeeld over de ontdekking van Amerika door Columbus en bouwen daarbij op de vikingen die we twee jaar geleden uitgebreid behandelden in een serie verhalen waarin haar zeehond Olaf samen met een pinguïn en albatros de meest wilde avonturen beleefde en in Groenland kennismaakte met de gruwelijke viking ‘Rode Erik’. Die belevenissen heeft ze nog altijd scherp op haar netvlies, ondanks dat Olaf aansluitend reeds een rondje langs de wereld heeft gemaakt: het oude China, India, oude Egypte, Grieken, Romeinen, Karel de Grote en kennismaakte met de diverse grotere religies en het heelal.

Columbus brengt ons nu aan het eind van de middeleeuwen in contact met nieuwe culturen en onderwerpen die daarbij de revue passeren zijn jagers & verzamelaars, het één zijn met de natuur, de indianen (stammen, leven, religie), wonen in andere culturen, slavernij, rangen en standen en overzeese handel. Grofweg pakken we dus de overgang van de middeleeuwen tot en met onze Gouden Eeuw en daarbij leunen we op de Hanze die we eerder uitgebreid onderzochten.

We koken veel gerechten uit die periode en onderzoeken de kruiden en specerijen die daarbij hoorden en stelden vast hoe die voor het eerst in West-Europe zijn terecht gekomen. We bezoeken, veelal met vrienden (als een soort schoolreisje) relevante musea en locaties, zoals scheepswerven, het Tropenmuseum, het slavernijmonument, het Scheepvaartmuseum en bouwden oude hutten in Swifterkamp.

Ter ondersteuning van de thema’s lezen we boeken voor in zowel het Russisch als het Nederlands. Afgelopen weken lazen we bijvoorbeeld Columbus, Robinson Crusoe, Tom Sawyer, de Reis van Syntax Bosselman, de Negerhut van Oom Tom, de laatste der Mohikanen, Reis rond de wereld in 80 dagen, 1001 Nacht, Robin Hood, Paddeltje en de drie Musketiers. Sofia las zelf een aantal boeken met aansluitende thema’s, bijvoorbeeld een aantal Kuifjes: “het geheim van de eenhoorn” (middeleeuwen), “Cokes in Voorraad” (slavernij), “In Afrika” en “In Amerika”.

En in veel van die boeken spelen paarden een belangrijke bijrol en dat sluit weer heel goed aan bij haar andere interesse en zo stimuleert het één het ander en dat helpt de intrinsieke motivatie.

 

Eekhoorntjesbrood

Eekhoorntjesbrood

Yeah, paddenstoelentijd! En daar weet Mini het één en ander van. Hier vond ze eekhoorntjesbrood, maar niet een hele beste: “Het hoedje is wat rafelig en de poot lijkt opgevreten door wormen. Met een ui is er vast iets van te maken. Hebben we nog knoflook?”

 

Meespeelavond theatersport Zwolle

Meespeelavond theatersport Zwolle

Op 7 september verzorgt Ksenia in samenwerking met Zwolle Theatersport een introductie- en meespeelavond theatersport. Het is een leuke laagdrempelige manier om jezelf beter te leren kennen en de technieken die je leert helpen je in de omgang met je partner, kinderen en op je werk.

Details

  • Datum: vrijdag 7 september.
  • Tijd: 20.00 – 22.00 uur.
  • Locatie: Perrontheater in Zwolle
  • Kosten: Euro 10,-

Meer informatie over deze meespeelavond vind je bij Platform Zwolle Theatersport. Aantal deelnemers is beperkt en aanmelden daarom verplicht.

Een robot bouwen

Een robot bouwen

Een dagje op weg om met elkaar, maar elk voor zich, een eenvoudige robot te bouwen van alledaagse dingen. We reisden ervoor met een grote groep naar het oosten en dat reizen doen we doorgaans met de trein. Voordat we op weg gingen, oefenden we Engels en maakten we citroen-sorbetijs.

Als je de toeristische route neemt, dan wonen we 3 kilometer van het station in Zwolle. Da’s een prachtige skate-tocht over een oude allee, langs de grachten en door de oude historische binnenstad van Zwolle. We waren ruim op tijd, dus Sofia ging nog even aan de slag met de piano.

Op locatie begon het prutsen met een elektromotor en schroefjes, tiewraps en kroonsteentjes. Maar hoe gaat mijn robot er eigenlijk uitzien?

Ook voor jongere kinderen was plek, als de ouders maar bijsprongen. Daar zijn we als thuisonderwijzer natuurlijk nooit te beroerd voor, want dat vinden we onze missie: je kinderen helpen te groeien.

Maar soms moeten ze even alleen prutsen en persoonlijke hobbels zien te overwinnen. Want hoe los je het op als de draadjes tussen motor en batterij niet vast blijven zitten?

Wellicht dat een tang oplossing bied? Even de boel wat strakker knijpen.

En natuurlijk helpen ze ook elkaar.

Na al het werk, wachtte een clown met schmink die Sofia veranderde in haar grote liefde: de zeehond.

“Mooi geworden zeg!”

Over het algemeen eten we heel gezond en veel van de eigen tuin, maar onderweg is een patatje met elkaar wel heel gezellig.

Maar daarna wel even rennen, klimmen en springen.

In de trein terug rekenen ze met breuken met het pizza-spel Splittissimo en daarna oefenen ze tellen met Halli Galli.

Zelf koken

Zelf koken

Eten is een essentieel onderdeel van het leven en daar gaan we tamelijk bewust mee om. Sofia hebben we van jongs af aan geprobeerd enthousiast te maken voor smaken en koken. Dat komt allemaal niet vanzelf, dus daar moet je tijd in steken en geduld mee hebben.

Bij ons geen kant-en-klare maaltijden of potjes met gemalen en gepureerde voeding, maar eten dat we zelf koken. En daar hielp Sofia van jongs af aan bij mee. Nu is ze zeven en doet ze al veel helemaal zelf, omdat ze het leuk vindt.

Het wordt 37 graden vandaag, dus we kiezen voor een lichte frisse maaltijd. Ze maakt een salade van spitskool, met geroosterde noten, munt, koriander en granaatappel. De ontbrekende ingrediënten koopt ze eerst zelf bij Özen in Zwolle. Ze neemt en passant nog een zak tomaten mee, want “die heb je nooit genoeg”.

In de tuin steekt ze het fornuis aan, zodat die op temperatuur kan komen terwijl ze de salade snijdt. Koken zonder stress is vooral een kwestie van goed plannen.

De spitskool snijdt ze klein en de munt wordt gehakt. De noten worden geroosterd met wat kokos voor de zoetigheid. Ze maakt een dressing van een mix van sesamolie en zonnebloemolie, met peper en zout.

Als de salade klaar is, dan is het een kwestie van de worst die ze zelf uitkoos grillen: “Die is zo gaar, dus daar moeten we het niet van laten afhangen.”

Van de hoge!

Van de hoge!

Je probeert altijd de meest verheven versie van jezelf te zijn en dat valt niet altijd mee. Het begint bij zelfkennis en confrontaties. Je onderzoekt jezelf en probeert blokkades op te lossen om steeds dichter bij je innerlijke kern te komen. Sofia daagt zichzelf doorlopend uit en probeert altijd over angsten en om blokkades heen te komen.

Tijdens deze eindeloos mooie zomer zijn de skates populair. We zijn vaak langs de weg te vinden of op een skatebaan, bijvoorbeeld die in Zwolle in het prachtige Wezenlandenpark. Hier zijn we op weg naar dat park via enige echte allee van Zwolle: het midden van de weg is voor koetsen, met aan de zijkant een dubbele rij eikenbomen waaronder het trage verkeer zich voortbeweegt. Het bladerdak breekt het harde zonlicht op het warmste moment van de dag en veroorzaakt een sprookjesachtige verstrooiing van het licht.

Wax in, wax out. Eindeloos rondjes draaien om een obstakel om pootje over te oefenen, zodat manoeuvreren nog makkelijker wordt.

Tijd voor de eerste hindernis. Twee keer een helling af en dan op volle snelheid naar een lage sprong.

Woooohoooo, even gecontroleerd neerkomen. Het voordeel van skaten op het warmste moment van de dag is dat Sofia de baan nagenoeg geheel voor zichzelf heeft en dus op haar gemak en in haar eigen tempo kan oefenen. Ze kan hobbels nemen wanneer zij daar aan toe is.

Ik kreeg wat vragen over Sofia’s skates, want oplettende kijkers zagen in diverse films en blogs van de afgelopen anderhalf jaar steeds dezelfde skates terugkomen. Heeft Sofia een favoriet model en kopen we dat met de groei mee of hoe doen we dat?

We hebben anderhalf jaar geleden verstelbare skates gekocht. Die dekken grofweg de maten 30 tot en met 34. Aangezien ze diverse jaren mee moeten gaan, wil je wel dat ze lekker en goed zitten. Iedere voet is anders, dus dat is een kwestie van proberen.

Wij zijn in diverse winkels geweest om skates te testen en hebben ons in twee winkels laten adviseren door een deskundige. Wij slaagden uiteindelijk bij Sportsworld in Cruquius in de bollenstreek, maar hun winkels zitten door heel midden Nederland. Het zijn grote winkels waar je overigens meer kunt uitproberen dan alleen skates: hockeysticks, ballen, apparaten, luchtbed, tent en opblaasboot. En nee, wij worden niet gesponsord door Sportsworld, maar vinden het gewoon echt een fijne winkel.

Sofia’s missie vandaag was de hoge zonder de stuntrichels. Die richels maken de obstakels namelijk wat minder geschikt voor skates, maar zijn ideaal voor skateboards of stuntskates. De hoge dus.

Hij stond al lang op het verlanglijstje en ze was er al herhaaldelijk opgeklommen. Maar eenmaal bovenaan was daar die blokkade: nog even niet.

Nu was het anders. Ik zag het in haar houding toen ze er op klom. Trots liet ze handschoenen zien, die ze heel bewust had meegenomen: “Als ik val, dan kan ik dat opvangen en doet het schaven minder pijn.”

En daar ging ze: wooooohooooooooooooooo!

Groei door het te doen, op het moment dat je er aan toe bent.

De foto’s maakte ik trouwens met een oude Leica camera. Dat is zo’n camera die je in het beste geval aangeeft dat er te weinig of te veel licht is, maar verder niets automatisch doet. Kleuren en contrasten zijn hard, scherpstellen moet je onder de knie zien te krijgen en voor de rest is het vooral een kwestie van weten wat je doet.

En dat leer je weer door veel te oefenen.

Zo’n oude Leica kent geen autofocus of automatische aanpassingen van contrast zoals Canon, Sony en Nikon dat wel hebben. Daarom is Leica wat minder geschikt voor het fotograferen van snel bewegende objecten. Een foto is immers snel onscherp omdat het object uit focus beweegt. Maar dat maakt de uitdaging natuurlijk des te groter.

In dit geval legde ik de lat nog iets hoger door er een lens uit de jaren ’50, gebaseerd op een ontwerp uit de jaren ’30, op te zetten en het diafragma vol open te zetten. Op f 1.5 geeft dat prachtige wazige achtergronden wanneer je onderwerp scherp is en dat valt dan weer niet mee. 🙂

Bovenstaande foto maakte Sofia overigens van mij. Met die Leica en die lens. Helemaal zelf. Een kwestie van scherpstellen, licht in relatie tot diafragma en gevoeligheid van de film uitrekenen, instellen en afdrukken. Een kind van 7 kan de was doen, als je ze maar even uitlegt hoe het allemaal samenwerkt en van elkaar afhankelijk is.

 

Smaken verschillen

Smaken verschillen

Even een dag helemaal niets. Of te wel: we waren thuis, zongen Russische liedjes, ruimden wat op in het huis en gingen aan de slag met courgettes, aubergines en diverse marinades voor op de BBQ. De rolverdeling was simpel: Sofia deed het koken en papa hielp waar nodig en leefde zich verder uit met een ouderwetse niet-automatische camera (met een prachtige, maar lastige lens).

Sofia kwam aan met vier soorten groenten: langwerpige gele en groene courgettes, ronde courgettes en dikke aubergines. Ze sneedt ze allemaal in plakken van ca. 1 cm. dik.

We maakten twee marinades op basis van olie en één van sojasaus. Daar voegde ze wisselend verse kruiden aan toe, zoals tijm, dille en knoflook. Verder een ui. Voor peper en zout is na het bakken plek.

Wij bakken op houtskool. Aansteken doen we met een stuk keukenrol dat we deels dopen in zonnebloemolie en dan tussen de houtskool proppen om het vervolgens aan te steken. Simpel, niet-chemisch en ongevaarlijk. Onscherpe foto, dus nog even oefenen op de lens.

En dan is het een kwestie van de groente een paar minuten aan beide zijden bakken. Tekort bakken betekent dat je een spons eet en als je ze te lang bakt dan wordt het rubber. Dunnere plakken is korter, maar dat spreekt voor zich.

De aubergines waren het lekkerste met een marinade op basis van olie met knoflook en ui. De ronde courgette deden het beter met sojasaus. Maar ja, N=3 en smaken verschillen 🙂

Spasibo!

Spasibo!

Twee maanden voor zijn honderdste verjaardag vond Yakov het voor nu goed geweest op deze wereld. Het is de opa van de voor ons oh zo belangrijke Nina. Dat is de half-zus van Ksenia en daarmee de tante van Sofia, maar zij ziet Nina dan weer als haar grote zus of hele bijzondere vriendin. Yakov is één van die miljoenen anonieme Russen aan wie te danken hebben dat Duits een keuzevak is.

Hij is bijna 17 (!) als de Nazi’s de USSR binnenvallen en hij met zijn broers aan de bak moet. Hij verruilt de technische school noodgedwongen voor de infanterie en vecht een ruwe strijd tegen een superieure vijand. Ze kunnen de nazi’s niet tot stoppen dwingen en moeten ver terugtrekken. Die terugtocht eindigt rond de kerst in 1941 in de buurt van Moskou.

Yakov overleeft het bloedige winteroffensief in de metershoge sneeuw en wordt in het voorjaar van 1942 overgeplaatst naar het zuiden van Rusland. Zijn broers en vader overleven 1941 niet.

In de Kaukasus kan hij als technicus aan het werk bij de relatief veilige luchtmacht. Hij werkt initieel bij de technische dienst op vliegvelden, maar wordt later boord-technicus in bommenwerpers. In die rol maakt hij het einde van de slag bij Stalingrad mee en daarna vecht hij bij Charkov en Rostov in het oosten van de Oekraïne.

In 1944 zit hij bij de jachtbommenwerpers en helpt hij zijn eigen Minsk te bevrijden. Daarbij wordt de Duitse legergroep ‘Mitte’ omsingeld en vernietigd. In die twee maanden verliezen de nazi’s in Wit-Rusland net zoveel troepen als Engeland en Amerika samen gedurende de gehele oorlog. In 1945 is Yakov tijdens de slag om Berlijn technicus/staartschutter op een jachtbommenwerper en is hij 76 dagen achtereen in actie rond en boven de Duitse hoofdstad.

Yakov is de enige mannelijke overlevende uit zijn familie en praat nooit over de oorlog. Zijn medailles en titels interesseren hem niet: “Tegenover één waardeloos plaatje metaal staan de levens van tientallen vrienden en familieleden.” Hij vindt zichzelf geen held, want hij deed wat “iedereen zou doen”. Yakov had tot het eind van zijn leven een bloedhekel aan Duitsers.

Om de strijd in Oost-Europa in perspectief te zetten een paar getallen. Het huidige Wit-Rusland is dan onderdeel van de Sovjet-Unie. Aan het begin van de oorlog wonen er in Wit-Rusland net zoveel mensen als in Nederland in die tijd: ca. 8 miljoen. Nederland maakt één hongerwinter mee, Wit-Rusland heeft drie jaar honger. Nederland verliest in de tweede wereldoorlog 187.000 mensen, een gruwelijk aantal. In Wit-Rusland vallen 2 miljoen doden, dus een kwart (!) van de bevolking overleeft de oorlog niet.

Dat nooit weer, zeiden we na de oorlog tegen elkaar. Maar wie heeft het nog weleens over die verschrikkingen?

Ik zie het!

Ik zie het!

Vanaf haar derde fotografeert MiniMe met een telefoon van één van haar ouders, of met de camera die ze zelf heeft helpen bouwen. Alle toestellen zijn voorzien van een schermpje voor compositie, dus het kind kan letterlijk de was doen. Papa heeft op zijn Leica’s geen scherm, maar gebruikt een zoeker. Dat vond de Mini interessant en zij wilde ook zo’n raampje waardoor je naar het onderwerp kijkt. Na wat onderzoek besloot ik een Fuji InstaxMini voor haar te kopen.

Dat is een grappige zeer betaalbare camera met een hoge funfactor. Hij werkt met direct-klaar film, dus produceert een fysieke foto en leert Mini zo het proces van kijken naar resultaat. En: hij heeft een zoeker. Sofia vond het “een interessant ding” en ging ermee aan de slag.

Voor een volwassene is het werken met een zoeker op de Instax Mini best lastig door de manier waarop Fuji de werking bedacht heeft, dus laat staan voor een jong mens. Je moet de camera iets van je gezicht afhouden om die zoeker daadwerkelijk te kunnen gebruiken. Een hobbeltje voor een ervaren fotograaf, maar een himalaya voor een Mini van drie: de motoriek is er nog nog niet geheel en omgaan met ruimte en zichtlijnen is ook nog in ontwikkeling.

Frustratie was het gevolg. Buitengewoon confronterend voor mezelf, omdat ik van dichtbij mijn eigen grilligheid zag. Oei. Op talloze manieren probeerde ik haar te helpen, maar het lukte niet. Wat een temperament heeft die dame. Mini vond de camera niet meer interessant en ging weer aan de slag met beeldschermpjes.

We zijn een paar maanden verder, als Mini in Israel haar belangrijkste knuffels nauwkeurig oplijnt en opstapelt: “Papa, ik wil een foto maken.” Automatisch geef ik haar mijn Lytro, op dat moment haar favoriete camera met een scherm. Ze speelt wat met de hoek en maakt een foto van een neus. En één van een neus met ogen. En één van een rij zeehonden.

“Papa, ik wil een echte foto maken. Mag ik die andere camera?” Met twee handen pakt ze de InstaxMini.

Ze bestudeert de achterkant met de zoeker en brengt de camera omhoog. Ik zie dat ze er te dicht op zit en weet dat ze dus niets ziet. Ik zie haar verstrammen. Een diepe zucht. Nog een zucht. En nog een poging. Ik geef haar een tip, maar laat haar vooral zelf klooien.

Ik ken mezelf. Op zo’n moment helpt weinig. Ze schuift en draait de camera. Weer een zucht. Maar dan witte rook: “Papa, ik zag ze! Door het gaatje. Ik ga een foto van ze maken. Een echte foto.”

Ze drukt af. Maar niets. Een zucht. Ze bestudeert nauwkeurig de camera: “Oh, ik moet hem natuurlijk wel aanzetten!”

Ze mikt en schiet een overzichtsfoto. “Ik wil ze groter.” Turend door de zoeker, schuilfelt ze naar voren. Ze doet een stapje naar links. Naar rechts. Bukt iets. KLIK. “Hmmm, ik denk dat ik behalve Karien en Zwartoog ze allemaal heb.” Ze wappert met de foto. Twee minuten later bevestigt het resultaat haar conclusie.

Ze pakt de camera opnieuw en zoekt een plekje. KLIK. “Nu heb ik ze allemaal.”

– tekst gaat verder onder de foto –

Ze is nu 4 jaar verder en de Instax Mini heeft weinig geheimen meer voor haar. We gebruiken hem nog heel vaak, omdat een fysieke foto iets magisch heeft: afdrukken, 2 minuten wachten en resultaat in je hand in plaats van op je scherm.

We maken er veel projecten omheen en dan krijgt ze een beperkt aantal foto’s en een opdracht. Die opdracht spreken we vooraf uitgebreid door en als ze tussentijds vragen heeft, dan weet ze me te vinden. Ze bepaalt zelf wat ze vertelt en hoe ze de beschikbare foto’s daarop inzet en – indien het een meerdaags project is – over de verschillende dagen verspreidt.

In onderstaande film heb ik gepoogd iets van dat proces te laten zien. In een volgende film vertel ik iets van het proces erna: wat doe je met die foto’s?

Maar heeft ze dan geen digitale camera? Ik hoor het je denken: jazeker! Maar fysieke film maakt zo’n project net spannender: je kunt een film niet weggooien en opnieuw maken, want je hebt echt maar een beperkt aantal foto’s. Dat aspect zorgt ervoor dat ze wel 3 keer nadenkt over wat ze fotografeert en of die foto wel van toegevoegde waarde is in het verhaal dat ze in haar hoofd heeft.

Voldoening

Voldoening

Geld dat Sofia krijgt (zakgeld) of verdient met muziek maken of verkoop van haar spulletjes spaart ze op. Ze heeft niet echt een concreet spaardoel, maar heel soms komt er iets voorbij waar ze dan helemaal wild van is. Een hoorn waar je mee kunt communiceren bijvoorbeeld.

We lezen veel voor, in meerdere talen, en voorbeelden van boeken die indruk op Sofia hebben gemaakt, zijn ‘In de ban van de Ring’, ‘Ronja de Roversdochter’ en ‘De gebroeders Leeuwenhart’. De interesse die uit de boeken komt volgen we fanatiek, want stimuleren vinden we beter dan afremmen. Ruim een jaar waren we bijvoorbeeld ‘In de ban van de Ring’.

In het boek van schrijver Tolkien is het vooral het Ruitervolk van Rohan dat Sofia’s hart veroverde. Ze is gek op de Hobbits en vindt de Elven bijzonder, maar het Ruitervolk belichaamt wat ze belangrijk vindt: vrijheid, verantwoordelijkheid, moed, trouw en paarden.

Wanneer de hobbits tijdens hun avontuur onder de voet dreigen te worden gelopen, dan komen de Ruiters ten hulp. Ze kondigen hun komst aan met een hoorn. Het moment maakte diepe indruk op haar.

Ze maakte haar eerste hoorn van papier. Later van wol. En hout. Maar een echte bleef roepen ….  En dus begon de speurtocht die ons op talloze ambachtsmarkten, rommelmarkten en middeleeuwse markten bracht. Sofia zag veel hoorns, maar ze vond ze vaak te duur of te klein. Of niet mooi. Of het zat qua gevoel niet goed.

In Rusland kocht ze in 2017 een paar kleinere hoorns die ze met een handzaag zelf vermaakte tot haar ‘hoorn van Rohan’. Leuk, maar klein. En er viel niet echt op te blazen.

Door zoeken dus.

Vrijdag 22 juni 2018 was het raak op de Hanzedagen in Rostock! Bij een kraampje vond ze hem. Helemaal verliefd, maar 39 euro vond ze wel heel veel geld. “Ik slaap daar even een nachtje over.”

Zaterdagochtend vroeg ze of we die dag nog langs de markt zouden lopen. Of anders zondag. Ze wilde de hoorn nog even bekijken om te controleren of haar gevoel erover nog goed was. Toen we daar waren bleek dat het geval: “Die hoorn wil ik graag, uit mijn spaarpot.”

Super trots liep ze met haar hoorn naar de camper, waarmee we de Hanzedagen beleven. Onderweg oefende ze nog een paar keer met haar vriendinnen. Haar eigen hoorn van Rohan! Hoe tof.

Ook leuk om zondagochtend heel vroeg je ouders mee wakker te maken 🙂

Onze films van de Hanzedagen 2018 uit Rostock vind je hier