Zangvogels

Zangvogels

Dit jaar ontdekten we bij IVN Zwolle diverse laagdrempelige cursussen ‘Vogelzang’. Dat zijn een tiental groepswandelingen van ca. 90 minuten in de vroege ochtend door een natuurgebied om te luisteren naar de vogels. Stapje voor stapje leer je daar de soort bij. En zeker als de bladeren nog niet aan de takken zitten, dan is de kans groot dat je de zanger of zangeres ook nog kunt zien. Sofia en ik deden voor het eerst mee en het was een geweldige ervaring.

We hadden ons aangemeld voor de beginnerscursus en dat vond ik al best een drempel, want veel meer dan een gans of een meeuw wist ik niet te onderscheiden. De eerste wandeling was tamelijk confronterend, want al bij het verzamelen hoorde ik links en rechts wat mede-cursisten het prachtige vogelconcert om ons heen ontrafelen: “Een Roodborstje ergens rechts, achter ons een Koolmees en natuurlijk de reigers.”

Okay dan.

Maar tijdens de eerste wandeling bleken we niet de enige deelnemer zonder riante voorkennis en nog fijner: de twee geweldige begeleiders van de IVN behandelden iedereen als een beginner.

Vanuit je luie bed op een koude vrijdagochtend vogels spotten langs de Waal.

Het mooie van organisaties als de IVN, maar ook Er op Uit is dat je daar met liefhebbers te maken hebt. Mensen die vanuit zichzelf dagelijks bezig zijn met de natuur en die zo’n cursus zien als een middel om hun passie over te brengen op andere mensen. Intrinsieke motivatie heet dat en de energie die daarvan afkomt doet alles bij mensen en zeker bij een 8-jarige zoals Sofia.

Tien weken stapten we door prachtige gebieden rond Zwolle en luisterden we naar wat we hoorden. Soms was het koud, soms nat, maar dat deerde allemaal niets. En heel langzaam begonnen we zelf iets te snappen van die kakofonie aan geluiden die we zo ‘s ochtends vroeg hoorden.

We installeerden diverse apps op de telefoon en iPad (bv. ‘Vogelzang’ en ‘Vogels Europa’) om beter bekend te worden met het gezang. Na iedere wandeling kregen we een lijst doorgemaild met wat we gehoord en gezien hadden en zo konden we achteraf de geluiden nog even terug halen. Cursusgenoot Martin heeft bovendien een camera met serieuze lens laten inbouwen in zijn rechterarm en leverde dan de foto’s erbij.

Ik ontdekte dat ik het ongelofelijk rustgevend vind om in zo’n wolk van gezang op zoek te gaan naar die ene melodie en dan te ontdekken dat ik die zowel links als rechts van me hoor. Je zoekt iets dat je herkent zodat je hetgeen je niet herkent kunt isoleren om daar dan via een app, boek of medecursist een soort bij te zoeken. Het is een magische speurtocht.

Die herkenning van veel soorten maakt ook dat gewone handelingen bijzonder worden. Plots weet je wat je om je heen hoort en in veel gevallen wat er gebeurt. Bij het ophangen van de was in de tuin luisterde ik veel naar een audioboek of de radio, maar nu zijn het de vogels die me doen genieten.

Met Sofia ben ik in eiken bij ons in de straat eindeloos op zoek geweest naar de Kleine bonte specht die we bij toeval een keer hoorden. Dagen speurden we daarna met kijkers de boomtoppen af was de specht het gespreksonderwerp van de dag: “Heb je hem al gezien?”

Nu is de cursus afgelopen, maar de verrekijker en het vogelboek liggen nog altijd voor het grijpen en gaan vaak mee als we op pad gaan. En volgend jaar gaan we zeker weer met de IVN op pad.

Meer IVN:

 

Scheiden

Scheiden

Pittig berichtje via de ‘wire’ van folkrock-band Scrum: het onverwachte succes van het Drentstalige solowerk leidt uiteindelijk tot een scheiding tussen Scrum en Leon aangezien agenda’s zich niet langer laten combineren, aldus de formele boodschap van de band.

Aangezien we zowel met Scrum als Leon solo de nodige projecten hebben gedaan, zorgde het nieuws voor wat interessante gesprekken hier aan tafel met Sofia (8). Waarom moeten ze dan uit elkaar? Hoe moet het dan allemaal verder? En vinden ze dat allemaal leuk? Zij vindt het in ieder geval niet leuk, maar het is nu eenmaal niet anders: Leon verlaat Scrum en wordt opgevolgd door Skottie, die al eerder de frontman van de band was. Leon legde het bij RTV Drenthe uit. 

Sofia maakte haar eerste eigen foto-reportage rond een project van Scrum. Dat was rond de fotografie voor de hoes van de single ‘Perfect Crime’.

 

Even daarna vierde ze feest bij de lancering van het Nieuwe Album van Scrum. Dat deed de Folkrock-band in samenwerking met het Duitse elektronica concern Mediamarkt.

 

En later maakten de mini en ik samen deze videoclip voor een Drentstalig liedje van Leon Moorman. Dat moest redelijk ad hoc, omdat het succes onverwacht kwam en er voor TV en Internet geen beelden waren. Sofia en ik trokken met Leon en een oude fiets door het Drentse land.

 

Leon vond dat zo cool, dat hij spontaan een aantal malen kwam zingen in de winkel die de mini toen samen met een aantal vrienden als onderwijsproject in Zwolle runde. Dat waren toffe momenten. Beelden van zo’n optreden zie je hier, rond 0:19.

 

En die foto boven dit artikel? Dat is een hele jonge Leon Moorman op de publiekspresentatie van Scrum nu bijna vijf jaar geleden. Ik schreef daar toen het volgende over:

Tien jaar na oprichting het gezicht en geluid van een powerfolk-band vervangen. Ga er maar aan staan. Léon doet het bij Scrum en op zich niet onverdienstelijk. Maar het is wel even wennen.

Skottie was voor mijn gevoel altijd net losgelaten uit de gevangenis. Een stormram waar de energie vanaf spatte. Hij wilde lol maken. Een feestje vieren. Daar gingen alle registers voor open. Soms misschien iets teveel. Léon lijkt weggelopen uit een boyband. Een hele goede zanger. Ingetogen. Meer van het subtiele. Hij gaat het tijdens de semi-akoestische theatertours heel goed doen.

Terugkijkend, zat ik er niet erg naast en wat dat betreft komt de scheiding op een goed moment. Leon maakt de theatertour af en dan neemt Skottie het stokje weer over voor het festivalseizoen, dus dat wordt ouderwets beuken.

Van Leon gaan we nog heel veel horen en meer dan alleen in het Drents. In de winkel van mijn dochter speelde hij indertijd veel meer liedjes dan “Naor Huus” en dat was – ook voor niet Drentstaligen – heerlijk genieten.

Voor nu resten slechts herinneringen en leerzame gesprekken met Sofia.

Romeins brood bakken

Romeins brood bakken

We hebben veel aan de Romeinen te danken, waaronder graan en brood. Iedere Romeinse soldaat bakte zelf zijn eigen brood en droeg de spullen daarvoor bij zich. Gist ontdekten ze pas later, dus de eerste broden waren pannenkoeken of hard gebakken platte broden. Later kwamen broden op basis van gist en daarin experimenteerde de Romeinen veel met kruiden, zoals anijs, karwei en komijn. Onderstaand twee recepten voor overheerlijk vers gebakken Romeins brood.

Tijdens de Romeinenweek bezoeken we niet alleen veel Romeinse tentoonstellingen en evenementen, maar eten we ook zoveel mogelijk gerechten of smaken uit die tijd. En dat maken we bij voorkeur dan zelf. Echte recepten zijn niet overgebleven, maar bij benadering weten we wel hoe ze zo’n beetje hun brood maakten.

Basisrecept Romeins brood:

Ingrediënten:

  • 500 gram speltmeel.
  • 12 gram verse gist of 7 gram gedroogde gist.
  • Een scheut (ca. 2 eetlepels) olijfolie.
  • Wat honing (of een theelepel suiker als je geen honing hebt).
  • 300 ml lauw water.
  • 1/2 – 1 Theelepel zout (afhankelijk van je smaak).

Bereiding:

  • Meng de ingrediënten en kneed het tot een soepel deeg.
  • Kneed het deeg tot een bol en leg die in een diepe schaal.
  • Plaats over de schaal een natte lauwwarme theedoek.
  • Plaats de schaal op een warme (kamertemperatuur) plek.
  • Laat het circa 45-60 minuten rijzen (tot het twee keer zo groot is).
  • Verwarm de oven voor op 180 graden (hetelucht) of 200 graden (gas).
  • Plaats de bol op een ingevette bakplaat, of op bakpapier op een bakplaat of op een voorverwarmde bakkerssteen.
  • Maak het deeg nat.
  • Bak het brood in 30-35 minuten.

Recept alternatief Romeins brood:

Ingrediënten:

  • 300 gram speltmeel.
  • 200 gram roggemeel.
  • 12 gram verse gist of 7 gram gedroogde gist.
  • Een scheut (ca. 2 eetlepels) olijfolie.
  • 1 eetlepel komijn
  • 1 eetlepel karwei.
  • Wat honing (of een theelepel suiker als je geen honing hebt).
  • 300 ml lauw water.
  • 1/2 – 1 Theelepel zout (afhankelijk van je smaak).

Bereiding:

  • Meng de ingrediënten en kneed het tot een soepel deeg.
  • Kneed het deeg tot een bol en leg die in een diepe schaal.
  • Plaats over de schaal een natte lauwwarme theedoek.
  • Plaats de schaal op een warme (kamertemperatuur) plek.
  • Laat het circa 45-60 minuten rijzen (tot het twee keer zo groot is).
  • Verwarm de oven voor op 180 graden (hetelucht) of 200 graden (gas).
  • Plaats de bol op een ingevette bakplaat, of op bakpapier op een bakplaat of op een voorverwarmde bakkerssteen.
  • Maak het deeg nat.
  • Bak het brood in 30-35 minuten.

Links:

De romeinenweek 2019

De romeinenweek 2019

De romeinenweek is een jaarlijks hoogtepunt voor Sofia (8). Ze spelt het uitgebreide programma zodra het beschikbaar is en zoekt de voor haar interessante onderdelen eruit. Samen puzzelen we dan op wat haalbaar is en wat niet en zo komen we tot een paar geweldige leuke en educatieve dagen uit.

De Nationale Romeinenweek duurt dit jaar van 4 mei tot en met 12 mei en biedt door het hele land activiteiten van jong tot oud: workshops, lezingen, wandelingen, speurtochten, koken, etc.

Wij begonnen dit jaar wat vroeger, namelijk al 1 mei in op het Castellum in De Meern. Daar wilde Sofia graag een basisopleiding volgen tot legionair. Ze leerde er marcheren, speerwerpen, verdedigen en aanvallen met zwaard en schild en heel veel over de de Romeinse dagelijkse gang van zaken.

Ruim 4 uur zwoegde ze door hoog gras, over bultjes en door een boomgaard. Ze kon er geen genoeg van krijgen.

Bezoek die Romeinenweek! Zooooo leuk!

Links:

De komedie Tartuffe

De komedie Tartuffe

Sofia’s moeder acteert bij de Meisner Acteerstudio en daar zijn ze al maanden druk met de klassieker Tartuffe van Molière, een briljante komedie over een hypocriet en goed gelovig publiek.

Sofia maakte heel vroeg al de eerste repetities mee en zag de cast groeien naarmate ze hun rol beter onder controle kregen. Ze maakte kennis met regie, licht, geluid en de souffleur.

En uiteindelijk zag ze de definitieve voorstelling in het eigen theater van de Meisner Acteerstudio met de cast in de prachtige kostuums. En toen bleek Sofia veel teksten ook nog uit haar hoofd te kennen. Hoe cool is dat? Die teksten zijn trouwens op rijm en echt briljant hertaald door Jan Werkman. Vakwerk hoor, want het loopt als een trein.

En als een voorstelling dan gereed is, dan gaat die op tournee. Eerst in het zuiden van het land en België. Later wellicht naar andere delen van Nederland.

De premiere in de grote zaal is op 11 mei 2019 om 20.15 uur in de prachtige Verkadefabriek in Den Bosch. Kaartjes kosten Euro 14,50 per stuk. Al met al ben je daarvoor zo’n beetje 3 uur onder de pannen. Koopje dus.

Maar wacht even! Een aantal lezers van Olaf Ontdekt kunnen met 50% korting naar deze voorstelling op 11 mei in de Verkadefabriek in Den Bosch. Of te wel: 2 halen, 1 betalen. Interesse? Laat het weten, maar wees snel, want we hebben maar 5 x 2 kaarten.

Bomen

Bomen

Dit is Bernadet van der Veen uit Zwolle. Ze houdt van bomen, weet er echt alles van en kan er waanzinnig tof over vertellen. Als ze dit leest, gaat ze het direct nuanceren, want ze is nogal bescheiden. En ze is ook zo commercieel als een dronken zeekomkommer, dus daarom zet ik even wat links naar haar winkel onder elkaar.

Bernadet verzorgt Boomwandelingen in en rond Zwolle. Haar bedrijf heet ‘Er Uit’.

Bernadet maakt ook groene cadeautjes, zoals deze bomenwandeling van 5 kilometer rond de binnenstad van Zwolle. Waanzinnig leuk om te doen en super leerzaam. De gemeente Zwolle zou dit cadeau moeten doen aan iedere nieuwe bewoner, zodat onze mooie groene stad ook de waardering krijgt en houdt die de stad verdient.

Voor de volledigheid en transparantie: ik ken Bernadet alleen als de gepassioneerde reisleider en verteller die wandelingen verzorgt waar ik met Sofia aan deelneem als de agenda het toelaat. Er wordt voor dit bericht niet betaald en ik heb geen aandelen in de kaartset (maar ik adviseer je wel om het direct te kopen, want het is echt grandioos en maar zo uitverkocht) en net als jullie heb ik er gewoon Euro 6,95 voor betaald.

Wandelen met Bernadet betekent dat je anders naar de natuur leert kijken. Het klimaat is niet langer een vaag conceptueel onderwerp, maar wordt een binnenstadperkje dat helpt bij de bestrijding van hoog water, of een Beuk met een kale kruin die een kansloze strijd voert tegen de oplopende temperatuur.

Bernadet legt uit waarom een boom op een specifieke plek staat en hoe een park of een binnenstad ontstaan is. Maar ook hoeveel insectensoorten er eigenlijk afhankelijk zijn van een specifieke boomsoort.

En wist je dat kleurtjes in de bloesem van de paardenkastanje de insecten vertellen waar nog enige bestuiving nodig is?

Bij Bernardet gaat het om de kleine dingen in het grote plaatje: fauna, maanbomen, zonnebomen, takkenringen en -richtingen.

En dat wordt vol overtuiging en op bijzonder humoristische en ontwapenende manier gebracht.

Eigenlijk zou iedere stad een Bernadet moeten hebben. Plotseling snap je waarom specifieke bomen in de binnenstad of voor je huis staan. En waarom dat klimaat toch echt wel een dingetje is.

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

We zagen in voorgaande jaren andere shows in de Efteling en dat waren altijd gemoderniseerde edities van klassieke sprookjes. Mooi gemaakt en knap gespeeld, maar wel een wat gezapig verhaal. CARO zou anders zijn, dus we hadden hoge verwachtingen.

Maar eerst het park natuurlijk. In de ochtend deden we na de wildwaterbaan Ruigrijk met haar achtbanen en mega schommel. Via Symbolica kwamen we terecht in Marerijk met Droomvlucht, Villa Volta, het Volk van Laaf en het museum van de Efteling. Verwerken deden we in de Gondoletta en de Pagode. Onderweg genoten we van lekker eten en vers gemaakte stroopwafels. De afsluiter van de dag was CARO in het theater van de Efteling.

De voorstelling vertelt over de carrousel van het leven. Vader en moeder tijd nemen je mee op reis. Die gaat over opgroeien en ontdekken. Over keuzes en trouw. Over onvoorwaardelijke liefde en verdriet. Het thema lijkt eenvoudig, maar is werkelijk waanzinnig fraai uitgevoerd.

Het podium ligt in het midden van de zaal en vormt samen met het dak figuurlijk een carrousel. Het draait wanneer nodig en via de vloer en het plafond duiken acteurs op of vertrekken ze. Decorstukken rijden of ‘vliegen’ op en af. Een prachtig lichtplan met (ongelofelijke) water- en vuureffecten maken het af. CARO is een spetterende voorstelling die dans en acrobatiek combineert en voor onze mini (8 jaar) een ideale combinatie aangezien ze dat op circusschool leert.

In een voorstelling over leven ontkom je niet aan de dood. CARO behandelt het elegant en in stijl.

De eigen muziek is bijzonder fraai, net als de choreografie en symboliek. Van de scene met de grote hoepel kreeg ik kippenvel en die waar vader en dochter de scherven oprapen bracht tranen in mijn ogen.

CARO is echt een aanrader en tot eind december 2019 te zien in het theater van de Efteling.

Ps. De foto’s maakte ik met een hele oude camera en de gloed in de foto’s komt door de lens die uit 1959 is, dus niet door één of ander filter.  

Troost!

Troost!

99 voorstellingen verzorgde theatergroep The Young Ones de afgelopen tien jaar in Zwolle en eind maart 2019 waren de laatste twee, want ze stoppen ermee. Ik zag niet alle shows, maar veruit de meeste wel. En de laatste paar altijd samen met mijn dochter (8), want jong geleerd is oud gedaan.

Ik heb iets met theater en podiumkunsten. Van niets iets maken met levend publiek voor je neus. De energie in de lucht. De macht van timing en een setting waar iedere klemtoon telt en een gebaar maximaal wordt uitvergroot. Ben van jongs af aan een frequent bezoeker en sponsorde met mijn bedrijven talloze theatergroepen, culturele festivals en initiatieven van klein tot heel erg groot door heel Nederland en ik genoot van iedere seconde. Ik hou er van.

Enfin, in Zwolle stopt The Young Ones. Een gemis of een zegen? Ik ben er nog niet uit.

The Young Ones was een theatergroep waar jongeren in Zwolle het vak leerden in de praktijk. Ze konden er kennis maken met een podium en in een groep ervaring opdoen in de echte wereld. Geen simulaties dus of een beetje prutsen in de marge. Geen relatief veilige optredens voor klasgenoten, maar echte voorstellingen, waar serieus voor gerepeteerd moest worden, voor betalend publiek. Het is het onderwijsmodel waar ik tot in mijn haarvaten in geloof.

Zulke initiatieven zijn broodnodig in Zwolle, waar het sterft van de creatieve opleidingen, maar presentatieplekken tegelijk dun gezaaid zijn. In die hoedanigheid vind ik het ophouden van de groep een gemis voor de stad.

Ondanks dat ik van theater hou en de meerwaarde van The Young Ones zie, vond ik het bestaansrecht altijd lastig te verdedigen. Reken mee: 30-40 jonge mensen zetten een voorstelling neer voor zo’n 100 toeschouwers die een kaartje kopen voor een (heel terecht) marktconform tarief. The Young Ones doet dat niet op eigen kracht of uit eigen zak, want er is ieder jaar een enorme hoeveelheid publiek geld voor nodig om dat mogelijk te maken terwijl het aantal inwoners dat ervan kan genieten beperkt is.

Daar komt bij dat de artistiek leider niet de jongste of innovatiefste is en – laat ik me netjes uitdrukken – niet vooraan stond toen bescheidenheid werd uitgedeeld. Zijn ego hielp zeker niet mee om er een bredere organisatie van te maken die meer Zwollenaren waar voor hun geld zou geven en The Young Ones daarmee aan levensvatbaarheid zou helpen.

Er werd gesteld dat een focus op verbreding het unieke karakter van de organisatie in de weg zou zitten, waardoor de kwalitatieve lat omlaag moest. Dat dit onzin is bewijzen De Jonge Honden en Pavarini al jaren.

De Jonge Honden weet delen van de samenleving met waanzinnig locatietheater in kleine of hele grote setting op luchtige of meeslepende manier altijd een fantastische spiegel voor te houden of een uniek kijkje te geven in een wereld van vroeger of ooit. En Pavarini weet met de unieke circusopleiding al tientallen jaren honderden kinderen kennis te laten maken met een unieke mix van theater, verhaal en beweging.

The Young Ones nam dus in 2019 afscheid met Troost. Wij zagen de allerlaatste voorstelling op zondag 24 maart. Een kleurig en vrolijk spektakel waarin nog eenmaal de middelvinger naar de samenleving werd opgestoken. De blik op de toekomst eindigde met het prachtige “Ik zou weleens willen weten” van Jules de Korte, inderdaad, een liedje uit 1974 en dat is veelzeggend.

Herdenken

Herdenken

“Vanaf welke leeftijd doen jullie dat?” en “Wat vertel je dan?”

Naar aanleiding van foto’s die ik plaatste van ons bezoek aan de Airborne Begraafplaats in Oosterbeek kreeg ik van diverse mensen via mail, WAP, Twitter en Facebook min of meer dezelfde vragen. Ik zal ze hier kort beantwoorden, maar kom er later uitgebreid op terug.

1. Geschiedenis als hoeksteen van ons onderwijsmodel
Om een beetje kaas te maken van wat we doen, is het handig om te begrijpen dat wij geschiedenis hebben gekozen als leidraad voor de manier waarop we ons thuisonderwijs ingericht hebben. Over die rol van geschiedenis in ons onderwijsmodel en het waarom schreef ik eerder deze post. Wij gebruiken alle facetten van de geschiedenis, maar omdat het hier specifiek over herdenken gaat zoom ik daar op in.

2. Vanaf welke leeftijd
Vanaf de geboorte, want vrijheid is het meest relevante dat we hebben. Dat klinkt misschien vaag of bruut, maar voor ons is het zo. Vanaf de geboorte hebben we Sofia meegenomen in de historie, de mooie dingen, maar ook de zwarte pagina’s. Betekent niet dat we voor haar tiende (ze is nu 8) met haar door een concentratiekamp lopen, maar wel dat dood en verderf (helaas) onderdeel zijn van het leven.

We gebruiken voor de overdracht boeken, verhalen, bordspellen en muziek en bezoeken relevante plaatsen. En als we het over vrijheid hebben, dan hebben we het natuurlijk over de schrijver/schilder/staatsman/levensgenieter die de wereld in het holst van de nacht inspireerde tot buitengewone daden en zonder wie Duits vandaag geen keuzevak was geweest.

We bezochten het graf van Churchill toen Sofia twee was. Toen was het voor haar een leuke wandeling over een klein kerkhof bij een heel klein kerkje. Ze speelde daar met de ketting, genoot van de bloemen en de vlinders. Ze had toen geen idee van Churchill, oorlog en weet ik wat. Maar bovenstaande foto (en soortgelijke andere) en films uit die tijd geven nu veel haakjes in verhalen die we vertellen of bij boeken die we lezen.

3. Wat vertel je dan?
Alles, maar ik hou het zo klein mogelijk, dus bij 1 persoon. Het moet behapbaar zijn. Een hongerwinter zegt zo’n jong mens weinig, maar een leeftijdsgenootje die in de sneeuw op zoek moet naar eten is iets dat aanslaat.

Zo’n herdenking als Oosterbeek staat bij ons niet op zichzelf. We lezen relevante boeken, vertellen verhalen, spelen bordspellen en maken passende muziek. Zo’n kaarsje op een kerkhof is dus een schakeltje in een heel programma. Ik zal binnenkort een uitgebreide blog wijden aan een thema, met een gedetailleerd voorbeeld.

4. Niet alleen geschiedenis natuurlijk
Het verleden brengt ons natuurlijk bij het heden. En ook daar zoeken we dan kleine dingen die behapbaar zijn voor een jong mens en die een raakvlak hebben. En daar doen we dan heel bewust iets mee.

Dit zijn jaar we bijvoorbeeld druk geweest met die vergeten oorlog in het oosten van de Oekraïne, de geboortegrond van Sofia’s moeder. We vonden de ‘Herten van de Kerstman’: talloze vrijwilligers die kinderen in dat oorlogsgebied een leuk cadeautje brengen (door bij 20 graden onder nul, door sneeuwstormen in oorlogsgebied duizenden kilometers te rijden). We lazen brieven van die kinderen en bespraken het leven daar, op dit moment. De gesprekken met Sofia over die oorlog in het oosten van Oekraïne waren de bron voor deze column trouwens.

5. Relevante films
Holten: Hier liggen Canadezen begraven die in Nederland omkwamen. Onze woonplaats Zwolle is net als een groot deel van Nederland bevrijd door Canadezen en met een straat vernoemd naar de eerste bevrijder om de hoek, geeft dat veel haakjes.

Amersfoort: bij Kamp Amersfoort vind je het Russisch ereveld. Aangezien de familie half Russisch is, een must voor ons. Sowieso interessant om te weten hoe die duizend dode Russen in Nederland zijn terechtgekomen, want met 27 miljoen doden in vier jaar hebben die Russen nogal wat tranen voor onze vrijheid gelaten. Geschiedenis, herkennen en het vieren van de vrijheid is een vast onderdeel van wat we doen, ook als we in Rusland zijn. Zelfs op een rommelmarkt vind je daar haakjes voor een inspirerend verhaal.

Zwolle: oorlog is ook verzet en bijbehorende ellende.

Naor Huus

Naor Huus

Als onderwijsproject maakte ik samen met mijn dochter Sofia (8) de muziekvideo bij het nieuwe Drentse Volkslied ‘Naor Huus’. We analyseerden de tekst, bedachten een verhaal en verkenden diverse manieren van vertellen. Daarna werkten we de belangrijkste scenes uit op papier en oefenden we de camera-standpunten: Sofia deed ‘camera 2’ en schoot van statief maar wel volledig handmatig, dus tijdens de beweging zelf scherpstellen. Neem van mij aan, dat dit niet heel eenvoudig is. Maar ze deed het wel en nog sterker: de scene die het moeilijkste is, maakte zij. Net als bijna de helft van de andere beelden.

In de clip fietsen we door en langs een aantal bijzondere plekken in Drenthe op een fiets van voor de tweede wereldoorlog. We zagen het TT-circuit, de enige echte racebaan van Nederland en natuurlijk de hunebedden, de bossen, vennen en beekjes. In het prachtige Drentse veen schoot de ketting eraf en het was niet eenvoudig om die er weer op te krijgen, omdat die ouderwetse kettingkasten min of meer om de ketting gevlochten zitten en met een soort ritssysteem vastgemaakt zitten. Terwijl ik nadacht over alternatieve beelden, wist Sofia de kettingkast eraf te halen en de ketting erop te leggen.

Als dank voor haar werk, zingt Leon Moorman het liedje bij hoge uitzondering een keer live in een semi-privé setting: in de winkel die ze samen met vier vrienden als thuisonderwijsproject runnen. Dat unieke moment is zaterdag 22 december om ca. 15.30 uur. Daar kunnen een beperkt aantal mensen bij aanwezig zijn. Aanmelden in de winkel aan de Diezerpoortenplas 2 in Zwolle.