BLOG – Focus

BLOG – Focus

Op een parkeerplaats in Leiden zitten we tijdens het eten in “De Slaapkop” te praten over Mesopotamië en het Spijkerschrift. Dit ter voorbereiding op een workshop die Rients de Boer anderhalf uur later verzorgt in het Rijksmuseum van Oudheden. Sofia heeft er zin in. 

Sinterklaasmuziek buiten kondigt de lokale aankomst van de Goedheiligman aan. Sofia kijkt op: “Wat is dat?”

Ik leg uit dat ik vermoed dat Sinterklaas aankomt en dat we daar voorafgaand aan de workshop even langs kunnen gaan.

Ze overdenkt de situatie: “Maar dat gaat dan ten koste van tijd in het museum?”

“Ja, dat kan niet anders.”

Weer even stilte.

“Nou, nee. Ik heb hem vorige week in Eindhoven gezien. Liever naar het museum. Ga maar verder over de tijd en graden van die cirkel.”

Ik vertel over de beknopte geschiedenis, het ontstaan van ‘het uur’, de ‘zeven dagen van de week’ en de ‘360 graden van de cirkel’.

Peinzend: “Interessant. Zo oud dus.”

Getik op het dak van de camper kondigt de regen aan. Sofia kijkt op.

“Da’s ook niet leuk voor die kinderen die nu op Sinterklaas staan te wachten.”

Ze heeft een punt, maar ik verbaas me erover. Ze zit met haar hoofd diep in de oudheid, maar vindt ergens nog ruimte om de wereld om haar heen live te analyseren.

15 minuten later is het droog en pakken we onze jassen. RmO is 10 minuten lopen van de camper, maar we moeten er een beetje op tijd zijn, want Sofia wil eerst nog een keer de kleitabletten met Spijkerschrift zien.

Rients de Boer geeft een mooie introductie en Sofia luistert geïnteresseerd terwijl ze haar spijkerschrift oefent. Na een half uur uitleg krijgen we een tekst van een klei-tablet en mogen we zelf gaan vertalen om uit te vinden wat er op staat. Het prominente stuk van de Nineveh collectie blijkt een tegel van een binnenplaats van een koninklijk paleis. Sofia puzzelt fanatiek, speurt naar de letters en probeert de betekenis te snappen: “Wat een rare volgorde van de woorden zeg.”

Ruim 4 uur later meldt een suppoost dat het museum dicht is en hij vraagt vriendelijk of we het gebouw willen verlaten. Op weg naar de trap rent Sofia nog gauw een zaal in. Ze is terug voordat ik er erg in heb: “Daar zat nog een audio-link die ik nog niet gedaan had. Die heb ik even aangeklikt, zodat ik hem op de trap naar beneden kan luisteren.”

BLOG – Volle bak!

BLOG – Volle bak!

Wat waren er dit weekend een hoop toffe dingen te doen zeg!!! We begonnen zaterdag met een open dag op Pavarini circusschool in Zwolle. Met haar vriendjes deed ze vooral balansoefeningen en trainde ze met eenwielers.

Daarna was het tijd voor avondeten en aansluitend de Nacht van de Nacht bij Doepark Nooterhof in Zwolle. Een favoriet uitje van Sofia dat jaarlijks met rode letters in de agenda staat. Sofia pluisde diverse uilenballen uit, beleefde een nachtelijke speurtocht en was druk bij de egel-opvang.

Zondag begonnen we vroeg in de ochtend in Leiden. Na een treinreis vol verhalen over Griekse mythen en sagen, volgde in het Rijksmuseum van Oudheden een workshop kunstgeschiedenis in het Russisch over de Griekse Oudheid. Samen met haar vrienden dook Sofia in de wereld van Griekse Goden en Mythische figuren: ze luisterden, puzzelden, tekenden en discussieerden. Wat een waanzinnig gaaf museum is dit toch!

Na de intensieve workshop kunstgeschiedenis in het Rijksmuseum voor Oudheden is het weer tijd voor natuur! En als je dan toch in Leiden bent, dan loop je natuurlijk even bij de oudste Botanische tuin van Nederland naar binnen. Yep, de Hortus Botanicus van Leiden. De jonge mensen doken in de wereld van de vleesetende planten en bananenbomen!

 

De lange dag hebben we op ons gemak in de trein terug onder het genot van krentenbollen en komkommer afgesloten met een terugblik op de dag. Tekeningen en vondsten werden bekeken en besproken.

Wow, wat een weekend!!

De opgraving

De opgraving

Tijdens de nationale archeologiedagen in oktober kun je veel leren over de geschiedenis. Op veel plekken kun je vondsten bekijken en workshops of lezingen bijwonen. Wij gingen naar de Schat van Dalfsen: een grafveld van Hunnebedbouwers. Daar werden talloze vondsten gepresenteerd en die mocht je vasthouden. Daarnaast kon je op een veld zelf op zoek naar sporen uit het verleden.

Bij de ontwikkeling van een nieuwbouwwijk vonden ze in Dalfsen initieel een grafveld van de Hunnebedbouwers uit de Trechterbekercultuur. Het veld was in goede conditie en het grootste ooit gevonden. Er kwamen talloze unieke voorwerpen uit de grond, waaronder een ongebruikte vuurstenen bijl van ca. 5.000 jaar oud. Later werd er ook nog een klein grafveld uit de middeleeuwen gevonden.

We waren er met een Thuisonderwijsgroep (of klas, hoe je het noemen wilt) met 7 kinderen uit 5 gezinnen en verkenden alle aspecten van de opgraving. Er werd uiteraard ook lang en intensief gespeeld.

Meer films? Abonneer je ons op YouTube kanaal!

Tweetalige opvoeding

Tweetalige opvoeding

Vanaf haar geboorte voeden we Sofia tweetalig op. De voertaal in het gezin is Nederlands aangezien we in Nederland (Zwolle) wonen, maar in 1 op 1 situaties spreken moeder en dochter Russisch.

We hebben dat heel stringent vol gehouden en dat is moeilijker dan je wellicht denkt. Maar het resultaat is er naar: Sofia is nu net zeven en spreekt, leest en schrijft zowel Nederlands als Russisch (en spreekt een beetje Engels en Duits).

Voor dat Russisch hebben we veel gedaan. We zijn op zoek gegaan naar andere gezinnen met dezelfde situatie. En die vonden we in Enschede, Zwolle en Nijmegen. We zoeken elkaar regelmatig op en met onze vrienden in Enschede (en diverse ander thuisonderwijs-gezinnen) bezoeken we geregeld evenementen, musea en natuurgebieden (op zoek naar paddestoelen).

Aangezien Sofia in de samenleving en bij vrienden en familie (oma, oom & tante, neefje, etc) in Nederland veel geconfronteerd wordt met de Nederlandse taal (goh), hebben we er voor gekozen om de invulling van specifieke kennisgebieden in het Russisch te doen. Zo hebben we een Russische docent voor pianoles en een Russische docente voor kunstgeschiedenis.

Onderdeel van de Russische opvoeding is een gemende Russisch/Nederlandse cultuur thuis, maar zijn de ook regelmatige vakanties naar gebieden waar Russisch gesproken wordt: Rusland, Wit-Rusland, Baltische Staten, Finland en Israël. Voor Sofia zijn dat extra vaderlanden, omdat ze daar ‘gewoon’ met iedereen mee kan doen. Ze kan praten met een taxi-chauffeur, afdingen op de markt en spelen met kinderen waar ze die ook maar tegen komt: veerboten, musea, op straat, in de metro en noem maar op.

Een onderschat voordeel is de open mind die zo’n kind daardoor meekrijgt. In Rusland leven bijvoorbeeld ruim 100 etnische groeperingen. Die komen uit alle windstreken van de voormalige USSR, dus van Siberië tot het Russisch grensgebied met Mongolië en van Oezbekistan tot Turkmenistan. Voor Sofia zijn dat allemaal gewone mensen die haar taal spreken, niet meer en niet minder.

Veteranen

Veteranen

Op 3 oktober in 1944 executeerden de Duitsers in het Engelse werk in Zwolle zes gevangenen, waaronder een aantal joden. De zes jonge mensen waren her en der opgepakt en werden uit wraak doodgeschoten, nadat ze eerst hun eigen graf hadden moeten graven. Het lijkt een actie van een lokale commandant, want de lijken werden niet afgevoerd maar ter plekke begraven. De Duitse politie (SD) vond de lijken in april 1945 en voerde ze conform procedure af. De slachtoffers zijn inmiddels herbegraven.

Zwolle herdenkt de gebeurtenis jaarlijks met een kleine ceremonie georganiseerd door nabijgelegen Basisschool De Brug die het monument geadopteerd heeft. Er zijn korte toespraken en er worden bloemen gelegd. Talloze veteranen van alle leeftijden werken eraan mee en leggen de jeugd uit wat oorlog betekent.

We bezochten de herdenking, verkenden de omgeving, stelden ons voor hoe het er daar toen aan toe moet zijn gegaan en spraken met een aantal veteranen over hun ervaring. Ze vertelden over afzien en strijd, over het verlies van dierbaren en de dankbaarheid van de lokale bevolking.

Vooral het gesprek met veteraan Blom maakte veel indruk op Sofia. Als marinier verdedigde hij in 1961 en 1962 Nieuw Guinea tegen Indonesische parachutisten en hij heeft diverse onderscheidingen voor man tot man gevechten. Hij vertelde dat hij daar nog vaak aan terug denkt en dat het niet altijd makkelijk is: “Soms heb je goede dagen en soms niet.”

Aan de keukentafel spraken we ‘s avonds over de regio, die tijd en de omstandigheden waaronder marinier Blom daar met zijn makkers ver van huis zijn werk heeft moeten doen. We spraken over de inzet van onze soldaten nu: Mali, Jordanië en Sint-Maarten. We keken naar een stukje debat over een defecte mortiergranaat. Maar Sofia kon Marinier Blom niet uit haar hoofd zetten.

Ze rekende uit dat die strijd 56 jaar geleden is en dat het wel heel heftig moet zijn geweest als hij daar nu nog regelmatig last van heeft. “Onbegrijpelijk” vond Sofia, “net als die executies. Waarom doen mensen elkaar dat aan?”

Ja, goeie vraag. We ruimden de tafel af en maakten koffie. In vrijheid, dankzij types als Marinier Blom, de ultieme brandweer.

Onderwijs doen we zo

Onderwijs doen we zo

Een leven lang leren is niet een serie workshops of bijscholingen, maar is een manier van leven. Leren kun je namelijk overal en altijd, maar je moet er wel even mee bezig zijn. Leren houdt niet op bij scholen of een kinderdagverblijf en is niet de exclusieve verplichting van docenten. Sterker nog: leren begint bij de ouders en scholen kunnen daarop iets toevoegen.

Wij leren altijd en overal: op straat, in winkels, op de markt, maar natuurlijk ook in musea en op festivals. We doen veel project georiënteerd. Zodra Sofia ergens interesse in toont, dan stimuleren we dat door het interessegebied samen met haar te ontdekken. Dat begint altijd bij boeken en verhalen, maar als snel volgt het maken van ‘iets’, bijvoorbeeld koken van historische gerechten of snijden of kleien van gereedschappen, etc.

Voor het uitleggen van maatschappelijke ontwikkelingen, het leren van geschiedenis en het begrijpen van de samenhang tussen die twee bezoeken we veel historische festivals en of locaties (kastelen, parken, streken). Een favoriet is de Living History Day die jaarlijks in september in Swifterkamp, het “Prehistorisch Dorp” bij Lelystad, wordt gehouden.

Swifterkamp is zoals de naam als zegt een prehistorisch dorp: er staan zelfgebouwde boerderijen en hutten uit lang vervlogen tijden. Er is een klein maar charmant en informatief museum, waarin je een prachtige set oud gereedschap en hulpmiddelen vindt en waar je bijvoorbeeld leert dat er vroeger in de polder ‘gewoon’ geleefd werd.

Voor de “Living History Day” nemen allerhande groepen tijdelijk hun intrek in het pre-historisch dorp. Er staan dan diverse tijdelijke kampen, er zijn workshops en verhalen en er zijn onwijs veel mensen die je tot in het kleinste detail over hun passie willen vertellen. En echt niets inspireert een mens meer dan een liefhebber die je van A tot Z meeneemt in zijn of haar wereld.

Sofia (2010) is al jaren echt geïnteresseerd in geschiedenis. Ze wil snappen hoe iets werkt: kleding, schoeisel, een harnas, het eten, wassen, de handel, transport en noem maar op. Dat heeft vast iets te maken met de boekenkast thuis waarin over iedere cultuur en periode wel iets te vinden is: van prentenboek tot kaarten, van sagen tot lijsten met jaartallen en beroemde figuren en natuurlijk bordspellen in alle soorten en maten.

In de voorbereiding voor 2017 stond de late Romeinse tijd centraal, zeg maar de periode waarin het georganiseerde Rome uiteen begon te vallen en de vroege (donkere) middeleeuwen volgde. We wilden daarom heel graag Fectio zien, een groep uit de regio Utrecht die zich heeft toegelegd op de laat-Romeinse periode rond de Nederrijn. Fectio is genoemd naar het Romeinse fort dat indertijd tussen Bunnik en Houten stond.

 

Vorig jaar was Fectio er trouwens ook, maar ontdekten we ze eigenlijk na afloop pas omdat we in de Prehistorie bleven hangen. Sofia was  toen uren bezig met het maken van touw, een mes en allerhande oud gereedschap. Was toen ook een fantastische dag.

Meer films? Volg ons op YouTube.

Living History Day 2017

Living History Day 2017

Zondag 17 september 2017 wordt in Swifterkamp bij Lelystad de Living History Day georganiseerd. In één dag loop je daar door de geschiedenis vanaf de prehistorie tot de middeleeuwen. Talloze groepen vrijwilligers spelen periodes uit de wereldgeschiedenis na. Er zijn talloze activiteiten voor kinderen van klein tot groot: schilderen, brood bakken, boog schieten, etc.

Je leert er veel over de geschiedenis, waarbij de focus in 2016 lag op het dagelijks leven. Sofia vondt het geweldig om een prehistorisch mes te maken uit vuursteen en een pijlpunt van een bot. Naar verwachting evenaart 2017 de topdag uit 2016.

Toegang tot Swifterkamp en de Living History Day is gratis, maar een donatie in de fooienpot wordt gewaardeerd.

En nee, wij zitten niet in de organisatie en zijn niet betrokken bij de dag, anders dat we er als bezoeker zijn.

De andere kant

De andere kant

In de tweede wereldoorlog belegerden de Nazi’s Leningrad gedurende bijna 900 dagen (8 september 1941 – 27 januari 1944). Dat beleg vroeg veel van de bevolking. In de strijd en door uithongering kwamen meer dan een miljoen Russen om. De hele bevolking werd gemobiliseerd om de aanstormende Duitsers tegen te houden. Iedereen werd aan het werk gezet: loopgraven en forten aanleggen, wapens maken, hout hakken, wacht lopen, etc. De Nederlandse schrijver Jaap ter Haar schreef er het indringende jeugdboek ‘Boris’ over.

Voor de Russen was het verbreken van de belegering een hoogtepunt en mentaal is het belangrijker dan de overwinning bij Stalingrad. Zeker omdat Stalin er tijdens de oorlog al maximaal gebruik van maakte om het moreel op te vijzelen (en wellicht daarom de belegering mogelijk langer heeft laten duren dan noodzakelijk was). Ook voor de huidige regering is het verbreken van de belegering een terugkerend feestmoment.

In Sint Petersburg bezochten we zo’n herdenking. Voor de Hermitage hadden de Russen een prachtige collectie voertuigen, kanonnen, vrachtwagens en tanks neergezet. Dat werd opgeluisterd met historische patriottische liederen die op een harmonica werden gespeeld en die door bezoekers uit volle borst werden meegezongen.

Onze Russische familie werd tijdens de oorlog voor meer dan de helft uitgedund. Alle overlevenden speelden vrijwillig of verplicht een actieve rol in die donkere dagen. Sofia heeft veel contact met haar overgrootmoeder die gedurende de belegering diverse rollen heeft vervuld: ze groef loopgraven, liep met een hooivork en emmer zand wacht op de daken om brandbommen onschadelijk te maken en haalde lijken uit huizen om ziekten tegen gaan. Ze is ‘held van de stad’ en daarmee een veteraan met aanzien (meer over oma Alevtina vind je hier).

Via een soort puzzel- en speurtocht liepen we van metro naar het immense plein waar we een middag doorbrachten en daar de belegering en de consequenties daarvan bespraken. Al eerder hadden we “Boris” gelezen, dus we stonden uitgebreid stil bij de wagens die over het bevroren Ladoga-meer via “De weg van het leven” voorraden naar de stad brachten. Aan de hand van getoonde westerse voertuigen hadden we het over de lend/lease-regeling waarmee het westen de Russen te hulp kwam en de rol van de Nederlandse koopvaardij daarin. We bekeken (luchtdoel) kanonnen, tanks en bunkers. Sofia zong  liederen mee en danste op de Harmonica-muziek.

 

 

Archeon

Archeon

We besloten de week van de Romeinen door te brengen langs de Romeinse Limes. Over die trektocht met onze camper later meer, maar het vertrekpunt was één van Sofia’s favoriete musea: Archeon. Daar deden we dit keer vooral de Romeinen, maar als je er toch bent dan laat je al die andere interessante tijden natuurlijk niet links liggen.

2017 Archeon from MiniMaxi on Vimeo.