Een robot bouwen

Een robot bouwen

Een dagje op weg om met elkaar, maar elk voor zich, een eenvoudige robot te bouwen van alledaagse dingen. We reisden ervoor met een grote groep naar het oosten en dat reizen doen we doorgaans met de trein. Voordat we op weg gingen, oefenden we Engels en maakten we citroen-sorbetijs.

Als je de toeristische route neemt, dan wonen we 3 kilometer van het station in Zwolle. Da’s een prachtige skate-tocht over een oude allee, langs de grachten en door de oude historische binnenstad van Zwolle. We waren ruim op tijd, dus Sofia ging nog even aan de slag met de piano.

Op locatie begon het prutsen met een elektromotor en schroefjes, tiewraps en kroonsteentjes. Maar hoe gaat mijn robot er eigenlijk uitzien?

Ook voor jongere kinderen was plek, als de ouders maar bijsprongen. Daar zijn we als thuisonderwijzer natuurlijk nooit te beroerd voor, want dat vinden we onze missie: je kinderen helpen te groeien.

Maar soms moeten ze even alleen prutsen en persoonlijke hobbels zien te overwinnen. Want hoe los je het op als de draadjes tussen motor en batterij niet vast blijven zitten?

Wellicht dat een tang oplossing bied? Even de boel wat strakker knijpen.

En natuurlijk helpen ze ook elkaar.

Na al het werk, wachtte een clown met schmink die Sofia veranderde in haar grote liefde: de zeehond.

“Mooi geworden zeg!”

Over het algemeen eten we heel gezond en veel van de eigen tuin, maar onderweg is een patatje met elkaar wel heel gezellig.

Maar daarna wel even rennen, klimmen en springen.

In de trein terug rekenen ze met breuken met het pizza-spel Splittissimo en daarna oefenen ze tellen met Halli Galli.

Zelf koken

Zelf koken

Eten is een essentieel onderdeel van het leven en daar gaan we tamelijk bewust mee om. Sofia hebben we van jongs af aan geprobeerd enthousiast te maken voor smaken en koken. Dat komt allemaal niet vanzelf, dus daar moet je tijd in steken en geduld mee hebben.

Bij ons geen kant-en-klare maaltijden of potjes met gemalen en gepureerde voeding, maar eten dat we zelf koken. En daar hielp Sofia van jongs af aan bij mee. Nu is ze zeven en doet ze al veel helemaal zelf, omdat ze het leuk vindt.

Het wordt 37 graden vandaag, dus we kiezen voor een lichte frisse maaltijd. Ze maakt een salade van spitskool, met geroosterde noten, munt, koriander en granaatappel. De ontbrekende ingrediënten koopt ze eerst zelf bij Özen in Zwolle. Ze neemt en passant nog een zak tomaten mee, want “die heb je nooit genoeg”.

In de tuin steekt ze het fornuis aan, zodat die op temperatuur kan komen terwijl ze de salade snijdt. Koken zonder stress is vooral een kwestie van goed plannen.

De spitskool snijdt ze klein en de munt wordt gehakt. De noten worden geroosterd met wat kokos voor de zoetigheid. Ze maakt een dressing van een mix van sesamolie en zonnebloemolie, met peper en zout.

Als de salade klaar is, dan is het een kwestie van de worst die ze zelf uitkoos grillen: “Die is zo gaar, dus daar moeten we het niet van laten afhangen.”

Smaken verschillen

Smaken verschillen

Even een dag helemaal niets. Of te wel: we waren thuis, zongen Russische liedjes, ruimden wat op in het huis en gingen aan de slag met courgettes, aubergines en diverse marinades voor op de BBQ. De rolverdeling was simpel: Sofia deed het koken en papa hielp waar nodig en leefde zich verder uit met een ouderwetse niet-automatische camera (met een prachtige, maar lastige lens).

Sofia kwam aan met vier soorten groenten: langwerpige gele en groene courgettes, ronde courgettes en dikke aubergines. Ze sneedt ze allemaal in plakken van ca. 1 cm. dik.

We maakten twee marinades op basis van olie en één van sojasaus. Daar voegde ze wisselend verse kruiden aan toe, zoals tijm, dille en knoflook. Verder een ui. Voor peper en zout is na het bakken plek.

Wij bakken op houtskool. Aansteken doen we met een stuk keukenrol dat we deels dopen in zonnebloemolie en dan tussen de houtskool proppen om het vervolgens aan te steken. Simpel, niet-chemisch en ongevaarlijk. Onscherpe foto, dus nog even oefenen op de lens.

En dan is het een kwestie van de groente een paar minuten aan beide zijden bakken. Tekort bakken betekent dat je een spons eet en als je ze te lang bakt dan wordt het rubber. Dunnere plakken is korter, maar dat spreekt voor zich.

De aubergines waren het lekkerste met een marinade op basis van olie met knoflook en ui. De ronde courgette deden het beter met sojasaus. Maar ja, N=3 en smaken verschillen 🙂

BLOG – Van poffertjes naar intensieve uren over gewicht en inhoud

BLOG – Van poffertjes naar intensieve uren over gewicht en inhoud

Als je zelf (een deel van) het onderwijs voor je rekening neemt, dan heeft dat consequenties voor hoe je leeft. Het maakt daarbij niet uit of je voor Thuisonderwijs kiest of met een Thuiszitter geconfronteerd wordt. Je zult je manier van leven moeten aanpassen aan de nieuwe realiteit.

Je kunt de leermomenten verspreiden over de hele dag en gebruik maken van alles dat je tegenkomt. Dat kun je iedere dag, zeven dag per week. Of je dat doet en of je daar dan het maximale uit weet te halen, wordt vooral bepaald door hoe je in de film zit. Als onderwijs in je hoofd op een eiland zit, dan ga je anders met leren om, dan wanneer je het een integraal deel van je leven maakt.

Een leven lang leren is thuis een belangrijk credo. Vakken en vaardigheden lopen door elkaar en een activiteit wordt zoveel mogelijk gebruikt om diverse onderwerpen te onderzoeken en uit te diepen. En ja, een handeling kost dan meer tijd dan wanneer je het op routine invult, maar de opbrengst kan enorm zijn.

Neem het bakken van pannenkoeken. Dat kan in een kwartier, maar je kunt er ook drie uur over doen. Daar moet je in je planning dan rekening mee houden, want anders leidt het tot stress. Maar als je de basisvaardigheid automatiseert, dan doe je dat dus vanzelf.

Voor de lunch kozen we voor pannenkoeken en Sofia (2010) besloot ze zelf te bakken. Dat leidde tot een zeer intensieve sessie over gewichten en afmetingen, want ze pakte er een kookboek bij en vond in het recept iets raars: 4 1/2 dl melk: “Wat is dat?”

We spraken over inhoud (lxbxh) en het verschil met oppervlakte (lxb). Met een rolmaat namen we de maat van een sisal vloerkleed en daaruit berekende we de oppervlakte. Daarna gingen we met vloeistoffen en maatbekers aan de slag. We onderzochten het verschil tussen milliliter, centiliter, deciliter en liter en rekenen met inhoud.

Sofia ontdekte dat een deciliter olie lichter is dan een deciliter water. Dat leidde tot een gesprek over soortelijk gewicht en dichtheid. En diverse experimenten met een weegschaal en vloeistoffen die op elkaar drijven.

Toen werd het tijd voor het bakwerk. Ze koos volkoren spelt meel in plaats van bloem uit het recept, want “dat smaakt van zichzelf gewoon lekkerder.”

Zo leuk!

Gevaar

Gevaar

Traphekjes, elastiekjes op kastdeurtjes en voorzieningen op het gasfornuis. Een opsomming van een aantal zaken die we na de nodige overpeinzingen niet hebben toegepast toen Sofia jong was. We kozen ervoor om haar vanaf het begin mee te nemen in het dagelijks leven en dus te wijzen op gevaren die je in en om het huis en daar buiten tegenkomt.

Ze vindt koken nog altijd fascinerend en speelt graag met smaken en ingrediënten. Vanuit haar eigen interesse leerde ze heel jong omgaan met messen, warm water, vuur en pannen. Zeehond Olaf (haar knuffel) had heel lang een eigen keuken in onze ‘normale’ keuken met eigen voorraadkastjes en daar werd heel vaak in gekookt. We trokken dat door naar vakanties, dus ook daar had Olaf zijn eigen keuken en eigen spullen.

Olaf is bijvoorbeeld dol op soep en heeft gelukkig een hele sterke maag:

Tijdens het koken deed (en doet) Sofia dus mee. Dat betekent in het begin dat je er veel meer tijd aan kwijt bent dan wanneer je het alleen zou doen. Daar moet je vooraf bij stilstaan, want anders wordt het jagen en haasten en dat schrikt een jong mens af. Meedoen in ons geval betekende dat Sofia zelfstandig één gerecht maakte. In het begin kookte ze de aardappels, later werd het snijden en koken en weer later schillen, snijden en koken.

In het geval van salades sneed ze eerst de ingrediënten en roerde ze alles door elkaar. Toen ze ouder werd leerde ze zelf de dressing maken en weer later ging ze experimenteren met smaakjes en ingrediënten.

In de zomer van 2016 kregen we van een echte Urker visser noordzee-kreeft. Sofia was bijzonder gefascineerd door die grote dieren, maar wilde ook graag weten hoe dat smaakte en hoe je dat moest eten. Is daar iets van een blikopener voor? Eh … ja dus:
 

Hetzelfde geldt voor het bakken van brood of gebak. Op weg naar haar zesde verjaardag begon ze ruim van te voren taarten te bakken, om zo te bepalen wat de lekkerste combinatie voor haar vriendjes was. Iedere week bakte ze zelf een taart, cake of maakte ze gebak. Was een hilarisch project waarbij we heel veel plezier hadden, maar wat ze nagenoeg geheel zelfstandig uitvoerde.

Op dit moment verzorgt Sofia het ontbijt of de lunch. Ze overlegt over wat we willen eten, zorgt dat de benodigde spullen op de boodschappenlijstjes komen en maakt op de dag zelf dan het ontbijt: gebakken ei, tosti, pannenkoeken, salades, etc.

En vonden we dat gedoe met messen en warm water dan niet spannend in het begin? Nou en of! Maar de wereld is groter dan je eigen huis, balkon of tuin. En die gevaren veranderen niet. Wij vonden het beter om haar daar vanaf het begin op te wijzen en mee om te leren gaan, bijvoorkeur dus in een praktische omgeving.