Een robot bouwen

Een robot bouwen

Een dagje op weg om met elkaar, maar elk voor zich, een eenvoudige robot te bouwen van alledaagse dingen. We reisden ervoor met een grote groep naar het oosten en dat reizen doen we doorgaans met de trein. Voordat we op weg gingen, oefenden we Engels en maakten we citroen-sorbetijs.

Als je de toeristische route neemt, dan wonen we 3 kilometer van het station in Zwolle. Da’s een prachtige skate-tocht over een oude allee, langs de grachten en door de oude historische binnenstad van Zwolle. We waren ruim op tijd, dus Sofia ging nog even aan de slag met de piano.

Op locatie begon het prutsen met een elektromotor en schroefjes, tiewraps en kroonsteentjes. Maar hoe gaat mijn robot er eigenlijk uitzien?

Ook voor jongere kinderen was plek, als de ouders maar bijsprongen. Daar zijn we als thuisonderwijzer natuurlijk nooit te beroerd voor, want dat vinden we onze missie: je kinderen helpen te groeien.

Maar soms moeten ze even alleen prutsen en persoonlijke hobbels zien te overwinnen. Want hoe los je het op als de draadjes tussen motor en batterij niet vast blijven zitten?

Wellicht dat een tang oplossing bied? Even de boel wat strakker knijpen.

En natuurlijk helpen ze ook elkaar.

Na al het werk, wachtte een clown met schmink die Sofia veranderde in haar grote liefde: de zeehond.

“Mooi geworden zeg!”

Over het algemeen eten we heel gezond en veel van de eigen tuin, maar onderweg is een patatje met elkaar wel heel gezellig.

Maar daarna wel even rennen, klimmen en springen.

In de trein terug rekenen ze met breuken met het pizza-spel Splittissimo en daarna oefenen ze tellen met Halli Galli.

Van de hoge!

Van de hoge!

Je probeert altijd de meest verheven versie van jezelf te zijn en dat valt niet altijd mee. Het begint bij zelfkennis en confrontaties. Je onderzoekt jezelf en probeert blokkades op te lossen om steeds dichter bij je innerlijke kern te komen. Sofia daagt zichzelf doorlopend uit en probeert altijd over angsten en om blokkades heen te komen.

Tijdens deze eindeloos mooie zomer zijn de skates populair. We zijn vaak langs de weg te vinden of op een skatebaan, bijvoorbeeld die in Zwolle in het prachtige Wezenlandenpark. Hier zijn we op weg naar dat park via enige echte allee van Zwolle: het midden van de weg is voor koetsen, met aan de zijkant een dubbele rij eikenbomen waaronder het trage verkeer zich voortbeweegt. Het bladerdak breekt het harde zonlicht op het warmste moment van de dag en veroorzaakt een sprookjesachtige verstrooiing van het licht.

Wax in, wax out. Eindeloos rondjes draaien om een obstakel om pootje over te oefenen, zodat manoeuvreren nog makkelijker wordt.

Tijd voor de eerste hindernis. Twee keer een helling af en dan op volle snelheid naar een lage sprong.

Woooohoooo, even gecontroleerd neerkomen. Het voordeel van skaten op het warmste moment van de dag is dat Sofia de baan nagenoeg geheel voor zichzelf heeft en dus op haar gemak en in haar eigen tempo kan oefenen. Ze kan hobbels nemen wanneer zij daar aan toe is.

Ik kreeg wat vragen over Sofia’s skates, want oplettende kijkers zagen in diverse films en blogs van de afgelopen anderhalf jaar steeds dezelfde skates terugkomen. Heeft Sofia een favoriet model en kopen we dat met de groei mee of hoe doen we dat?

We hebben anderhalf jaar geleden verstelbare skates gekocht. Die dekken grofweg de maten 30 tot en met 34. Aangezien ze diverse jaren mee moeten gaan, wil je wel dat ze lekker en goed zitten. Iedere voet is anders, dus dat is een kwestie van proberen.

Wij zijn in diverse winkels geweest om skates te testen en hebben ons in twee winkels laten adviseren door een deskundige. Wij slaagden uiteindelijk bij Sportsworld in Cruquius in de bollenstreek, maar hun winkels zitten door heel midden Nederland. Het zijn grote winkels waar je overigens meer kunt uitproberen dan alleen skates: hockeysticks, ballen, apparaten, luchtbed, tent en opblaasboot. En nee, wij worden niet gesponsord door Sportsworld, maar vinden het gewoon echt een fijne winkel.

Sofia’s missie vandaag was de hoge zonder de stuntrichels. Die richels maken de obstakels namelijk wat minder geschikt voor skates, maar zijn ideaal voor skateboards of stuntskates. De hoge dus.

Hij stond al lang op het verlanglijstje en ze was er al herhaaldelijk opgeklommen. Maar eenmaal bovenaan was daar die blokkade: nog even niet.

Nu was het anders. Ik zag het in haar houding toen ze er op klom. Trots liet ze handschoenen zien, die ze heel bewust had meegenomen: “Als ik val, dan kan ik dat opvangen en doet het schaven minder pijn.”

En daar ging ze: wooooohooooooooooooooo!

Groei door het te doen, op het moment dat je er aan toe bent.

De foto’s maakte ik trouwens met een oude Leica camera. Dat is zo’n camera die je in het beste geval aangeeft dat er te weinig of te veel licht is, maar verder niets automatisch doet. Kleuren en contrasten zijn hard, scherpstellen moet je onder de knie zien te krijgen en voor de rest is het vooral een kwestie van weten wat je doet.

En dat leer je weer door veel te oefenen.

Zo’n oude Leica kent geen autofocus of automatische aanpassingen van contrast zoals Canon, Sony en Nikon dat wel hebben. Daarom is Leica wat minder geschikt voor het fotograferen van snel bewegende objecten. Een foto is immers snel onscherp omdat het object uit focus beweegt. Maar dat maakt de uitdaging natuurlijk des te groter.

In dit geval legde ik de lat nog iets hoger door er een lens uit de jaren ’50, gebaseerd op een ontwerp uit de jaren ’30,¬†op te zetten en het diafragma vol open te zetten. Op f 1.5 geeft dat prachtige wazige achtergronden wanneer je onderwerp scherp is en dat valt dan weer niet mee. ūüôā

Bovenstaande foto maakte Sofia overigens van mij. Met die Leica en die lens. Helemaal zelf. Een kwestie van scherpstellen, licht in relatie tot diafragma en gevoeligheid van de film uitrekenen, instellen en afdrukken. Een kind van 7 kan de was doen, als je ze maar even uitlegt hoe het allemaal samenwerkt en van elkaar afhankelijk is.

 

BLOG – Onze Lieve Vrouwebasiliek in Zwolle

BLOG – Onze Lieve Vrouwebasiliek in Zwolle

Ook wel liefkozend ‘De Peperbus’ genoemd, naar de karakteristieke vorm van de toren. Toen ik 20 jaar geleden naar Zwolle verhuisde, bouwde Zwolle bewust niet hoger dan de Peperbus. Dat is losgelaten, waardoor er inmiddels super opwindende en prijswinnende architectuur (NOT) langs de A28 is verschenen. Neemt niet weg dat de Peperbus (gelukkig, maar N=1) nog altijd bepalend is voor de skyline van de binnenstad van Zwolle.

Een klim van 236 treden brengt je naar de eerste omgang. Dan zit je op zo’n 55 meter en kijk je ruim boven de stad uit. Tijdens de beklimming heb je op diverse plekken al mooi uitzicht over de de oude Hanzestad. Het trapje is niet heel breed, maar claustrofobisch wordt het niet. Ook niet als je afdalers voor je langs moet laten gaan.

De Onze Lieve Vrouwebasiliek is binnen van grote schoonheid. Over iedere vierkante meter kun je eindeloos vertellen, als je tenminste een beetje ge√Įnteresseerd bent in geschiedenis en religie. Dat wij niet een traditionele religie aanhangen, betekent niet dat we ons er niet in verdiepen. Twee weken geleden waren we druk met de Russische Orthodoxe Kerk en afgelopen week doken we in het Jodendom.

De kerk is onderdeel van de¬†Thomas a Kempis parochie. Deze parochie is genoemd naar de Monnik die in een Zwols klooster zijn ‘Over de Navolging van Christus’ schreef. Na de Bijbel is dit het meest gelezen boek uit de Christelijke geschiedenis.

In de kerk ook het vaandel van de Rooms-Katholieke Middenstandsvereniging uit Zwolle. De menselijke factor van de middenstand vind ik ondergewaardeerd in de samenleving. Er zijn maar weinig plekken te vinden waar mensen vrijwillig zo vaak andere mensen ontmoeten. Denk alleen maar aan de winkels en de weekmarkt.

Na de stevige klim en de aansluitende inspannende middag tussen al die religieuze objecten wil de Mini even uitrusten in de banken: “Zo, heel comfortabel is dat niet zeg. Maar ja, dat heb je met al die pracht natuurlijk ook niet nodig.”

Zwemles

Zwemles

Sofia is sinds de geboorte helemaal wild van water. Overal waar ze het kan zocht ze het op en dat doet ze nog steeds. Reden om vanaf jongs af aan te werken aan haar zwemkunsten.¬†We hebben zelf het √©√©n en ander gedaan, maar de echte credits voor Sofia’s vroege zwemkunsten gaan naar oma. Ze nam haar eindeloos mee naar het zwembad en oefende in haar eigen bad in de tuin.

Da’s 1.20m diep, dus tegenwoordig kan Sofia daar staan (zie onderstaande foto), maar hier duikt ze nog altijd spullen op van de bodem: vissen, ringen, etc.

Tegenwoordig zit Sofia daarnaast al bijna een jaar op Superspetters. Dat is een nieuwe zwemmethode van de KNZB die niet de klassieke A, B & C diploma’s oplevert, maar wel dezelfde vaardigheden (en meer) aanleert. Ze krijgen een zwembril en kleine flippers en leren op een hele speelse manier zwemmen. Eerst de wat eenvoudigere zwemstijlen als borst- en rugcrawl en schoolslag, maar momenteel is ze bezig met vlinderslag, duiken van hoge duikplanken en afstandszwemmen.

Vroeger was dat bad van oma met zijn 1.20m heeeeeel diep voor Sofia. Maar daar liet ze zich niet door afschrikken, zoals je ziet. In de foto als bonus overigens haar zeehond Olaf, op zijn rug op het luchtbed.

Toen ze net drie was, liepen we een deel van de Apalachian Trial in de VS. Geen stroompje of beekje was veilig voor haar en nee, de temperatuur maakte echt helemaal niets uit. Ook natte schoenen of een broek boeide voor geen meter (en nog niet).

De zee vindt ze magisch. En alles dat eruit komt is een traktatie. Hier zochten we met elkaar mosselen die we later kookten en bakten om het verschil te kunnen ervaren.

Eh ja, heel soms is ook een fontein een doelwit. In dit geval in Den Bosch (als ik het goed heb). Kan ook Maastricht zijn. Maar wat kun je een toffe schatten in zo’n fontein vinden. Wat dacht je van deze steen?

BLOG – Dag van de onafhankelijkheid

BLOG – Dag van de onafhankelijkheid

Zoals we eerder dit jaar een Dag van de Duitse taal organiseerden, stonden we vandaag een hele dag stil bij de onafhankelijkheid van de staat Isra√ęl aangezien het land vandaag 70 jaar bestaat. 4 gezinnen met in totaal 10 kinderen organiseerden de afgelopen weken¬†decentraal een dagonderdeel en dat brachten we vandaag bij elkaar: geschiedenis, keuken, cultuur, taal, aardrijkskunde, biologie, volkeren, geloof, muziek, spelletjes en lichaamsbeweging. Een volle dag, dus here we go.

Hierboven spelen de kinderen een traditioneel Isra√ęlisch dobbelspelletje. Je hebt een pot met lekkere dingen: amandelen, rozijnen en krenten. De dobbelsteen heeft letters in het Hebreeuws en door die te rollen bepaal je het lot van je ‘pot’: wordt ie groter, veel groter, of iets kleiner?

Om het energieniveau overdag op peil te houden, waren er regionale snack: dadels, vijgen en olijven.

De snacks gebruikten we om uit te leggen wat er lokaal groeit en wat mensen op de been houdt. Daarvoor hadden we ook granaatappels en bladeren van druiven en vijgen.

Als je het hebt over Isra√ęl, dan heb je het ook over de religies in het land. Hier een deel van de attributen behorende bij de Joodse religie. Er was ook een keppeltje en een traditioneel gewaad voor mannen. En een Tora. Wow.

Voor de lunch aten we natuurlijk een passend gerecht. En dat maakten we met elkaar: Falafel. Een gefrituurd balletje gemaakt van gestampte kikkererwten, met koriander, knoflook, peterselie en wat peper. Vergat ik nog bijna komijn zeg. Dank voor de subtiele tip via WhatsApp. Die balletjes eet je in een pita-broodje met heel veel verse groente, zoals tomaat, komkommer, augurk, radijs.

En we zongen liedjes, in het Hebreeuws. Onze uitspraak zal niet briljant zijn geweest, maar dat mag de pret niet drukken.

Een volle dag dus met een gevarieerd onderwijsprogramma, mogelijk gemaakt door de inbreng van diverse ouders hun kennis, netwerk en talent. En tussendoor werd er ook nog buiten gespeeld en gefietst.

FILM – Je benen

FILM – Je benen

Mindfulness leek me iets voor hipsters en zwevende types. Niets voor mij, laat staan voor mijn dochter Sofia. Ik was er in zijn geheel niet mee bezig tot ik de oproep zag van Esther Arends.¬†Zij bedacht “Reis door het Lichaam“, een serie workshops waarin kinderen hun lichaam en geest leren ontdekken aan de hand van Mindfulness.¬†Ik besprak het met Sofia. Het sprak haar aan en dus trokken we met de trein naar Rotterdam om bij Esther een proefles te volgen: op reis door de benen.

Het was een intensieve middag vol spel, beweging en tekenen. Soms was het even afzien, maar de super energieke Esther was altijd in de buurt om sessies aan te passen op de deelnemers. Na afloop waren de glimmende ogen van de kinderen veelzeggend: ze vonden het geweldig!

Onze ervaring en een inkijkje vingen we in een korte film:

FILM – Vooruitdenken

FILM – Vooruitdenken

Sofia was 5 en we gingen een dag naar het strand. In de voorbereiding was ze druk met haar instant-camera (een Fuji Instax Mini) en met de camera van haar knuffel Olaf Kortsok. De Zeehond Olaf heeft geen camera, dus die moest Sofia zelf maken. Dat deed ze overigens zonder overleg of hulp.

Op het strand nam Sofia op een gegeven moment het initiatief. Ze vroeg of we wilden poseren, zodat Olaf een foto kon maken met zijn nieuwe, door haar gemaakte camera. Net als haar Instax spuwde Olaf zijn camera ook foto’s uit.

Wat ons verwonderde was het vooruitdenken: een dag van te voren bedacht ze dit en ze maakte het. Zonder te vertellen of te laten zien.

Een weekend theater en workshops

Een weekend theater en workshops

Dat waren drie fantastische dagen vol inspiratie. Wowwowow.

Vrijdagavond waren we in Nieuwegein bij de musical Woef Side Story van Ro Theater. Het is een voorstelling voor kinderen, gebaseerd op West Side Story van Leonard Bernstein en Stephan Sondheim. De hoofdrol in Woef Side Story is voor vlooien en honden. De show is razend knap gemaakt, want hij duurt ruim 2 en half uur (exclusief een kwartier pauze), verveelt geen seconde, is bij vlagen hilarisch en zijn gelaagdheid maakt hem voor kinderen en volwassenen super tof. Aanrader!

Zaterdag waren we overdag in Zutphen voor een congres over diverse onderwijsvormen. Wij mochten daar iets vertellen over thuisonderwijs in de praktijk. Dat was niet aan dovemansoren gericht, want een aantal gezinnen was speciaal gekomen voor voorlichting over het geven van onderwijs thuis, al dan niet in een flexischooling-situatie. Hoogtepunt was de kennismaking met een Rotterdams gezin en de face-to-face ontmoeting met Lex, iemand die we via social media al lang kenden maar nooit ontmoet hadden. Sofia vermaakte zich op het congres met allerhande workshops: schilderen, vilten, schilderen van keramiek en speelde buiten in de zon met (deels nieuwe) vrienden en vriendinnen.

We zitten veel in de trein, omdat we het een relaxte manier van reizen vinden. Tijdens de reis kun je lekker praten, een spelletje doen of natuurlijk een boek lezen, zoals hier op de terugweg vanuit Zutphen met sporen van het spelen en het klimmen in bomen op de broek. En de trein is ook een prima instrument om lichamelijke beweging te stimuleren: wie wil er nu een trein missen? Rennen dus!

De avond brachten we weer in het theater door. Dit keer bezochten we in Zwolle het pianoconcert van de getalenteerde Russische Yaroslav Kolpakov. Voor een volle zaal speelde hij bijna twee uur stukken van Liszt en Tjajkovski, met een prachtige toegift van Bach. De avond was voor ons zeer bijzonder, omdat Ksenia live de gedichten voordroeg behorende bij ‘De Seizoenen’ van Tjajkovski. Sofia tolkte in de pauze en na de voorstelling voor de Russische ouders van de jonge pianist: ze vertaalde van en naar het Russisch in gesprekken met Nederlandse bezoekers.

We hebben eerder aangegeven dat wij heel veel baat en houvast aan ons onderwijsplan hebben, want het zorgt voor een meer consistente aanpak. Zondag waren we in Zwolle gastheer voor een workshop “Hoe maak ik een Onderwijsplan” van de NVVTO, geven door Karlijn en georganiseerd door Jeanette. Terwijl 9 ouders met de zware kost aan de slag gingen, waren de kinderen 600 meter verderop in Doepark Nooterhof aan het spelen en experimenteren met water in de breedste zin van het woord.

Aan het eind van de middag aten we met elkaar. Dat moest even snel, want er werd ad hoc een theaterbezoek aan het programma toegevoegd.

In Kampen bezochten we met een aantal kinderen de generale repetitie van Simply Sondheim, de grote musical van Artez, die dinsdag 10 april in Zwolle in premiere gaat. We kregen een half kijkje achter de schermen van zo’n grote productie. De voorstelling is een ode aan¬† Stephen Sondheim, de grote tekstdichter en componist die samen met Leonard Bernstein verantwoordelijk was voor onder andere¬†West Side Story.

Flashback Friday: eieren zoeken

Flashback Friday: eieren zoeken

In ons leerlingvolgsysteem maken we naast fysieke bewijsstukken (tekeningen, projectresultaten, etc) veel gebruik van foto’s en video om de voortgang van Sofia vast te leggen. Vooral video vinden we een handig instrument omdat je dan periodiek kunt terugkijken en beelden naast elkaar kunt bekijken en vergelijken.

En zo af en toe maakten we van een partij losse beelden een film om een moment met familie en vrienden vast te leggen. Die ervaring leidde uiteindelijk tot de huidige vlog-serie.

Over die films krijgen we best een hoop technische vragen. Hoe ben je begonnen, waarmee en wat was je achtergond? Kort en simpel: ik deed en doe fanatiek aan fotografie.

Hoewel film een ander tak van sport is, komen een aantal ervaringen wel overeen: compositie, licht, tegenlicht, timing, etc. Maar een video vereist echt een begin en eind. Dat lukt me in de vlogs niet altijd, maar wel steeds beter.

Dankzij de iPhone ging ik veel met video doen. Ik schoot alles met mijn telefoon en monteerde er ook alles op. Simpel en snel. Met veel ervaring kwamen andere tools. Maar het prille begin zat in simpele films die tot stand kwamen door het gewoon te doen: richten en in elkaar zetten in imovie.

Was dat gelijk goed? Nee. Kijk je het nog weleens terug? Ja.

En vanaf deze week werpen we iedere vrijdag een blik in het verleden met Flashback Friday. Vandaag gaan we 2 jaar terug in de tijd: we zochten eieren op de hei.

VLOG_83 – Schaatsen

VLOG_83 – Schaatsen

Die paar dagen stevige vorst zorgden voor een prachtige ijsvloer op de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle. Er stond best een aardige wind, maar zo tussen het riet en met dat zachte winterzonnetje was het gewoon lekker.

Sofia verzorgde voor het uitje op het ijs de lunch: ze inventariseerde wat we in huis hadden, koos de maaltijd en bereidde alles voor, inclusief natuurlijk warme citroenthee.

Mis geen film van Olaf Ontdekt! Abonneer je hier.