Waarom?

Waarom?

Sofia: “Papa, waarom ben je altijd weg?”
Ik: “Ik ben aan het werk.”
Sofia: “Vind je dat leuk?”
Ik: “Eh, op dit moment niet.”
Sofia: “Waarom doe je het dan?”

Ja, waarom eigenlijk? Omdat hetgeen ik deed ooit heel leuk was en ik – tegen beter weten in – een verwoede poging deed om het weer leuk te maken? Omdat ik het me na de overname van mijn bedrijfje door die kolos verplicht voelde richting crew en klanten? Omdat ik nog wat mensen verder wilde helpen? Omdat ik geen oog had voor mezelf?

Het was december 2013 en mijn 3 jarige dochter vroeg me hoe het zat. Hoewel ik geen tegenargumenten had, wilde ik niet direct aan de waarheid. Het was even niet leuk, maar dat kwam wel weer goed. Bovendien deed ik ook nog een hoop dingen die wel energie gaven. Dat de balans al enige tijd zoek was, wilde ik op dat moment nog even niet zien. Dat zou tot april duren.

Een futiliteit bevestigde dat ik te veel tijd doorbracht in een toneelvereniging waar ik niet paste. Het was niet goed voor mijn werkvreugde en mijn bloeddruk. Ik besloot per direct te stoppen.

Op een harde belofte tot beterschap, verlengde ik na veel aandringen mijn contract met vier maanden om het nog even aan te zien. Slechte beslissing, want in die vier maanden kon het niet beter worden.

Er zat cultureel en moreel lichtjaren afstand tussen mij en mijn directe collega’s. Als het gat al te dichten was dan kon dat niet met een lichtpuntje hier of daar, maar was er een radicale verandering nodig. En die zat er gewoon niet aan te komen. Diep van binnen wist ik dat, dus die vier maanden trok een stevige wissel op mijn mentale gesteldheid.

Het afbouwen per eind september leidde tot een agenda zonder operationele verplichtingen eind november. Een goeie maand geleden zeg maar.

Een onwerkelijke maand.

December was de afgelopen jaren voor mij de drukste maand van het jaar, omdat we groot waren in betaalverkeer. Het was een tijd waarin ik van hot naar her rende en nauwelijks sliep. Een maand waarin werkdruk en stress vaak ongezonde niveaus bereikte en waarin ik 20+ privé afspraken (verjaardagen, feestdagen) in een reeds overvolle zakelijke agenda probeerde te puzzelen en vrienden en familie vaak teleur moest stellen omdat ik mijn werk automatisch voorrang gaf. Een maand ook waarin ik mijn verjaardag eigenlijk nooit vierde. Een maand waarin … ach, de essentie is duidelijk.

Maar dit jaar was het allemaal anders.

We vierden sinterklaas op vrijdag 5 december. Gewoon overdag. Ik was zomaar een week weg. En een paar dagen ziek, want het lichaam vond dat het kon. Mijn verjaardag werd een soort geweldige stuif es in van vrienden en familie die onaangekondigd langs kwamen. En voor het eerst in negen jaar vierden we onze trouwdag. Ik kreeg niet alle privé verplichtingen nog goed gepland, maar heb wel wat stappen gemaakt.

Dankzij mijn dochter ontliep ik uiteindelijk de man met de hamer. Net. “Waarom?” Zo’n logische vraag, waar iedere bedrijfsvoering bij me om draait. Van elk van mijn bedrijven wist ik precies te vertellen waarom we er waren, waarom we opereerden zoals we opereerden en welk probleem we gingen oplossen om de samenleving beter te maken. Maar mezelf had ik die vraag nooit gesteld, dus nooit beantwoord. Tot afgelopen voorjaar.

2015 belooft prachtig te worden. Ben voor inspiratie rechtstreeks naar mijn adviseur gerend. Komend jaar gaan we lezen, spelen, muziek maken, reizen, wandelen en paddestoelen plukken. We gaan een vliegtuig bouwen en een molen. En we gaan fietsen. Veel fietsen.

Fijne kerst en een bijzonder gaaf 2015!