Onderwijs en de praktijk

Onderwijs en de praktijk

Hoe tof is het niet om iets te helpen maken dat echt gebruikt wordt. Dus niet voor spek en bonen, maar echte productie: van briefing tot brainstorm, van opnames tot productie. Met Sofia deed ik dat op een aantal films die we maakten voor artiest Leon Moorman die met zijn nieuwe single meedeed met het Drents Liedjesfestival (en het uiteindelijk won).

We maakten een promo richting het festival:

En na zijn overwinning maakten we de aftermovie:

En als je wilt weten hoe Knooin klinkt en of Leon een beetje kan zingen, dan kun je deze film bekijken. Daarachter zit Knooin, zoals Leon Moorman het live speelde op Hello Festival:

Scheiden

Scheiden

Pittig berichtje via de ‘wire’ van folkrock-band Scrum: het onverwachte succes van het Drentstalige solowerk leidt uiteindelijk tot een scheiding tussen Scrum en Leon aangezien agenda’s zich niet langer laten combineren, aldus de formele boodschap van de band.

Aangezien we zowel met Scrum als Leon solo de nodige projecten hebben gedaan, zorgde het nieuws voor wat interessante gesprekken hier aan tafel met Sofia (8). Waarom moeten ze dan uit elkaar? Hoe moet het dan allemaal verder? En vinden ze dat allemaal leuk? Zij vindt het in ieder geval niet leuk, maar het is nu eenmaal niet anders: Leon verlaat Scrum en wordt opgevolgd door Skottie, die al eerder de frontman van de band was. Leon legde het bij RTV Drenthe uit. 

Sofia maakte haar eerste eigen foto-reportage rond een project van Scrum. Dat was rond de fotografie voor de hoes van de single ‘Perfect Crime’.

 

Even daarna vierde ze feest bij de lancering van het Nieuwe Album van Scrum. Dat deed de Folkrock-band in samenwerking met het Duitse elektronica concern Mediamarkt.

 

En later maakten de mini en ik samen deze videoclip voor een Drentstalig liedje van Leon Moorman. Dat moest redelijk ad hoc, omdat het succes onverwacht kwam en er voor TV en Internet geen beelden waren. Sofia en ik trokken met Leon en een oude fiets door het Drentse land.

 

Leon vond dat zo cool, dat hij spontaan een aantal malen kwam zingen in de winkel die de mini toen samen met een aantal vrienden als onderwijsproject in Zwolle runde. Dat waren toffe momenten. Beelden van zo’n optreden zie je hier, rond 0:19.

 

En die foto boven dit artikel? Dat is een hele jonge Leon Moorman op de publiekspresentatie van Scrum nu bijna vijf jaar geleden. Ik schreef daar toen het volgende over:

Tien jaar na oprichting het gezicht en geluid van een powerfolk-band vervangen. Ga er maar aan staan. Léon doet het bij Scrum en op zich niet onverdienstelijk. Maar het is wel even wennen.

Skottie was voor mijn gevoel altijd net losgelaten uit de gevangenis. Een stormram waar de energie vanaf spatte. Hij wilde lol maken. Een feestje vieren. Daar gingen alle registers voor open. Soms misschien iets teveel. Léon lijkt weggelopen uit een boyband. Een hele goede zanger. Ingetogen. Meer van het subtiele. Hij gaat het tijdens de semi-akoestische theatertours heel goed doen.

Terugkijkend, zat ik er niet erg naast en wat dat betreft komt de scheiding op een goed moment. Leon maakt de theatertour af en dan neemt Skottie het stokje weer over voor het festivalseizoen, dus dat wordt ouderwets beuken.

Van Leon gaan we nog heel veel horen en meer dan alleen in het Drents. In de winkel van mijn dochter speelde hij indertijd veel meer liedjes dan “Naor Huus” en dat was – ook voor niet Drentstaligen – heerlijk genieten.

Voor nu resten slechts herinneringen en leerzame gesprekken met Sofia.

De komedie Tartuffe

De komedie Tartuffe

Sofia’s moeder acteert bij de Meisner Acteerstudio en daar zijn ze al maanden druk met de klassieker Tartuffe van Molière, een briljante komedie over een hypocriet en goed gelovig publiek.

Sofia maakte heel vroeg al de eerste repetities mee en zag de cast groeien naarmate ze hun rol beter onder controle kregen. Ze maakte kennis met regie, licht, geluid en de souffleur.

En uiteindelijk zag ze de definitieve voorstelling in het eigen theater van de Meisner Acteerstudio met de cast in de prachtige kostuums. En toen bleek Sofia veel teksten ook nog uit haar hoofd te kennen. Hoe cool is dat? Die teksten zijn trouwens op rijm en echt briljant hertaald door Jan Werkman. Vakwerk hoor, want het loopt als een trein.

En als een voorstelling dan gereed is, dan gaat die op tournee. Eerst in het zuiden van het land en België. Later wellicht naar andere delen van Nederland.

De premiere in de grote zaal is op 11 mei 2019 om 20.15 uur in de prachtige Verkadefabriek in Den Bosch. Kaartjes kosten Euro 14,50 per stuk. Al met al ben je daarvoor zo’n beetje 3 uur onder de pannen. Koopje dus.

Maar wacht even! Een aantal lezers van Olaf Ontdekt kunnen met 50% korting naar deze voorstelling op 11 mei in de Verkadefabriek in Den Bosch. Of te wel: 2 halen, 1 betalen. Interesse? Laat het weten, maar wees snel, want we hebben maar 5 x 2 kaarten.

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

We zagen in voorgaande jaren andere shows in de Efteling en dat waren altijd gemoderniseerde edities van klassieke sprookjes. Mooi gemaakt en knap gespeeld, maar wel een wat gezapig verhaal. CARO zou anders zijn, dus we hadden hoge verwachtingen.

Maar eerst het park natuurlijk. In de ochtend deden we na de wildwaterbaan Ruigrijk met haar achtbanen en mega schommel. Via Symbolica kwamen we terecht in Marerijk met Droomvlucht, Villa Volta, het Volk van Laaf en het museum van de Efteling. Verwerken deden we in de Gondoletta en de Pagode. Onderweg genoten we van lekker eten en vers gemaakte stroopwafels. De afsluiter van de dag was CARO in het theater van de Efteling.

De voorstelling vertelt over de carrousel van het leven. Vader en moeder tijd nemen je mee op reis. Die gaat over opgroeien en ontdekken. Over keuzes en trouw. Over onvoorwaardelijke liefde en verdriet. Het thema lijkt eenvoudig, maar is werkelijk waanzinnig fraai uitgevoerd.

Het podium ligt in het midden van de zaal en vormt samen met het dak figuurlijk een carrousel. Het draait wanneer nodig en via de vloer en het plafond duiken acteurs op of vertrekken ze. Decorstukken rijden of ‘vliegen’ op en af. Een prachtig lichtplan met (ongelofelijke) water- en vuureffecten maken het af. CARO is een spetterende voorstelling die dans en acrobatiek combineert en voor onze mini (8 jaar) een ideale combinatie aangezien ze dat op circusschool leert.

In een voorstelling over leven ontkom je niet aan de dood. CARO behandelt het elegant en in stijl.

De eigen muziek is bijzonder fraai, net als de choreografie en symboliek. Van de scene met de grote hoepel kreeg ik kippenvel en die waar vader en dochter de scherven oprapen bracht tranen in mijn ogen.

CARO is echt een aanrader en tot eind december 2019 te zien in het theater van de Efteling.

Ps. De foto’s maakte ik met een hele oude camera en de gloed in de foto’s komt door de lens die uit 1959 is, dus niet door één of ander filter.