Ik zie het!

Ik zie het!

Vanaf haar derde fotografeert MiniMe met een telefoon van één van haar ouders, of met de camera die ze zelf heeft helpen bouwen. Alle toestellen zijn voorzien van een schermpje voor compositie, dus het kind kan letterlijk de was doen. Papa heeft op zijn Leica’s geen scherm, maar gebruikt een zoeker. Dat vond de Mini interessant en zij wilde ook zo’n raampje waardoor je naar het onderwerp kijkt. Na wat onderzoek besloot ik een Fuji InstaxMini voor haar te kopen.

Dat is een grappige zeer betaalbare camera met een hoge funfactor. Hij werkt met direct-klaar film, dus produceert een fysieke foto en leert Mini zo het proces van kijken naar resultaat. En: hij heeft een zoeker. Sofia vond het “een interessant ding” en ging ermee aan de slag.

Voor een volwassene is het werken met een zoeker op de Instax Mini best lastig door de manier waarop Fuji de werking bedacht heeft, dus laat staan voor een jong mens. Je moet de camera iets van je gezicht afhouden om die zoeker daadwerkelijk te kunnen gebruiken. Een hobbeltje voor een ervaren fotograaf, maar een himalaya voor een Mini van drie: de motoriek is er nog nog niet geheel en omgaan met ruimte en zichtlijnen is ook nog in ontwikkeling.

Frustratie was het gevolg. Buitengewoon confronterend voor mezelf, omdat ik van dichtbij mijn eigen grilligheid zag. Oei. Op talloze manieren probeerde ik haar te helpen, maar het lukte niet. Wat een temperament heeft die dame. Mini vond de camera niet meer interessant en ging weer aan de slag met beeldschermpjes.

We zijn een paar maanden verder, als Mini in Israel haar belangrijkste knuffels nauwkeurig oplijnt en opstapelt: “Papa, ik wil een foto maken.” Automatisch geef ik haar mijn Lytro, op dat moment haar favoriete camera met een scherm. Ze speelt wat met de hoek en maakt een foto van een neus. En één van een neus met ogen. En één van een rij zeehonden.

“Papa, ik wil een echte foto maken. Mag ik die andere camera?” Met twee handen pakt ze de InstaxMini.

Ze bestudeert de achterkant met de zoeker en brengt de camera omhoog. Ik zie dat ze er te dicht op zit en weet dat ze dus niets ziet. Ik zie haar verstrammen. Een diepe zucht. Nog een zucht. En nog een poging. Ik geef haar een tip, maar laat haar vooral zelf klooien.

Ik ken mezelf. Op zo’n moment helpt weinig. Ze schuift en draait de camera. Weer een zucht. Maar dan witte rook: “Papa, ik zag ze! Door het gaatje. Ik ga een foto van ze maken. Een echte foto.”

Ze drukt af. Maar niets. Een zucht. Ze bestudeert nauwkeurig de camera: “Oh, ik moet hem natuurlijk wel aanzetten!”

Ze mikt en schiet een overzichtsfoto. “Ik wil ze groter.” Turend door de zoeker, schuilfelt ze naar voren. Ze doet een stapje naar links. Naar rechts. Bukt iets. KLIK. “Hmmm, ik denk dat ik behalve Karien en Zwartoog ze allemaal heb.” Ze wappert met de foto. Twee minuten later bevestigt het resultaat haar conclusie.

Ze pakt de camera opnieuw en zoekt een plekje. KLIK. “Nu heb ik ze allemaal.”

– tekst gaat verder onder de foto –

Ze is nu 4 jaar verder en de Instax Mini heeft weinig geheimen meer voor haar. We gebruiken hem nog heel vaak, omdat een fysieke foto iets magisch heeft: afdrukken, 2 minuten wachten en resultaat in je hand in plaats van op je scherm.

We maken er veel projecten omheen en dan krijgt ze een beperkt aantal foto’s en een opdracht. Die opdracht spreken we vooraf uitgebreid door en als ze tussentijds vragen heeft, dan weet ze me te vinden. Ze bepaalt zelf wat ze vertelt en hoe ze de beschikbare foto’s daarop inzet en – indien het een meerdaags project is – over de verschillende dagen verspreidt.

In onderstaande film heb ik gepoogd iets van dat proces te laten zien. In een volgende film vertel ik iets van het proces erna: wat doe je met die foto’s?

Maar heeft ze dan geen digitale camera? Ik hoor het je denken: jazeker! Maar fysieke film maakt zo’n project net spannender: je kunt een film niet weggooien en opnieuw maken, want je hebt echt maar een beperkt aantal foto’s. Dat aspect zorgt ervoor dat ze wel 3 keer nadenkt over wat ze fotografeert en of die foto wel van toegevoegde waarde is in het verhaal dat ze in haar hoofd heeft.

#VLOG_093 – Dag van de Duitse taal

#VLOG_093 – Dag van de Duitse taal

17 april 2018 was het de Dag van de Duitse taal. In een blogje vertelde ik vorige week al dat alle groepsleden in onze thuisonderwijs-groep er al druk mee waren. We hadden een kringgesprek over Duitse ervaringen, een stukje geschiedenis en cultuur. We speelden taalspelletjes, doken geografisch in onze grote oosterburen en genoten van een op Duitsland geïnspireerde lunch. We sloten af met het zelf bakken van Bretzels. Tussendoor werd er uiteraard buiten gespeeld en vooruit gekeken naar de Hanzedagen in Rostock (juni 2018).

Het in Berlijn gevestigde Blog Duitslandnieuws.nl besteedde aandacht aan onze Dag van de Duitse taal.

Vlog – Zure haring

Vlog – Zure haring

Sportclubs, wie kent ze niet! Dinsdag is daardoor bij ons nog weleens rennen en vliegen en in de nieuwe traditie halen Sofia en ik aansluitend vis bij Sil de Spakenburger. Na het eten ruimen we op en storten we ons op een project. Soms is het tekenen of schrijven, dan weer schilderen. Vandaag doen we ‘de maaier’ van ‘Aleksej Koltsov’.

De nachttrein

De nachttrein

 

Een reis is een prachtig moment om je in de breedte de ontwikkelen. Tijdens ons culturele uitstapje naar Rusland hielp Sofia met de planning, ze regelde haar eigen bagage en bestelde thee aan boord (in het Russisch). De dode momenten gebruikte ze om te lezen en natuurlijk werd er gespeeld. Dit is de nachttrein van Moskou naar Sint Petersburg in de zomer van 2017.

Van een gesprek over poffertjes naar 3 gave en intensieve uren over gewicht en inhoud

Van een gesprek over poffertjes naar 3 gave en intensieve uren over gewicht en inhoud

En toen sloegen we aan het rekenen met inhoud en gewicht. Olaf Ontdekte pannekoeken en poffertjes en Sofia (6) wilde ze zelf maken. Ze pakte er een kookboek bij en vond in het recept iets raars: 4 1/2 dl melk. “Wat is dat?”

We spraken over inhoud (lxbxh) en het verschil met oppervlakte (lxb). We maten een Sisal vloerkleed en berekende de oppervlakte. Daarna gingen we met vloeistoffen en maatbekers aan de slag. We onderzochten het verschil tussen milliliter, centiliter, deciliter en liter.

Sofia ontdekte dat een deciliter olie lichter was dan een deciliter water. Dat leidde tot een gesprek over soortelijk gewicht en dichtheid. En diverse experimenten met een weegschaal.

Toen werd het tijd voor het bakwerk. Ze koos volkoren spelt meel in plaats van bloem uit het recept, want “dat smaakt van zichzelf gewoon lekkerder.”

Zo leuk!

Pannekoeken & Poffertjes from MiniMaxi on Vimeo.

Schimmenspel met Wajang Kancil

Schimmenspel met Wajang Kancil

Wajang is Javaans voor schaduw of schim en wordt als aanduiding gebruikt voor een poppenspel waarin gebruik wordt gemaakt van schaduweffecten. Het kent vele varianten die hier uitgebreid beschreven staan. Wij bezochten in Zwolle een workshop “Wajang Kancil” en maakten daar zelf poppen en zagen een prachtige voorstelling aan de voor- en achterzijde.

Een impressie:

Prehistorische Nederzetting Flevoland

Prehistorische Nederzetting Flevoland

In Flevoland vinden we de prachtige prehistorische nederzetting Swifterkamp, die  de klok zo’n 6300 jaar terug zet naar de Nieuwe Steentijd. Het ondergewaardeerde Swifterkamp is op woensdag en zondag open (check de website voor details) en gaat op afspraak open voor scholen, (thuis)onderwijsgroepen of bedrijfsevenementen. Iedere september organiseert de Stichting een Living History dag. Dan kom je daar stammen tegen van voor die nieuwe Steentijd tot de vroege middeleeuwen en is er een machtig programma voor kinderen.

20160918 Living history day – Lelystad from