Cirque du Soleil – Totem

Cirque du Soleil – Totem

Op 11 oktober maakten we op het Malieveld in Den Haag de premiere mee van Totem, de nieuwe voorstelling van Cirque du Soleil. De voorstelling vertelt over het ontstaan van leven en de ontwikkeling daarvan tot en met nu. Het is een wervelende show met grandioze muziek, prachtige video-effecten, heel veel humor, mooie functionele acrobatiek en een subtiele boodschap.

Voor de mini is de show een waar genot. Ze doet zelf al een paar jaar jeugdcircus bij Pavarini en kent dus veel technieken van dichtbij. Ze zat ruim 2 uur ademloos te kijken en dat werd slechts onderbroken door de pauze die ze gebruikte om een bak popcorn te kopen.

Veel meer dan bij eerdere shows draait het bij Totem om het verhaal. Dat verhaal wordt met heel veel middelen verteld en daar is acrobatiek er één van. Bij andere shows van Cirque du Soleil had ik vaak het gevoel dat het verhaal als een dun laagje over een reeks super vette acrobatische scenes getrokken was en dat ik daarom eigenlijk naar een serie mini-voorstellingen met een gemeenschappelijk thema en dresscode zat te kijken. Niets daarvan bij Totem: het verhaal is koning en dat begint een half uur voor aanvang van de show als diverse hoofdpersonen met allerhande kleine acts het publiek op de tribune vermaken.

Totem is gebaseerd op de sagen van een lokale Indianenstam uit de regio in Canada waar Cirque du Soleil vandaan komt en dat komt het beste naar voren in de muziek die de voorstelling begeleidt: opzwepende trommels en subtiele panfluiten slepen je mee van het ene hoogtepunt naar het volgende.

Foto: Cirque du Soleil.

Er komen een reeks aan circusscenes voorbij, waarbij de acrobatiek nooit leidend is. Van prachtige amfibieën die via rekstokken uit de oersoep kruipen, tot in de lucht duellerende heethoofden die elk met 1 arm aan een touw hangen en de meest wilde (en imposante) capriolen uithalen. En dat wordt ondersteund met een prachtig spel van licht, geluid en beeld.

Hoogtepunt voor de pauze is een acts op hele hoge eenwielers. 5 vrouwen fietsen ruim 2 meter boven de grond en jongleren met ijzeren schaaltjes. Die schaaltjes worden bijna achteloos weg geworpen of – geschopt, maar belanden altijd bij een collega op het hoofd. De eenheid en beweging, inclusief hand- en hoofdgebaren op de muziek is een waar genot om naar te kijken. De mini stuiterde in haar stoel.

Na de pauze zit het hoogtepunt in een indianenstel dat een opzwepende dansceremonie doet op rolschaatsen en eindigt in een acrobatische positie waar zij haar voeten met rolschaatsen klemt tussen zijn schouders en hoofd. De man tolt vervolgens als een wilde (op rolschaatsen) om zijn as, terwijl de vrouw stokstijf diagonaal ondersteboven hangt en meedraait. Die man moet dat gewicht van die vrouw opvangen met zijn nek en lijkt dat zonder moeite te doen. Gedurende de hele act staat hij kaarsrecht, zonder ook maar een schokje in het bovenlichaam. Het is een onbeschrijfelijke scène die steeds weer een stukje verder gaat op het moment dat je denkt dat het niet spannender meer kan.

Foto: Cirque du Soleil.

De diabolo in de show is prachtig theatraal, maar op dat gebied zijn we bij Pavarini zoveel gewend, dat we eigenlijk niets zagen dat ons verraste.

Op diverse momenten in de show wordt ons een spiegel voorgehouden. Zo analyseren en bestuderen  wetenschappers als zelfingenomen mannen in witte jassen diverse historische scenes met jagers & verzamelaars. De massa-toerist met zijn selfie-manie komt herhaaldelijk voorbij en ook de rat race wordt treffend weergegeven wanneer een roedel neanderthalers los gaat op een man in pak met een koffer en mobiele telefoon.

Foto: Cirque du Soleil.

Richting het einde pakt Totem de grootste spiegel uit het assortiment: subtiel wordt de maakbare samenleving de maat genomen. Dat doet het circus met een waanzinnige scene waarin wetenschappers muziek maken door op scheikundige opstellingen van flessen met borrelende vloeistoffen en buisjes muziek maken, terwijl op de voorgrond een wetenschapper een waanzinnige jongleursact doet met led-ballen in een glazen trechter. De zelfvoldane wetenschappers slaan elkaar van genot op de schouders, tot het mis gaat …..

Totem is een prachtig meeslepend spektakel dat draait om één vraag: als wij niet goed zijn voor de planeet, waarom zou die planeet dan goed voor ons moeten zijn?

IJsbeeldenfestival in Zwolle

IJsbeeldenfestival in Zwolle

Jaarlijks wordt in Zwolle het IJsbeeldenfestival georganiseerd. Dat is een prachtige tentoonstelling waar ca. 50 kunstenaars uit blokken ijs en sneeuw de mooiste beelden en kleine verhalen maken. Vorig jaar was het thema ‘wereldberoemde verhalen’ en kwamen veel van Sofia’s favoriete boeken voorbij, zoals bijvoorbeeld De Hobbit, 20.000 mijlen onder zee, 1001 nacht, Kapitein haak, Alice in Wonderland en Robin Hood. Dat zag er zo uit:

De editie 2019-2020 begint op 14 december en duurt tot 1 maart 2020. Het thema van dit jaar is ‘R-IJS door de Tijd’, dus we verwachten de oerknal, dino’s en mammoeten, jagers & verzamelaars, Romeinen, middeleeuwen, ontdekkingsreizigers, renaissance, grote schilders, de wereldoorlogen, de ruimte en natuurlijk de toekomst. Het wordt hoe dan ook prachtig.

Nieuw dit jaar is dat museumkaarthouders een stevige korting krijgen op het toegangskaartje.

Het ijsbeeldenfestival is onderdeel van Winters Zwolle, een omvangrijk winterprogramma met verhalen, spooktochten, muziek, circus, het huis van de kerstman en prachtige lichtbeelden. En heeeeeeeel misschien is er ook weer een schaatsbaan.

En nee, deze post en de film zijn niet gesponsord. Winters Zwolle en het IJsbeeldenfestival zijn gewoon een verrijking voor de stad waar we wonen en verdienen daarom veel liefde.

Over die boerenprotesten

Over die boerenprotesten

Het is complexe materie zegt de één. Het is noodzaak zegt de ander. Broodroof zegt een derde. Maar laten we het even weghalen bij de boeren en het kort door de bocht vertalen naar een alledaagse situatie, zodat je een beetje kunt vergelijken.

Als gezin met een vrouw in verwachting ga je verhuizen naar een mooi huis met drie slaapkamers net buiten de stad. Je koopt het van je ouders die veel kleiner gaan wonen en die het weer van hun ouders hebben gekocht. Je tuin grenst aan een natuurgebied, dus daar wordt nooit van zijn leven gebouwd, dus dat prachtige uitzicht dat je vanaf je jeugd kent is gegarandeerd. Er zit bovendien een vergunning bij voor de bouw van een nieuwe garage en dat betekent dat je kantoor aan huis kunt maken. Je hebt een passende hypotheek met een bouwdepot om naast die garage nog een tuinkamer te bouwen en je kunt je geluk niet op.

Als je er eenmaal inzit roept iemand “Stikstof” en er wordt besloten dat niet benutte vergunningen niet meer geldig zijn. Als de rook is opgetrokken begrijp jij daaruit dat je de garage en de tuinkamer niet meer mag bouwen, dus weg is de droom van het thuiswerken.

De provincie waar je woont doet er nog een schepje bovenop, want die zegt dat je de capaciteit in je woning die je niet direct benut, niet meer mag gebruiken. Van de drie slaapkamers raak je er twee kwijt en ook die riante kelder moet je inleveren.

Los van de de ruimte die je kwijt raakt, heeft het ook financiële consequenties, want de waarde van je huis daalt. En dat betekent dat problemen dreigen aangezien je onderpand niet meer opweegt tov. je hypotheek en je dus  verplicht moet aflossen.

Terwijl je daarmee worstelt, hoor je een paar Kamerleden roepen dat er niet meer bij natuurgebieden gewoond mag worden aangezien dat te belastend is. Of je even wil verhuizen.

Doorverkopen kan natuurlijk niet, want wie gaat er een huis kopen waarin je niet mag wonen?

Gelukkig biedt de overheid soelaas, want die komt met een uitkoopregeling. Tegen een bodemprijs moet je huis en haard overdoen en elders maar een plek zoeken.

Maar waar, want in Nederland heerst woningnood.

En die schulden? Dat zoek je zelf maar uit.

En zo verlaat je niet alleen de woning waar je familie generaties heeft gewoond, maar uiteindelijk ook het land waar je ouders met hun kleinkind van hun oude dag hoopten te genieten.

Dat is waarom de boeren protesteren, want dit is hun realiteit.

Wonen bij natuurgebieden mag nog wel, maar hoe lang nog?

1200 kilometer file is niet leuk, maar realiseer je even wat daaraan vooraf is gegaan.

Parkeer die auto en ga gewoon even lekker wandelen. Koop ergens een Nederlandse appel en probeer wat begrip op te brengen voor die gasten.

De Kleine Ondernemer

De Kleine Ondernemer

Als vierjarige was Sofia al erg geïnteresseerd in getallen en wat je daar allemaal mee kon doen. We begonnen daarom heel vroeg met optellen en aftrekken en ze rekende zelf al snel menig kassabon na en was druk met afstanden tussen steden en dorpen. Reden voor ons om op zoek te gaan naar bordspelletjes die de interesse ondersteunden.

Iedere markt is anders en opslagcapaciteit niet onbeperkt, dus per markt bepaalt ze assortiment en bijbehorende prijzen en aanbiedingen.

Dat moesten spelletjes zijn die ook leuk blijven voor volwassenen, want laten we eerlijk wezen: als zo’n mini iets heel leuk vindt, dan kunnen ze het wel 20 x achter elkaar spelen. Dan zit je niet op een saai en onmogelijk spel te wachten.

Die vonden we uiteindelijk in alle hoeken van de wereld en daarmee leerde de mini (2010) de tafels, rekenen met breuken en de basis van integralen. Veel spelletjes hadden we in het Russisch, dus die spelletjes hielpen haar ook om een vreemde taal te leren.

Voor de SpeeldagHB op 12 oktober in Hoorn stond het automatiseren van basisvaardigheden centraal. Sofia koos hoofdrekenen, tafels, breuken en cijferreeksen, maar voegde ook drie spelletjes over volgens en planten toe.

Via Koningsdag vond ze uit dat ze ‘winkeltje spelen’ ook heel leuk vond. Of ze die spelletjes niet kon verkopen? Dat kon vanzelfsprekend. We vertaalden de handleiding van de spelletjes zodat er een Nederlandstalige variant beschikbaar was en hielpen haar met de opzet van haar marktbedrijfje waarmee ze leermiddelen verkoopt gericht op het automatiseren van basisvaardigheden en intrinsieke motivatie.

Met dat bedrijfje bezoekt ze nu 4 tot 6 kleine en gespecialiseerde onderwijsmarkten per jaar. Ze doet een groot deel van de voorbereidingen zelfstandig en geeft op de markten workshops rond spelletjes, legt ze uit en verzorgt speldemo’s.

Sofia legt op zo’n dag eindeloos haar spelletjes uit. Hier gaat het voor een vader en zoon over hoofdrekenen over het tiental en onder nul.

Daarnaast maakt ze op die markten (of op straat) muziek met piano of melodica. Net waar ze zin in heeft.

En aangezien papa en/of mama altijd mee gaan, is er natuurlijk ook ruim tijd voor haar om op zo’n markt zelf deel te nemen aan de interessante workshops bij collega’s. Zo snijdt het mes aan twee kanten. En als ouder laten we ons graag door haar uitleggen wat ze van ons verwacht gedurende de tijd dat ze weg is.

En op zo’n marktdag – hier in een klaslokaal – schrijft ze op haar gemak de prijskaartjes en aanbiedingen.

In de winter van 2018-2019 had ze in dit onderwijsproject samen met een aantal vrienden zelfs een heuse winkel in de binnenstad van Zwolle. Daar verkochten ze spelletjes, boeken, chocolademelk met slagroom en verzorgden ze workshops. Natuurlijk maakte Sofia daar muziek en werd er gezongen, maar er kwamen ook diverse artiesten langs die in de winkel optraden en schrijvers die voorlazen uit eigen werk. Sofia denkt nog vaak terug aan die winkel, want dat vond ze echt helemaal het einde.

Educatief bezien is het een geweldig project voor haar. Ze snapt waarom lezen en schrijven handig is, leert vooruit te plannen en na te denken over voorraad en doelgroep. Daarnaast leert ze in de praktijk omgaan met mensen van alle leeftijden en soms complexe regels op verschillende manieren uitleggen. Natuurlijk leert ze iets over omzet, kosten en marge. En over marketing en reclame. Bovenal heeft ze er gewoon heel veel lol in.

 

 

 

Lost tango: de strijd tussen de oude en de nieuwe wereld

Lost tango: de strijd tussen de oude en de nieuwe wereld

Na lang wikken en wegen besloten we jaren geleden definitief om thuisonderwijs te geven, omdat we onze levensfilosofie belangrijker vonden dan het gemak van de routine die komt met het regulier onderwijs. Het moment waarop we dat besloten herinner ik me nog heel goed. 

De mini was net vier, dus we hadden nog even tijd. Maar we hadden ook al een hele weg met talloze schoolbezoeken, conferenties en verkenningen achter ons. De kogel moest een keer door de kerk en die avond zouden we een beslissing nemen. 

<tekst gaat verder onder de foto>

Lost Tango: strijd tussen de oude en nieuwe wereld.

Het was een ongemakkelijke situatie, met veel emotie. Kiezen we voor een nieuwe aanpak met alle potentie en geluk, maar ook veel onzekerheden? Of blijven we toch in de oude wereld met alle routines, gebaande paden met de zekerheden maar ook alle problemen die daarbij horen? 

In Lost Tango gaat het exact over zo’n moment. Een familie woont op de Esperanza, een krakkemikkige tango boot. Het hoofd van de familie is Papa Tango (gespeeld door de grandioze Carel Kraayenhof), ooit een grootheid maar na zijn beroerte aan een rolstoel gekluisterd. Zijn dochter Clara zorgt voor hem en zijn andere dochter Blanca, die blind en stom is en prachtig viool speelt.

<tekst gaat verder onder de foto> 

De nieuwe wereld: vallen en opstaan.

Anna, de oudste zus van de familie heeft de boot jaren geleden al verlaten en ingeruild voor de grote stad. Nu komt ze terug, want ze heeft een koper voor de boot gevonden. Zij vindt dat de getalenteerde Clara een keer voor zichzelf moet kiezen en de boel weg moet doen om voor een eigen carrière in de spotlights te gaan.

De worsteling van Clara is intens: “Ik zie de dag voor me liggen als een beschimmelde dweil, een dweil die ik op moet eten.” In haar weergaloze slotlied neemt ze uiteindelijk de beslissing. Ik had kippenvel en tranen in mijn ogen, zo mooi. 

De mini bestudeerde de eerste paar minuten vooral de Papa Tango in de rolstoel met dat mysterieuze instrument. Maar al snel ging haar aandacht naar de strijkers en de piano: “Pap, heb je gemerkt dat al die bijzondere geluidjes van de strijkers komen?” Ze doelde op de scheepsgeluiden, zoals het schuren van metaal en het geruis en gebonk van zo’n schip. “En voor de watereffecten staat er gewoon een bak met een emmer!”

<tekst gaat verder onder de foto>

Carel Kraayenhof met zijn bandoneon.

Haar hoogtepunt zat na een minuut of 15, toen Blanca, door haar oudste zus aangeduid als de ‘kleine blinde debiel met haar viool’ een muzikaal antwoord gaf op een reeks vragen en verwijten. Dat was een grandioze vioolsolo vol bijzondere handelingen.

<tekst gaat verder onder de foto>

Voorafgaand aan Lost Tango doken we met tapas vast in de culinaire kant van de cultuur.

Om uit te vinden welke richting Clara uiteindelijk met haar familie op gaat verwijs ik je naar de weergaloze voorstelling, waarin hart en hersenen doorlopend met elkaar botsen, maar uiteindelijk op een prachtige manier samensmelten. Het is een tango op het podium.

Wij kozen die avond in 2014 uiteindelijk wel voor de nieuwe wereld van thuisonderwijs. We wisten dat het niet eenvoudig zou worden, maar ik werd in de juistheid van die keuze bevestigd toen ik de mini vanochtend uit zichzelf op haar viool hoorde experimenteren om de schraap en kraakgeluiden van de strijkers in Lost Tango te produceren. Daarna zocht ze uit dat het bijzondere instrument van de man in de rolstoel een bandoleon is en waar het in verschilt van een accordeon. Tot slot was het tijd voor de complexere puzzel: het verschil in tango ritmes (3-3-2, 3-2-1) zoals in een lezing uitgelegd door Leo Vervelde. Ze maakte lijstjes met pen en papier en appte me bevindingen om daar even over te praten.

Lezing van Leo Vervelde over de geschiedenis van de Tango.
Voor het eerst naar het buitenland

Voor het eerst naar het buitenland

“Eindelijk was het zover: actie! We sloegen elkaar op de rug, want het wachten waren we meer dan zat.”

We spreken William, parachutist van de 1st airborne die in 1944 als 24-jarige bij Arnhem landde op de Ginkelse Hei, ook bekend als ‘Dropzone Y’. Hun doel was de grote brug bij Arnhem.

“In de vrachtwagens op weg naar het vliegveld spraken we over de operatie. We waren allemaal bang, maar ook opgewonden. De meesten van ons waren nog nooit in het buitenland geweest en best nieuwsgierig. Dat gold ook voor mij. We hadden geen idee wat we konden verwachten, maar het verzet van de nazi’s zou heel beperkt zijn.”

Dat pakte in de praktijk anders uit, al verliep de dropping heel voorspoedig.

“De landing leek op een oefening. Het weer was prachtig en er was nauwelijks wind. Met duizenden sprongen we uit de Dakota’s. Ik deed na de landing mijn parachute af en voelde de zon. Het was gewoon warm. Ik zocht mijn eenheid en we maakten ons gereed om richting de brug te vertrekken.”

Die brug zouden ze nooit bereiken, want een kleine nazi eenheid bevond zich op loopafstand van de landingsplaats. De Duitse commandant wachtte niet op orders, maar ging gelijk over tot actie. Hij had maar 550 man en niet heel veel zware wapens, maar het was zijn actie die ervoor zorgde dat de meeste parachutisten de brug nooit zouden bereiken.

“We waren redelijk compleet toen we van de landingsplaats vertrokken, maar stuitten al snel op Duitsers. We dachten ze eerst onder de voet te lopen, maar toen dat niet lukte probeerden we er omheen te trekken. Dat ging ook niet helemaal goed, want in iedere boom leek een nazi te zitten. Het was een ontzettende chaotische situatie.”

Ondanks dat de Duitse tegenstand veel sterker was dan verwacht, bleven de Engelsen het proberen om de brug te bereiken. De nazi’s maakten daar handig gebruik van door ze hier en daar in een val te lokken.

“Plotseling werd er van alle kanten op ons geschoten. Granaten ontploften. We probeerden ons in te graven, maar dat lukte niet. We hadden veel gewonden toen we terug trokken. Ik bleek zelf een scherf in mijn schouder te hebben, maar kon na behandeling verder.”

De tweede dag was een groot deel van zijn eenheid al uitgeschakeld: dood, zwaar gewond, of vermist. Ze hadden geen idee van de situatie of de tegenstand. Maar ze gingen het nogmaals richting brug. Nu kozen ze een route die dichter langs de rivier lag.

“Op weg naar de brug kwamen we Engelsen tegen die zich aan het terug trekken waren. Ze waren hevig onder vuur genomen door Duitsers aan de andere kant van de rivier en de weg vooruit was afgesneden door zwaar bewapende grenadiers met pantserwagens en een enkele tank. Samen probeerden we nogmaals om door te breken. Het was een verschrikkelijk bloedbad en ook voor mij het einde van de Slag om Arnhem.”

William werd geraakt door twee kogels en raakte bewusteloos. Toen hij later door de nazi’s werd gevonden, bleek hij ook nog diverse granaatscherven in zijn bovenlijf te hebben. Hij werd behandeld en verdween tot het eind van de oorlog in een gevangenkamp.

“Het waren Russen die in april het kamp bevrijdden. Ze gaven ons wat brood en wezen richting het westen. Als we terug wilden naar de Engelsen, dan moesten we maar lopen. Zij brachten ons niet. Na een paar dagen lopen bereikten we uiteindelijk onze eigen troepen. Zo duurde mijn eerste buitenlandse reis bijna 8 maanden, terwijl ik voor 14 dagen geboekt had.”

Ontspullen

Ontspullen

Zaterdag 5 oktober 2019 organiseerde ‘Assendorp Deelt’ het Weggeef Feest. Dat is een markt waar spullen gratis worden weg gegeven. Je kunt er speelgoed en kleding vinden, maar ook naartoe brengen. Het is een kringloop-initiatief van en door de buurtbewoners.

Het Feest ontstond jaren terug toen drie moeders op het idee kwamen om onderling kinderkleding te ruilen. Eén van die moeders is Fifian: “Je kinderen groeien eruit en dan verdwijnt de kleding naar zolder, terwijl je buren er wellicht om zitten te springen. Het ruilen groeide uiteindelijk uit tot dit buurtfeest waar ook mensen van buiten de buurt welkom zijn.”

Het gemoedelijke Weggeef Feest wordt georganiseerd rond een speeltuin en sportveld in het Azaleapark in Zwolle. Er was een groot springkussen voor de kinderen en verder schommels, een grote zandbak en glijbanen. Links en rechts staan kledingrekken met kleding voor jong en oud en in een hele rij bananendozen vind je kinderkleding keurig gesorteerd op maat en soort. Inmiddels vind je er ook speelgoed en wat huisraad.

Er was koffie, thee en zelfgemaakte limonade en gebak. En live muziek. Tijdens een eerdere editie was er zelfs een toneelvoorstelling. En allemaal gratis of voor een fooi. Hoe cool is dat?

Het onwijs gave karakter van het feest werd nog eens benadrukt toen een vrouw die spullen kwam brengen een parkeerboete kreeg. De tien minuten die ze ervoor nodig had om haar auto te lossen, bleek voor handhaving teveel: 66 euro. Prompt sprong een vader op de picknick-tafel en organiseerde een inzameling. Veel bezoekers droegen bij en de kinderen die de tafel met zoetigheid en koffie/thee beheerden doneerden hun fooienpot.

Sofia speelde tijdens het feest piano en melodica en met de Sint voor de deur wisselde ze haar klassieke repertoire af met haar favoriete meezingers.

Een korte impressie van het Weggeef Feest:

Allergisch voor Koriander

Allergisch voor Koriander

Gastvrouw van een driesterrenrestaurant in Vaassen: “Is er iets dat u niet lust of niet lekker vindt?”

Gast: “Ik ben allergisch voor koriander.”

Gastvrouw: “Ik geeft het de chef door: geen koriander. Anders nog iets?”

Gast: “Heeft u een wijnarrangement bij de avonturen van de chef?”

Gastvrouw: “Jazeker.”

Het was een goed begin in een ruim opgezet en niet al te druk restaurant.

Maar daar bleef het ook bij, want de chef opende culinair met de “Goddelijke Griet”. Platvis in – u raadt het – koriander. We spraken de gastvrouw /eigenaresse erop aan. Ze schrok en zou het rechtzetten. De “Goddelijke Griet” ging nagenoeg onaangeroerd retour en werd tot onze verrassing niet vervangen.

Wat volgde was een tussengerecht. Alsof er niets gebeurd was. Weer met koriander en dus weer gedoe.

En weer geen alternatief.

Het wijnarrangement maakte gelukkig veel goed. Bovendien laten we de pret niet verstoren door een matige gastvrouw of een chef met een offday, maar volgende keer nemen we in Vaassen de patattent aan de overkant.