Winkelacties bieden unieke onderwijsmomenten

Winkelacties bieden unieke onderwijsmomenten

Drie jaar op rij beheerste Lidl met de Vitaminies ons winkelbeleid. Niet zozeer door de knuffels of het ondersteunende spel, maar wel omdat de karakters die je middels spaarzegels voor niets kon bemachtigen in de winkel en in recepten terugkwamen. Bobbie Bloemkool was daardoor niet alleen een knuffel, maar leverde ook een halve zoektocht op in de winkel.

De Vitaminies moesten dit keer plaatsmaken voor Aquaminies. Verzamelen werkte via hetzelfde concept: per 10 euro boodschappen verdien je een zegel. 15 zegels is een gratis knuffel. Je kunt kiezen uit 11 verschillende diertjes die elk een paspoort hebben en daarmee terugkomen in een app waarmee je dan op je tablet weer allerhande avonturen kunt beleven.

Goede actie, maar toen ik voor het eerst de poster zag realiseerde ik me dat een relatie met de producten door Lidl waarschijennlijk lastig te leggen is. Het werd dus een platte spaaractie.

En dat had op de mini direct effect. Of eigenlijk minder effect, want waar de Vitaminies direct het gesprek in huis bepaalden speelden de Aquaminies lang een bijrol.

Het was uiteindelijk een vriendin die haar overhaalde ook te gaan sparen. En daarmee ontstond een leuke dynamiek, want ze verdeelden de zegels die ze her en der vandaan haalden. Ook bespraken ze een marsroute van wie welke knuffel zou kiezen, zodat ze dan toch tenminste samen de hele serie zouden bemachtigen.

Over die knuffels werd gesproken en gechat. Er werden lijstjes geschreven en gerekend, want hoeveel boodschappen gingen de ouders doen? Hoeveel familieleden en buren kunnen we mobiliseren? Er een werden grote plannen gemaakt om in totaal 15 knuffels te bemachtigen: 1 x de hele serie en 4 knuffels die beide dames leuk vonden. e

Toen we een keer in de rij stonden bij de Lidl werden we aangesproken door een kind. Ze vroeg ons naar onze zegels, maar die waren vanzelfsprekend voor onze eigen mini.

Tijdens het inpakken van de boodschappen keek de mini goed naar het meisje en in de auto kwam ze erop terug: “Dat meisje vraagt om gratis zegels. Eigenlijk zou ze er iets voor moeten terug geven.” Maar ze kon niet goed toelichten wat ze ermee bedoelde.

Toen we twee dagen later naar de Lidl gingen, had ze een plan: “Jij gaat boodschappen doen en wij zingen Nederlandse liedjes. Voor zegels. Dan doen we iets terug voor de mensen die mij dan hun zegels geven.” Ze legde uit dat haar vriendin graag de serie compleet wilde hebben en aangezien de actie bijna was afgelopen vond ze dit de beste optie.

Met het het zingen verdienden de meiden een handvol zegels. En op de weg naar huis maakten ze de afspraak om later de week, het laatste weekend dat de actie was, samen nog een keer te gaan.

Maar dat kwam er niet van, want de vriendin moest plotseling het land uit. De korte versie: uitgezette asielzoekers. Voordat ze weg ging gaf ze (oa) de Aquaminies aan onze mini, zodat ze daar goed voor kon zorgen. Dan wist de vriendin zeker dat ze onderweg niet kwijt zouden raken of zouden worden afgepakt door autoriteiten links of rechts.

Onze mini was intens verdrietig over het vertrek. Ze had weinig beleving bij de uitzetting, aangezien de vader in het land van herkomst vervolgd wordt en direct in de gevangenis belandt. Ze trok een vies gezegd toen de vader haar uitlegde wat er ging gebeuren: we worden gedeporteerd, want zo staat het in de documenten.

De mini begreep wat deportatie inhoudt en had vooraf al geen fijn beeld bij het hele proces, maar nu het een vriendin betrof sloeg de bom heel hard in. Natuurlijk hebben we de verschillen uitgelegd, maar de gang van zaken blijft gek. Ze ging ultiem verdrietig naar bed.

De volgende dag vroeg ze of we nog boodschappen gingen doen. Ik zag daar niet direct de noodzaak van in, maar besloot eerst even de reden van de vraag te achterhalen: “Als we nog 3 spaarkaarten vol weten te krijgen, dan heeft mijn vriendin de hele serie compleet en dan kan ik daar op passen voor haar.”

Ah. Maar 3 volle kaarten is 450 euro boodschappen.

Daar had ze aan gedacht: “Als jij winkelt, ga ik voor de deur muziek maken. Ik ga met mijn melodica liedjes spelen. Ik denk dat ik dan wel 3 kaarten bij elkaar speel. Zeker als je me wat tijd geeft. En als jij dan ook nog wat boodschappen doet, dan hebben we die zegels extra.”

Ze had dus een plan. En wie ben ik dan om daar tegenin te gaan? Ze vroeg nog wel een paar uur tijd om te oefenen, want bepaalde liedjes kende ze wel op de piano, maar had ze nog nooit op de Melodica gespeeld. En zo geschiedde.

Eind van de dag trokken we uiteindelijk richting de Lidl. Ik winkelde op mijn gemak, zij speelde of haar leven er vanaf hing. Zwollenaren zijn tof en dat bleek ook nu weer, want ze kregen zakken vol met zegels.

Binnen plakte ze trots de kaarten vol.

Ze had nog een lijstje bij zich met knuffels die andere vrienden nog mistte. De boekhouding werd minutieus bijgewerkt. En toen bleek dat een vrouw een zegel te kort had voor een knuffel voor haar dochter, gaf ze er gelijk één. En ze had nog wat zegels voor kinderen die bij de kassa’s stonden te wachten op extra zegels.

Bij de servicebalie bleek de Octopus niet meer beschikbaar. Dat was er juist één die haar vriendin nog nodig had: “Dan geef ik de mijne en zie ik wel of ik hem elders kan vinden.”

Maar de Lidl medewerker die haar hielp overdacht de situatie: “We hebben bij alle kassa’s knuffels hangen. Ik maak gauw een rondje. Wacht hier.”

En wat denk je?

Yep, bij een kassa vond hij Okkie de Octopus.

Super gelukkig zat de mini uiteindelijk met 9 knuffels voor 3 vrienden in de auto. Tijdens het eten legde ze me een poppenspel uit dat ze bedacht had. Gaan we volgende week oefenen en ik ben nu al heel benieuwd.

Je kunt zeggen wat je wilt, maar dit zijn gouden acties van Lidl. Je kunt er zoveel leuke educatieve momenten van maken en het zorgt voor hele afwijkende vader/dochter-gesprekken en heel veel interactie tussen mini en buren, familieleden en vrienden.