Huilen in Hoevelaken

Huilen in Hoevelaken

Er was een stormachtige zondagmiddag in Hoevelaken beloofd en dat werd het. Buiten gierde de wind met 100 kilometer per uur door de straten, binnen bracht Ksenia Marasanova de mensen in vervoering. Ze speelde driemaal een deel van haar solovoorstelling ‘De Mantel’, een educatieve vertelling in geacteerde monologen en bewogen liederen over de onzin van oorlog.

Samen met de de mini (en een berg toeschouwers) zag ik voor het eerst een half uur aaneengesloten theater van een voorstelling die we de afgelopen maanden stukje bij beetje tot stand zagen komen. We maakten mee hoe Ksenia het idee uitwerkte tot een verhaal en daar de passende verhaalstukken bij zocht of maakte en daar vervolgens weer liedjes bij selecteerde. En andersom. En hoe ze puzzelde op hertalingen.

We waren erbij toen ze delen van elk verhaal oefende. Instrumenten uitzocht en liedjes speelde.

Hoe ze op zoek ging naar rekwisieten om haar personages tot leven te brengen. En hoe ze de houding en motoriek van die karakters oefende, want ieder detail telt.

En hoe ze delen afkeurde en verving.

Aan de keukentafel bespraken we als gezin vaak de thema’s van de show of de essentie van het kleine deel dat we zojuist gehoord hadden, of waarvan Ksenia aan tafel een liedje speelde en/of zong. Gesprekken gingen over trots en onrecht of over lijden en vergiffenis.

Elk aspect van de voorstelling hebben we op die manier wel gezien en besproken. Maar nooit als één geheel, waarin Ksenia via diverse personen telkens weer uit een andere hoek een aspect van de oorlog laat zien.

In Hoevelaken bood het schema tijd om drie van haar zes karakters te spelen.

Achtereenvolgens kroop Ksenia in de huid van een moeder die wacht op de zoon die terug moet komen uit de oorlog, een vrouw die haar geboorteland en liefde moet verlaten omdat ze Joods is en een jonge dame die heilig in de Führer gelooft en niets anders wil dan sterven voor das Faterland.

Zoals gezegd had ik delen vaker gezien, maar het geheel greep me enorm aan. Ik was achtereenvolgens ontroerd, intens verdrietig, woedend, verbitterd en opgelucht. De vrolijkheid en trots waarmee het laatste karakter haar goede bedoelingen aan haar Leider presenteert is aanstekelijk en liederen gaan door merg en been.

Als Ksenia niet sprak of zong, kon je tijdens de voorstellingen een speld horen vallen. Ze liet de bezoekers emotioneel letterlijk alle hoeken van de oorlog voelen. Het einde is bruut, waarna de onvermijdelijke spiegel volgt.

Na iedere voorstelling keek ik de zaal rond en zag ik veel betraande gezichten. Ik sprak met bezoekers over wat ze van de voorstelling vonden. De reacties schreef ik op.

Laten we beginnen bij gastvrouw Sandbrink, die de voorstelling dus ook drie keer zag: “Ontzettend goed. Zwaar. Bij het derde verhaal wilde ik onder de tafel duiken. Dit komt binnen hoor.”

Meneer Hoekstra die met de tranen op zijn wangen met me sprak: “Wat een niveau! totaal onverwacht. Ik ben er beduusd van en moet nog even bij zinnen komen.”

De familie Vledder: “Onbeschrijfelijk goed. Ze neemt je mee. Het grijpt je aan.”

Of mevrouw Wolters, Willemijn voor intimi: “Prachtige opbouw met voelbare vreugde en verdriet. Na de eerste voorstelling wist ik dat ik het nog een keer wilde zien. Beide keren hield ik het niet droog.”

Ksenia speelt “De Mantel” de komende maanden op scholen, festivals en in theaters. De eerstvolgende openbare voorstelling is op 22 februari in ‘s-Hertogenbosch. Als je deze wil zien, laat dat dan even weten via de app, mail, social media of vul het formulier op deze site in en dan zorg ik dat je erbij kunt zijn!

De Mantel, korte video.

 

Bent u de partner van?

Bent u de partner van?

Lang geleden leerde ik in Nijkerk een meisje kennen. We begonnen samen een bedrijfje in webwinkels en gingen samenwonen. Na een jaar of drie deden we met een ander bedrijfje intranetten en vervolgens kwam er een telecombedrijf bij. We werkten keihard, vaak wel 7 dagen per week en soms wel 20 uur per dag (of we gingen de nacht door). Zij werkte aan onze software en opereerde vooral buiten beeld, terwijl ik altijd bezig was met producten en klanten en zodoende het gezicht was van de bedrijven die we samen hadden. In de wandelgangen aan medewerkers, op borrels en events stelde ze zich altijd keurig voor, waarna de andere kant standaard reageerde met “Ah, dus jij bent de partner van …”

In 2010 stopte ze met het technisch werk, nadat ze tot en met het breken van de vliezen met de software voor ons bedrijf was bezig geweest. Ze leefde zich daarna helemaal uit als moeder van een prachtige dochter, was de ultieme speelkameraad voor haar en zong en speelde liedjes, deed poppenvoorstellingen en speelde samen met Sofia alle boeken na die we met elkaar lazen, desnoods midden in de nacht.

In dat spel kwam de pure Ksenia boven drijven en daar wilde ze meer mee. Ze nam impro- en theaterles,  speelde in diverse gezelschappen en bekwaamde zich als trainingsactrice. Ze dook vervolgens in de Meisner Technique en vond daar haar ware drijfveer.

Meisner zegt je vast allemaal niets, maar deze technique hielp vele beroemdheden hun ware talent te ontdekken, zoals bv. Stephen Colbert, Diane Keaton, Tom Cruise, Amy Schumer, Jeff Goldblum, Robert Duvall en Grace Kelly.

De database-programmeur waar ik ooit mee ging samenwonen en een prachtige dochter mee kreeg, ontwikkelde vorig jaar een eigen solo theatervoorstelling. Dat was een aangrijpende show over de zoektocht naar de essentie van het leven.

En je voelt hem aankomen, want de eerste voorstelling smaakte naar meer. Dat werd “De Mantel”, een show die de Tweede Wereldoorlog beschouwt vanuit het oogpunt van de individuele mens. Het is een aangrijpende en confronterende vertelling over hoop en vrees. Over lijden en vergiffenis. Over onrecht en overleven. Komende week speelt ze voor het eerst delen van die tweede voorstelling voor publiek en dat gebeurt uitgerekend in de stad waar we elkaar voor het eerst tegenkwamen: de bibliotheek van Hoevelaken, in de stad Nijkerk.

Om daar warm voor te draaien verzorgde ze begin februari tijdens het huiskamerfestival ‘Muziek bij de Buren’ een aantal optredens in een grote huiskamer in Sneek. Tijdens die voorstelling vertelde ze over haar vertrek uit de USSR en de trektocht die haar als migrant via Israël, Polen en België uiteindelijk in Nederland bracht.

Dat was een prachtig weekend, waarin ik mee ging om haar te ondersteunen en hier en daar een foto en wat bewegende beelden te maken. Voor het eerst waren de rollen omgedraaid, want ik werd door de gastheer en -vrouw steevast aan gasten voorgesteld als “de partner van” en dat geeft me een overheerlijk gevoel.

Holocaust

Holocaust

Thuisonderwijs betekent dat je ‘pittige’ onderwerpen juist niet uit de weg moet gaan. Je kunt er immers alle tijd voor maken om ze te behandelen en je kunt iedere aanvliegroute kiezen op elk moment dat het je kind uitkomt. Zo deden we dat tot dusver met de holocaust.

Bovenstaande foto is van een bezoek aan Dachau eind vorig jaar. Toen ik van dat bezoek foto’s op social media deelde, kreeg ik daar best nogal wat reacties op.

Mensen vonden het een pittig onderwerp voor een 9-jarige. Anderen waren vol bewondering.

Logische reacties, maar dat soort bezoeken doen we niet lichtzinnig of spontaan. Wij werken hier altijd langzaam naartoe en zorgen dat de mini heel veel handvaten heeft om wat ze ziet een plaats te geven. Als we het idee hebben dat ze toe is aan een volgende stap, dan nemen we die in overleg met zijn drieën.

En juist nu is enige voorbereiding over de oorlog en de holocaust hard nodig. Het is immers 75 jaar geleden dat we bevrijd werden, dus via alle kanalen word je overspoeld met informatie over wat toen gebeurde. Dat geldt ook voor de mini en dus vinden we het belangrijk dat ze daar een beetje een beeld van heeft, zodat de boodschap verder gaat dan die lastige kreet ‘holocaust’.

We hebben de mini van jongs af aan geconfronteerd met de uitwassen van de samenleving en de problemen die voortkomen uit ongelijkheid. Dat is een bewuste keuze, omdat veel ellende begint bij die ongelijkheid. Als we iets meer van elkaar zouden houden, dan zou de wereld zoveel mooier zijn.

Tegenwoordig wordt veel herdacht, maar dat gaat zelden over mensen. De holocaust wordt terug gebracht tot het label en een getal. Dat geldt ook voor de slavernij of de slag om “vul een willekeurige plaatsnaam in”. Het gaat nooit over individuen die het systeem bedachten of mogelijk maakten. Of leidinggevenden van bedrijven zoals IBM die de automatisering voor die kampen leverde uit oogpunt van winstmaximalisatie en daar zonder scrupules maandelijks een factuur voor stuurde (en nooit excuses voor maakte en deze zwarte periode zelfs wegliet uit hun prachtig mooi vormgegeven boek die 100 jaar IBM beschrijft).

Je kunt je verschuilen achter systemen of generieke labels, maar uiteindelijk begon ook die holocaust bij een mens en een idee en mensen die dat idee wilden uitvoeren. En mensen die dat wilden faciliteren en daar een rekening voor wilden sturen.

Aan het bezoek aan Dachau gingen talloze bezoeken aan oorlogskerkhoven, musea en kleinere kampen vooraf. Aangezien een kind graag dingen wil doen, gebruikten we daarvoor de traditie van het plaatsen van kaarsjes op kerstavond. Dat begon voor ons jaren terug op het kerkhof in Holten. De mini bestudeerde grafstenen, plaatste kaarsjes en stak ze aan. Hier hebben we een serie films rond het thema ‘herdenken’.

In de maanden voor ons bezoek aan Dachau lazen we diverse jeugdboeken over die begintijd van de oorlog. Juist over het moment waarop ‘de verkiezingskreet’ werd omgezet in ‘daden’: plots waren Joden niet meer welkom bij sportclubs en mochten ze winkels en theaters niet meer in.

En dat was nog maar het begin van de ellende.

Maar wel een begin dat door de samenleving geaccepteerd werd. En dat moet te denken geven, want ‘nooit weer’ begint bij de realisatie dat totaal krankzinnige denkbeelden door de man op straat, in de winkel, in het theater en de rechtbank (ja, ook in Nederland) klakkeloos uitgevoerd werden alsof het de normaalste zaak van de wereld was …

We lazen ook veel boeken over de Jappenkampen in Indië en de slavernij daar en in het westen. Om dergelijke onderwerpen dragelijk te houden, combineren we dat altijd met lichtere zaken die op zichzelf ook een goed educatief karakter hebben: we koken dan gerechten uit de streek of uit de betreffende religie en zingen passende liederen.

We haalden de actualiteit erbij toen Bloomberg zich kandidaat stelde om president van Amerika te worden en daarop zijn grote toonaangevende nieuwsorganisaties verbood actief over hem te rapporteren. We luisterden naar analyses op Radio 1 en BNR en vergeleken hun conclusies met elkaar.

We bespraken ook de consequenties van een kandidaat met een groot mediabedrijf dat voor heel veel organisaties – ook in Nederland – het nieuws bepaalt en die zijn organisatie regels oplegt over hoe ze om moeten gaan met nieuws over ‘hun baas’. Zou het voor kunnen komen dat hij een stap verder gaat en besluit in de verslaglegging vooral de nadruk te leggen op negatieve aspecten van je tegenstander? En wat zou daar dan het gevolg van kunnen zijn? Ook mbt. dit onderwerp vergeleken we hoe bv Radio 1 en BNR, maar ook hoe ZDF en CNN hierover rapporteerden. De volgende dag kochten we twee uiteenlopende Duitse kranten en vergeleken we commentaren en analyses, zodat ze ook daar leerde dat je overal op diverse manieren tegenaan kunt kijken.

Maar hoe goed je het ook voorbereidt en ook al is het een kleintje: een vernietigingskamp blijft een vernietigingskamp. En dat is een extreem geladen bezoek.

De mini las met veel interesse de teksten die her en der in Dachau in vijf talen te vinden zijn. Zij las mij de Russische tekst voor en vertelde me wat er stond en daarna las ik haar de Duitse versie voor.

De torens en de dubbele hekken maakten veel indruk. Net als de stroom op de hekken en de greppels die zo diep zijn dat je er niet uit kunt springen. Ze probeerde het een aantal keren, maar moest stevig klauteren om er weer uit te komen.

De gaskamer en het crematorium waren vanzelfsprekend het lastigste onderdeel. Ze wist dat de nazi’s dat soort middelen gebruikten en dat er één in Dachau was. Toen we tussen de barakken doorliepen bespraken we de wandelroute: wel of niet langs die gaskamer?

Ze moest er even over nadenken, maar wilde er uiteindelijk wel naartoe. Ik liet haar uitleggen waarom ze het wilde zien. Ze gaf aan niet te geloven dat mensen zoiets konden bedenken voor andere mensen en wilde het daarom graag met eigen ogen zien.

Dat was een heftig moment.

In de gaskamer stond ze een minuut of 10 om zich heen te kijken. Ze constateerde dat hij niet heel hoog was en dat de deuren op een bepaalde manier bijna luchtdicht sloten. Samen onderzochten we de plekken waar het gas de kamer binnenkwam. Ik legde uit hoe dat in zijn werk ging. Ze liet het op zich inwerken en constateerde toen dat er dus mensen waren die willens en wetens die blikken omkeerden en dus wisten dat ze mensen aan het vermoorden waren …

We liepen daarna langs de funderingen van barakken, waardoor ze een goed idee kreeg van de schaalgrootte. En verzamelden stenen voor een toekomstig project.

Daarna stapten we in de auto en reden we naar München om te schaatsen en de kerstmarkt te bezoeken. In de auto bespraken we haar gevoel. Na het schaatsen maakten we mee hoe de lichtjes van de grote kerstboom op het plein ontstoken werden. Op weg naar ons hotel troffen we twee Russische muzikanten die op accordeon liederen uit de oorlog speelden en waarop we tot groot vermaak van de muzikanten dansten.

Op 15 December ging in Zwolle het ijsbeeldenfestival van start en daar waren we bij (tot en met 1 maart en zeer de moeite waard). Via een serie prachtige ijs-sculpturen maak je een reis door de tijd en ook de holocaust komt daar prominent in voorbij. Het was voor ons een prima haakje om in een ijskoude maar minder beladen omgeving terug te haken op dat lastige onderwerp.

Vanzelfsprekend hadden we het ook over nu: vluchtelingen en migranten. We bezochten asielzoekerscentra en spraken met asielzoekers. Dat waren niet altijd even makkelijke gesprekken, omdat een deel van de mensen waar we mee spraken terug dreigt te moeten naar een land dat de EU als veilig ziet, maar dat in de praktijk wellicht anders uitpakt. Lastig verhaal natuurlijk. Of zoals de mini het verwoordt: “Wie bepaalt eigenlijk dat een land veilig is?”

En tot slot mochten we af en toe meewerken aan, maar zeker meekijken bij het tot stand komen van de theatershow van de vrouw des huizes. Haar familie moest in 1991 met achterlating van alles vluchten, dus ze maakte aan d’n lijve mee hoe het is om niet gewaardeerd en onbegrepen ergens terecht te komen.

En zover zijn we tot dusver gekomen met dit complexe onderwerp. Het is nog lang niet af en de komende jaren zullen we er nog regelmatig mee bezig zijn, want van een beetje begrip en liefde is nog nooit iemand slechter geworden.

Allergisch voor pinda’s

Allergisch voor pinda’s

Begin jaren ’90 ontmoet ik Jeroen. Hij is afgestudeerd bedrijfskundige, heeft een imposante functietitel en is in dienst van een heel groot bedrijf. Ik ben net gestart als zelfstandige en worstel als jonge hond met een veelheid aan uitdagingen, rond personeel, belastingen en een bedrijfspand.

Jeroen vindt het allemaal peanuts. Hij doet complexe projecten, stuurt binnen zijn organisatie grote teams aan met ‘consultants’, draagt dure pakken met een stropdas, rijdt een hele grote lease auto en heeft op elke vraag een vaag antwoord. Jeroen is als senior whatever op weg naar de top bij zijn multinationale werkgever.

Ik zit in een achtbaan op de bodem van een leeg meer dat aan het vollopen is en zoek de weg naar boven. Het is een hectische tijd, waarin ik herhaaldelijk op moet komen voor mijn principes en leer dat geld niet zaligmakend is.

Jeroen en ik praten veel, maar een echte vriendschap wordt het nooit. Gesprekken gaan soms over het leven, maar vooral over zaken doen, want daar heeft Jeroen naar eigen zeggen heel veel verstand van.

Zijn zorgen hebben betrekking op het overschrijden van projectbudgetten, het uitblijven van promotie en de service van de door zijn organisatie gekozen lease-maatschappij.

Ik maak me druk over de kasstroom van mijn start-up en puzzel hoe ik het vakantiegeld van mijn personeel ga betalen. Ga ik naar de verjaardag van mijn vader of werk ik wat achterstand weg?

Het contact met Jeroen blijft, maar neemt in frequentie af. Hij is inmiddels vice-president van een business unit, staat veel op de golfbaan en praat met hoge rugnummers over een conceptuele wereld die ik niet ken.

Ik ben uit het meer gekropen en bouw op de drassige oever met vallen en opstaan aan mijn bescheiden imperium, dat heel voorzichtig internationaal opereert. Jeroen vindt het allemaal “peanuts”, maar ik geniet van de vakmensen om me heen, de vriendschap, de technologische ontwikkelingen en de wil de om de hoogste klanttevredenheid te leveren.

Het is zomer als Jeroen belt. Hij is op non-actief gezet bij zijn werkgever en gaat voor zichzelf beginnen. Tijdens de koffie predikt hij het ondernemerschap. Projecten liggen al voor hem op de plank en de rest wijst zich vanzelf. Hij zal mij wel even laten zien wat ondernemen precies is, want hij vindt mij met mijn ‘clubje van 22 FTE’ maar rommelen in de marge.

Onder de noemer “lean and mean” plant Jeroen een groei naar 10 mensen binnen twee maanden. Zijn eerste contract is dat voor een forse lease-auto, snel gevolgd door de huur van een “pand met uitstraling”. Op zijn uitnodiging vieren we de start van zijn nieuwe bedrijf in een restaurant op niveau. Trots overhandigt hij me zijn visitekaartje met klinkende functietitel. Hij is er zeker van: de wereld zit op hem te wachten als President & Senior Business Consultant.

Twee maanden later praten we bij.

Hij is inmiddels “pas met zeven man”, want het valt niet mee om goeie mensen te vinden. Ze doen hier en daar een klein klusje, maar zijn met een gefactureerde omzet van elfduizend euro niet kostendekkend. “Allemaal peanuts!” volgens Jeroen, want hij is met hele grote projecten bezig en daar hoeft hij er maar één van binnen te halen om spekkoper te zijn.

Wij hebben een nieuw product ontwikkeld en gaan als kleine telecom-organisatie de markt voor betaalverkeer (pin, etc) op zijn kop zetten. De ontwikkeling heeft ons een paar ton en veel grijze haren gekost, maar we hebben een eerste klant gevonden die het voor Euro 34,50 per maand wil proberen. We vieren het alsof we de wereldbeker voetbal hebben gewonnen.

Jeroen heeft inmiddels grote zorgen, want zijn grote projecten komen nooit en na aanhoudende verliezen moet de stekker uit zijn bedrijf. Hij vertelt me dat helaas niet zelf, dus ik hoor het via/via. Ik bel hem, om te kijken of ik hem kan helpen, maar de telefoon neemt hij niet op. Hij reageert ook niet op een bemoedigende email die ik hem stuur.

Op een retailbeurs loop ik hem enige tijd later bij toeval tegen het lijf. Hij is als consultant werkzaam voor een groot internationaal bedrijf en in die hoedanigheid betrokken bij een project voor een supermarktketen en probeert daar wat achtergrondinformatie op te doen. Ik heb een afspraak met een franchiseketen om uit te leggen waar de kostenbesparing zit van de PIN oplossing die mijn bedrijf ontwikkeld heeft en waarmee we inmiddels tientallen ketens en honderden losse winkels bedienen. Het is een ongemakkelijke ontmoeting.

Met oog op de gevoeligheid en zijn ego probeer ik de spanning weg te nemen door de grote olifant direct te adresseren. De plank misslaan is immers onderdeel van het vak en daar groei je van, dus kwestie van uithuilen, herpakken en opnieuw beginnen.

Jeroen reageert als gestoken. Het doet zichtbaar pijn, als hij me uitlegt dat hij als zeer ervaren bedrijfskundige de gang van zaken volledig geanalyseerd heeft en moet constateren dat de markt nog niet toe is aan zijn oplossing. Ik ben het daar niet mee eens: “Jeroen, je bent allergisch voor pinda’s.

Fijne dagen!!

Fijne dagen!!

Meer educatieve spelletjes dan ooit vonden via ons dit jaar hun weg naar liefhebbers. Tegen kostprijs uiteraard, want iedereen wil op een betaalbare en leuke manier de basisvaardigheden leren automatiseren: breuken, tafels en hoofdrekenen. We stonden op gave onderwijsevents en ondersteunden diverse goede doelen. En dat doen we ook volgend jaar weer, want de reacties van spelers en testers zijn hartverwarmend.

Favorieten waren dit jaar Numberloor voor hoofdrekenen, Multimany voor de tafels tot en met 5 en Multibloom voor de tafels tot en met 10. Daarmee stootten ze de breukenmagie van Splittissimo van de troon die de afgelopen 3 jaar het populairst was.

Bedankt voor jullie energie en inspiratie en op naar een fijn 2020!

 

Sinterklaas en Onderwijs

Sinterklaas en Onderwijs

We vertelden eerder over de magie van de sage van Sinterklaas en dat we die gebruiken voor onderwijs. In dat artikel gaf ik een overzichtje van wat we doen. Diverse mensen vroegen me vervolgens hoe we dat dan doen. Daar vertel ik in dit artikel wat meer over.

We geven interessegestuurd onderwijs, waarbij intrinsieke motivatie een belangrijke rol speelt. De gedachte daarachter is dat alles dat de mini zelf initieert belangrijk voor haar is en dus makkelijker opgenomen/geleerd wordt. Het is aan ons om op basis van die interesse middels dynamische leerlijnen allerhande kerndoelen bereikbaar te maken en daar materiaal en ondersteuning voor te bieden (cq. te regelen).

Sinterklaas opent ‘Seizoen 2019’ met een lange brief en een present die haar eigen klomp bleek te zijn. Sinterklaas had die klomp vorig jaar per ongeluk meegenomen en het hele afgelopen jaar kwamen er tekenen van leven van de klomp en spraken we erover.

Wij hebben er vroeg voor gekozen om muziekles te gebruiken om doorzettingsvermogen op te bouwen. Interesse is namelijk leuk, maar als er geen drive is dan sterven alle projecten op het eerste hobbeltje.

Sofia schrijft een reactie terug. Ook in rijmvorm, dus dat is eindeloos spelen met taal en metrum.

Muziekles is een prima middel om doorzettingsvermogen te kweken. Muziek is complex en je moet er echt je best voor doen. Maar als je het onder de knie krijgt, dan is de beloning immens.

Er is weinig dat het gevoel evenaart dat je hebt wanneer een instrument de klanken produceert die je daadwerkelijk gepland had (en die je dus eerst elders hoorde). En dat resultaat krijg je alleen door veel te oefenen. Dat is wat muziek je leert: oefening baart kunst.

Tekeningen voor de Sint worden zoveel mogelijk levensecht gemaakt, zoals deze veulens.

Het stimuleert bovendien de ziel en door noten te lezen leer je automatisch rekenen met breuken.

Om interesse te stimuleren maken we gebruik van verhalen. Het maakt niet uit welk verhaal. Vroeger waren dat vooral verhalen waarin zeehond Olaf hielp om de wereld te ontdekken. Vandaar de naam van deze site. Maar we gebruiken ook veel verhalen rond momenten in het jaar, zoals bv. zaaien, oogsten, de zonnewending, bevrijdingsdag en ook Sint-Maarten en Sinterklaas.

Het mooie van ‘landelijke evenementen’ is dat je voor inspiratie en ondersteuning een beroep kunt doen op wat er elders gepresenteerd wordt, zoals bij Sinterklaas. Lokale winkeliersverenigingen en omroepen bieden eindeloze hulpmiddelen om van Sinterklaas een super leerevenement te maken. En ook online is er veel te vinden.

Cadeaus voor de ‘nachtploeg’ zijn voorzien van labels en een zelfgemaakt liedje of gedicht. En er komt dus altijd een reactie terug en ontstaat er iets van een dialoog via de schoen.

Vorig jaar nam de Sint een klomp van Sofia mee. Die klomp kwam gedurende het jaar diverse malen terug in verhalen of gesprekken, want hoe zou het er mee zijn? Het antwoord kwam in het eerste gedicht. Het inspireerde Sofia tot het schrijven en een lang gedicht en dat verwerkte ze twee dagen later tot een liedje.

Door het op een verhalende manier te brengen, gaat een jong mens er helemaal in op. Hun fantasie is nog niet afgestompt door de ‘realiteit’ of allerhande ‘randzaken’. Met een lang gedicht voor de Sint is ze een uur of twee onafgebroken bezig. Dan laat ze het even liggen om het een paar uur later af te maken. Idem voor liedjes of tekeningen. En de Sint komt via de schoen met suggesties en als ze er niet uitkomt dan helpen wij haar aan ideeën.

Zo brengen we drie weken door met muziek, spelen we met taal en melodie en wordt er gelezen, geschreven en gemaakt: tekenen, schilderen, hout snijden, haken, breien, etc.

En dat doen we al jaren.

Vorige jaar schreef Sofia iedere dag met de hand en vulpen een kort gedicht voor in haar schoen. Daarin verwerkte ze haar dag:

Voor pakjesavond trekken we lootjes. Sofia doet daarin volledig mee en koopt binnen een bescheiden budget cadeaus, maar maakt ze ook zelf. Dit jaar kreeg oma een gebreide sjaal, mama een prachtig gehaakt tafelkleed en ik een zelfgemaakt systeem voor het organiseren van lege en volle accu’s van camera’s. En daar schreef ze zelf alle gedichten bij.

En natuurlijk worden er heel veel Sinterklaasliedjes gezongen en gespeeld.


 

Er gebeuren hier rare dingen

Er gebeuren hier rare dingen

Een gecontroleerd toneelspel kun je natuurlijk altijd een verrassende wending geven. Zeker als vriendjes denken dat de Sint niet bestaat.

Hilariteit alom als je eerst in huis her en der de sporen van Ozosnel aantreft en in je speurtocht daarna ze dan ook op verschillende plekken buiten tegenkomt.

En het treft, want paardenmest is net wat we nodig hebben voor de fragiele rozenstruiken die we eerder dit jaar uit Sint-Petersburg meekregen. Die rozen zijn nakomelingen van de rozen die te vinden zijn in het grote park waarin Rusland stilstaat bij de onmetelijke inspanning die de bevolking van Leningrad moest leveren om 900 dagen belegering te overleven. Dus op die manier haakten we nog even terug naar wat we leerden tijdens onze vakantie afgelopen zomer.

Enfin de paardenpoep was het begin van een geweldige zoektocht naar sporen van Ozosnel in de buurt. Hopen zand werden geanalyseerd, net als uitwerpselen die hier en daar lagen. En thuis werden keutels van Ozosnel gedetermineerd om uit te vinden wat hij eet, dus wat hij lekker vindt. Dat kan namelijk de volgende keer in haar schoen en zo houd je de nachtploeg tevreden.

Meer Sinterklaas: De magie van de sage.

En natuurlijk dit epische gastoptreden van Sofia bij de beroemde Leon Moorman & Band:

Die onderwijsstaking

Die onderwijsstaking

Met oog op de onderwijsstaking vroeg Man bijt Hond zich af hoe ouders die dag een beetje leuk educatief kunnen invullen en daarom namen ze een kijkje op de werkvloer bij ons. Wij zijn thuisonderwijzers en leven de hele week zonder school, maar niet zonder onderwijs. De mini en ik gaven op basis van onze thuisonderwijsinvulling tips voor de dag en het verslag kun je hier bij SBS6 terugkijken (eerste item).

Zoals je in bovenstaande foto ziet combineerden we ballengooien met de tafel van 6. De mini toonde zich tijdens de opames een ware bikkel, want ze had wel een beetje last van inentingen die ze een dag eerder kreeg. De ploeg van “Man bijt Hond” had alle begrip en alle tijd en liet haar rustig op haar eigen manier de boel uitleggen en voordoen. Al met al was het een super leuke opnamesessie en dat plezier zie je ook terug in de reportage.

Tekst gaat verder onder de foto.

U leest thuisonderwijs en er schieten u gelijk een hoop vragen door het hoofd. De meest voor de handliggende is natuurlijk hoe we dat met vriendjes en het sociale aspect doen. En dat treft, want het sociale aspect van thuisonderwijs lieten we zien bij RTL Nieuws.

Maar u heeft natuurlijk meer vragen.  Hier vindt u een handig overzicht met de vragen die ons het meest over thuisonderwijs gesteld worden, de antwoorden en diverse films ter illustratie.

Als u een andere vraag heeft, dan hoor ik het graag. We hebben geen geheimen, er zijn hooguit dingen die u nog niet weet.

 

IJsbeeldenfestival in Zwolle

IJsbeeldenfestival in Zwolle

Jaarlijks wordt in Zwolle het IJsbeeldenfestival georganiseerd. Dat is een prachtige tentoonstelling waar ca. 50 kunstenaars uit blokken ijs en sneeuw de mooiste beelden en kleine verhalen maken. Vorig jaar was het thema ‘wereldberoemde verhalen’ en kwamen veel van Sofia’s favoriete boeken voorbij, zoals bijvoorbeeld De Hobbit, 20.000 mijlen onder zee, 1001 nacht, Kapitein haak, Alice in Wonderland en Robin Hood. Dat zag er zo uit:

De editie 2019-2020 begint op 14 december en duurt tot 1 maart 2020. Het thema van dit jaar is ‘R-IJS door de Tijd’, dus we verwachten de oerknal, dino’s en mammoeten, jagers & verzamelaars, Romeinen, middeleeuwen, ontdekkingsreizigers, renaissance, grote schilders, de wereldoorlogen, de ruimte en natuurlijk de toekomst. Het wordt hoe dan ook prachtig.

Nieuw dit jaar is dat museumkaarthouders een stevige korting krijgen op het toegangskaartje.

Het ijsbeeldenfestival is onderdeel van Winters Zwolle, een omvangrijk winterprogramma met verhalen, spooktochten, muziek, circus, het huis van de kerstman en prachtige lichtbeelden. En heeeeeeeel misschien is er ook weer een schaatsbaan.

En nee, deze post en de film zijn niet gesponsord. Winters Zwolle en het IJsbeeldenfestival zijn gewoon een verrijking voor de stad waar we wonen en verdienen daarom veel liefde.

Over die boerenprotesten

Over die boerenprotesten

Het is complexe materie zegt de één. Het is noodzaak zegt de ander. Broodroof zegt een derde. Maar laten we het even weghalen bij de boeren en het kort door de bocht vertalen naar een alledaagse situatie, zodat je een beetje kunt vergelijken.

Als gezin met een vrouw in verwachting ga je verhuizen naar een mooi huis met drie slaapkamers net buiten de stad. Je koopt het van je ouders die veel kleiner gaan wonen en die het weer van hun ouders hebben gekocht. Je tuin grenst aan een natuurgebied, dus daar wordt nooit van zijn leven gebouwd, dus dat prachtige uitzicht dat je vanaf je jeugd kent is gegarandeerd. Er zit bovendien een vergunning bij voor de bouw van een nieuwe garage en dat betekent dat je kantoor aan huis kunt maken. Je hebt een passende hypotheek met een bouwdepot om naast die garage nog een tuinkamer te bouwen en je kunt je geluk niet op.

Als je er eenmaal inzit roept iemand “Stikstof” en er wordt besloten dat niet benutte vergunningen niet meer geldig zijn. Als de rook is opgetrokken begrijp jij daaruit dat je de garage en de tuinkamer niet meer mag bouwen, dus weg is de droom van het thuiswerken.

De provincie waar je woont doet er nog een schepje bovenop, want die zegt dat je de capaciteit in je woning die je niet direct benut, niet meer mag gebruiken. Van de drie slaapkamers raak je er twee kwijt en ook die riante kelder moet je inleveren.

Los van de de ruimte die je kwijt raakt, heeft het ook financiële consequenties, want de waarde van je huis daalt. En dat betekent dat problemen dreigen aangezien je onderpand niet meer opweegt tov. je hypotheek en je dus  verplicht moet aflossen.

Terwijl je daarmee worstelt, hoor je een paar Kamerleden roepen dat er niet meer bij natuurgebieden gewoond mag worden aangezien dat te belastend is. Of je even wil verhuizen.

Doorverkopen kan natuurlijk niet, want wie gaat er een huis kopen waarin je niet mag wonen?

Gelukkig biedt de overheid soelaas, want die komt met een uitkoopregeling. Tegen een bodemprijs moet je huis en haard overdoen en elders maar een plek zoeken.

Maar waar, want in Nederland heerst woningnood.

En die schulden? Dat zoek je zelf maar uit.

En zo verlaat je niet alleen de woning waar je familie generaties heeft gewoond, maar uiteindelijk ook het land waar je ouders met hun kleinkind van hun oude dag hoopten te genieten.

Dat is waarom de boeren protesteren, want dit is hun realiteit.

Wonen bij natuurgebieden mag nog wel, maar hoe lang nog?

1200 kilometer file is niet leuk, maar realiseer je even wat daaraan vooraf is gegaan.

Parkeer die auto en ga gewoon even lekker wandelen. Koop ergens een Nederlandse appel en probeer wat begrip op te brengen voor die gasten.