Allergisch voor pinda’s

Allergisch voor pinda’s

Begin jaren ’90 ontmoet ik Jeroen. Hij is afgestudeerd bedrijfskundige, heeft een imposante functietitel en is in dienst van een heel groot bedrijf. Ik ben net gestart als zelfstandige en worstel als jonge hond met een veelheid aan uitdagingen, rond personeel, belastingen en een bedrijfspand.

Jeroen vindt het allemaal peanuts. Hij doet complexe projecten, stuurt binnen zijn organisatie grote teams aan met ‘consultants’, draagt dure pakken met een stropdas, rijdt een hele grote lease auto en heeft op elke vraag een vaag antwoord. Jeroen is als senior whatever op weg naar de top bij zijn multinationale werkgever.

Ik zit in een achtbaan op de bodem van een leeg meer dat aan het vollopen is en zoek de weg naar boven. Het is een hectische tijd, waarin ik herhaaldelijk op moet komen voor mijn principes en leer dat geld niet zaligmakend is.

Jeroen en ik praten veel, maar een echte vriendschap wordt het nooit. Gesprekken gaan soms over het leven, maar vooral over zaken doen, want daar heeft Jeroen naar eigen zeggen heel veel verstand van.

Zijn zorgen hebben betrekking op het overschrijden van projectbudgetten, het uitblijven van promotie en de service van de door zijn organisatie gekozen lease-maatschappij.

Ik maak me druk over de kasstroom van mijn start-up en puzzel hoe ik het vakantiegeld van mijn personeel ga betalen. Ga ik naar de verjaardag van mijn vader of werk ik wat achterstand weg?

Het contact met Jeroen blijft, maar neemt in frequentie af. Hij is inmiddels vice-president van een business unit, staat veel op de golfbaan en praat met hoge rugnummers over een conceptuele wereld die ik niet ken.

Ik ben uit het meer gekropen en bouw op de drassige oever met vallen en opstaan aan mijn bescheiden imperium, dat heel voorzichtig internationaal opereert. Jeroen vindt het allemaal “peanuts”, maar ik geniet van de vakmensen om me heen, de vriendschap, de technologische ontwikkelingen en de wil de om de hoogste klanttevredenheid te leveren.

Het is zomer als Jeroen belt. Hij is op non-actief gezet bij zijn werkgever en gaat voor zichzelf beginnen. Tijdens de koffie predikt hij het ondernemerschap. Projecten liggen al voor hem op de plank en de rest wijst zich vanzelf. Hij zal mij wel even laten zien wat ondernemen precies is, want hij vindt mij met mijn ‘clubje van 22 FTE’ maar rommelen in de marge.

Onder de noemer “lean and mean” plant Jeroen een groei naar 10 mensen binnen twee maanden. Zijn eerste contract is dat voor een forse lease-auto, snel gevolgd door de huur van een “pand met uitstraling”. Op zijn uitnodiging vieren we de start van zijn nieuwe bedrijf in een restaurant op niveau. Trots overhandigt hij me zijn visitekaartje met klinkende functietitel. Hij is er zeker van: de wereld zit op hem te wachten als President & Senior Business Consultant.

Twee maanden later praten we bij.

Hij is inmiddels “pas met zeven man”, want het valt niet mee om goeie mensen te vinden. Ze doen hier en daar een klein klusje, maar zijn met een gefactureerde omzet van elfduizend euro niet kostendekkend. “Allemaal peanuts!” volgens Jeroen, want hij is met hele grote projecten bezig en daar hoeft hij er maar één van binnen te halen om spekkoper te zijn.

Wij hebben een nieuw product ontwikkeld en gaan als kleine telecom-organisatie de markt voor betaalverkeer (pin, etc) op zijn kop zetten. De ontwikkeling heeft ons een paar ton en veel grijze haren gekost, maar we hebben een eerste klant gevonden die het voor Euro 34,50 per maand wil proberen. We vieren het alsof we de wereldbeker voetbal hebben gewonnen.

Jeroen heeft inmiddels grote zorgen, want zijn grote projecten komen nooit en na aanhoudende verliezen moet de stekker uit zijn bedrijf. Hij vertelt me dat helaas niet zelf, dus ik hoor het via/via. Ik bel hem, om te kijken of ik hem kan helpen, maar de telefoon neemt hij niet op. Hij reageert ook niet op een bemoedigende email die ik hem stuur.

Op een retailbeurs loop ik hem enige tijd later bij toeval tegen het lijf. Hij is als consultant werkzaam voor een groot internationaal bedrijf en in die hoedanigheid betrokken bij een project voor een supermarktketen en probeert daar wat achtergrondinformatie op te doen. Ik heb een afspraak met een franchiseketen om uit te leggen waar de kostenbesparing zit van de PIN oplossing die mijn bedrijf ontwikkeld heeft en waarmee we inmiddels tientallen ketens en honderden losse winkels bedienen. Het is een ongemakkelijke ontmoeting.

Met oog op de gevoeligheid en zijn ego probeer ik de spanning weg te nemen door de grote olifant direct te adresseren. De plank misslaan is immers onderdeel van het vak en daar groei je van, dus kwestie van uithuilen, herpakken en opnieuw beginnen.

Jeroen reageert als gestoken. Het doet zichtbaar pijn, als hij me uitlegt dat hij als zeer ervaren bedrijfskundige de gang van zaken volledig geanalyseerd heeft en moet constateren dat de markt nog niet toe is aan zijn oplossing. Ik ben het daar niet mee eens: “Jeroen, je bent allergisch voor pinda’s.

Fijne dagen!!

Fijne dagen!!

Meer educatieve spelletjes dan ooit vonden via ons dit jaar hun weg naar liefhebbers. Tegen kostprijs uiteraard, want iedereen wil op een betaalbare en leuke manier de basisvaardigheden leren automatiseren: breuken, tafels en hoofdrekenen. We stonden op gave onderwijsevents en ondersteunden diverse goede doelen. En dat doen we ook volgend jaar weer, want de reacties van spelers en testers zijn hartverwarmend.

Favorieten waren dit jaar Numberloor voor hoofdrekenen, Multimany voor de tafels tot en met 5 en Multibloom voor de tafels tot en met 10. Daarmee stootten ze de breukenmagie van Splittissimo van de troon die de afgelopen 3 jaar het populairst was.

Bedankt voor jullie energie en inspiratie en op naar een fijn 2020!

 

Sinterklaas en Onderwijs

Sinterklaas en Onderwijs

We vertelden eerder over de magie van de sage van Sinterklaas en dat we die gebruiken voor onderwijs. In dat artikel gaf ik een overzichtje van wat we doen. Diverse mensen vroegen me vervolgens hoe we dat dan doen. Daar vertel ik in dit artikel wat meer over.

We geven interessegestuurd onderwijs, waarbij intrinsieke motivatie een belangrijke rol speelt. De gedachte daarachter is dat alles dat de mini zelf initieert belangrijk voor haar is en dus makkelijker opgenomen/geleerd wordt. Het is aan ons om op basis van die interesse middels dynamische leerlijnen allerhande kerndoelen bereikbaar te maken en daar materiaal en ondersteuning voor te bieden (cq. te regelen).

Sinterklaas opent ‘Seizoen 2019’ met een lange brief en een present die haar eigen klomp bleek te zijn. Sinterklaas had die klomp vorig jaar per ongeluk meegenomen en het hele afgelopen jaar kwamen er tekenen van leven van de klomp en spraken we erover.

Wij hebben er vroeg voor gekozen om muziekles te gebruiken om doorzettingsvermogen op te bouwen. Interesse is namelijk leuk, maar als er geen drive is dan sterven alle projecten op het eerste hobbeltje.

Sofia schrijft een reactie terug. Ook in rijmvorm, dus dat is eindeloos spelen met taal en metrum.

Muziekles is een prima middel om doorzettingsvermogen te kweken. Muziek is complex en je moet er echt je best voor doen. Maar als je het onder de knie krijgt, dan is de beloning immens.

Er is weinig dat het gevoel evenaart dat je hebt wanneer een instrument de klanken produceert die je daadwerkelijk gepland had (en die je dus eerst elders hoorde). En dat resultaat krijg je alleen door veel te oefenen. Dat is wat muziek je leert: oefening baart kunst.

Tekeningen voor de Sint worden zoveel mogelijk levensecht gemaakt, zoals deze veulens.

Het stimuleert bovendien de ziel en door noten te lezen leer je automatisch rekenen met breuken.

Om interesse te stimuleren maken we gebruik van verhalen. Het maakt niet uit welk verhaal. Vroeger waren dat vooral verhalen waarin zeehond Olaf hielp om de wereld te ontdekken. Vandaar de naam van deze site. Maar we gebruiken ook veel verhalen rond momenten in het jaar, zoals bv. zaaien, oogsten, de zonnewending, bevrijdingsdag en ook Sint-Maarten en Sinterklaas.

Het mooie van ‘landelijke evenementen’ is dat je voor inspiratie en ondersteuning een beroep kunt doen op wat er elders gepresenteerd wordt, zoals bij Sinterklaas. Lokale winkeliersverenigingen en omroepen bieden eindeloze hulpmiddelen om van Sinterklaas een super leerevenement te maken. En ook online is er veel te vinden.

Cadeaus voor de ‘nachtploeg’ zijn voorzien van labels en een zelfgemaakt liedje of gedicht. En er komt dus altijd een reactie terug en ontstaat er iets van een dialoog via de schoen.

Vorig jaar nam de Sint een klomp van Sofia mee. Die klomp kwam gedurende het jaar diverse malen terug in verhalen of gesprekken, want hoe zou het er mee zijn? Het antwoord kwam in het eerste gedicht. Het inspireerde Sofia tot het schrijven en een lang gedicht en dat verwerkte ze twee dagen later tot een liedje.

Door het op een verhalende manier te brengen, gaat een jong mens er helemaal in op. Hun fantasie is nog niet afgestompt door de ‘realiteit’ of allerhande ‘randzaken’. Met een lang gedicht voor de Sint is ze een uur of twee onafgebroken bezig. Dan laat ze het even liggen om het een paar uur later af te maken. Idem voor liedjes of tekeningen. En de Sint komt via de schoen met suggesties en als ze er niet uitkomt dan helpen wij haar aan ideeën.

Zo brengen we drie weken door met muziek, spelen we met taal en melodie en wordt er gelezen, geschreven en gemaakt: tekenen, schilderen, hout snijden, haken, breien, etc.

En dat doen we al jaren.

Vorige jaar schreef Sofia iedere dag met de hand en vulpen een kort gedicht voor in haar schoen. Daarin verwerkte ze haar dag:

Voor pakjesavond trekken we lootjes. Sofia doet daarin volledig mee en koopt binnen een bescheiden budget cadeaus, maar maakt ze ook zelf. Dit jaar kreeg oma een gebreide sjaal, mama een prachtig gehaakt tafelkleed en ik een zelfgemaakt systeem voor het organiseren van lege en volle accu’s van camera’s. En daar schreef ze zelf alle gedichten bij.

En natuurlijk worden er heel veel Sinterklaasliedjes gezongen en gespeeld.


 

De Boer is de Keerl

De Boer is de Keerl

Sommige onderwijsprojecten denken we ver van te voren uit en hebben we op de plank liggen voor het moment dat de interesse bij Sofia ontstaat. Maar het gebeurt ook nog weleens dat er iets terloops wordt bedacht, zoals dit liedje.

Een paar maanden terug in de trein bedacht ze dat ze een liedje in Achterhoeks dialect wilde leren spelen dat in huis nog weleens gedraaid wordt. Een liedje van een stelletjes rockers die formeel gestopt zijn, maar zo heel af en toe nog optreden.

Zelf zag ze de band nooit live optreden en dat is misschien maar goed ook. Waar papa enthousiast wordt van de energie in de muziek en de songteksten is de mini van het absoluut gehoor. En aangezien die rockers niet altijd alles even foutloos spelen, gaat ze dat niet automatisch waarderen, hoe tof ze bepaalde liedjes in essentie ook vindt.

Ze zocht online de bladmuziek, maar kon die niet vinden. En dat lukte ons ook niet. Dus vroeg ze haar Russische lerares muziektechniek of ze de noten kon reproduceren door te luisteren naar het liedje. Dat lukte. En toen ging ze oefenen. En oefenenen. En nog meer oefenen.

Verderop in de straat woont Leon Moorman, bekend van hits als Naor Huus en Knooin. Het leek hem wel leuk om het liedje samen met de mini te spelen. En zo geschiedde.

Hilarische ervaringen waren dat, waar de mini haar Achterhoeks door één deur moet zien te krijgen met het Drents van Leon. Het is beide Nedersaksisch, maar kleine nuance-verschillen in de taal zorgt toch voor een net ander ritme in het zingen en spelen.

Een ware uitdaging voor de mini, zoals je kunt zien in de opperste concentratie in de film:

 

 

Er gebeuren hier rare dingen

Er gebeuren hier rare dingen

Een gecontroleerd toneelspel kun je natuurlijk altijd een verrassende wending geven. Zeker als vriendjes denken dat de Sint niet bestaat.

Hilariteit alom als je eerst in huis her en der de sporen van Ozosnel aantreft en in je speurtocht daarna ze dan ook op verschillende plekken buiten tegenkomt.

En het treft, want paardenmest is net wat we nodig hebben voor de fragiele rozenstruiken die we eerder dit jaar uit Sint-Petersburg meekregen. Die rozen zijn nakomelingen van de rozen die te vinden zijn in het grote park waarin Rusland stilstaat bij de onmetelijke inspanning die de bevolking van Leningrad moest leveren om 900 dagen belegering te overleven. Dus op die manier haakten we nog even terug naar wat we leerden tijdens onze vakantie afgelopen zomer.

Enfin de paardenpoep was het begin van een geweldige zoektocht naar sporen van Ozosnel in de buurt. Hopen zand werden geanalyseerd, net als uitwerpselen die hier en daar lagen. En thuis werden keutels van Ozosnel gedetermineerd om uit te vinden wat hij eet, dus wat hij lekker vindt. Dat kan namelijk de volgende keer in haar schoen en zo houd je de nachtploeg tevreden.

Meer Sinterklaas: De magie van de sage.

En natuurlijk dit epische gastoptreden van Sofia bij de beroemde Leon Moorman & Band:

De magie van de sage

De magie van de sage

“Daar is ie, daar is ie! Ik zie hem!”

Haar stem slaat over en ze danst op mijn schouders. Het laatste kwartier had ze daar gezeten en alle liedjes uit volle borst meegezongen. Haar ogen stonden gericht op de brug. Die moest open, want daarachter ligt het Zwarte Water met daarop de schuit van de Sint.

Negen is ze en helemaal geloven doet ze het niet meer. Maar ze houdt van de sage en de magie van het samen zijn, samen zingen en samen eten. Voor Sofia is Sinterklaas het feest van het jaar, maar niet om te krijgen. Ze vindt de cadeaus leuk, maar de liedjes en de gedichten leuker. Ze was er dit jaar zo druk mee dat ze er slecht van sliep.

Sofia naar Sinterklaas als potsenmaker, een karakter uit één van de boeken die ze leest.

Zaterdag 16 november sprong ze uit bed, om op de piano een groot aantal sinterklaasliedjes te spelen. Daarna oefende ze die op haar melodica, want die zou ze meenemen naar de intocht van Sinterklaas. Dit jaar ging ze niet verkleed als Piet, maar als potsemaker, naar een karakter uit de Grijze Jager van John Flanagan. Haar held oma ging mee en die zorgde bovendien voor de schmink, dus de dag was al goed voordat we op pad gingen.

Tussen de aankomst van de goedheiligman in de haven en de optocht aten we vis en gebakken kibbeling. Sofia speelde die bij elkaar met haar liedjes op de melodica.

Eenmaal thuis maakte ze een grote tekening voor in haar schoen en een planning voor wat ze de komende dagen nodig heeft om de ploeg van de sint te bedienen. Het boodschappenlijstje bevat appels, diverse kleuren wortels en ook ingrediënten voor allerhande gerechten voor de pieten.

Morgen gaat ze een gedicht maken bij de tekening. Dat wilde ze eigenlijk vandaag nog doen, maar het leek mij verstandiger dat ze een beetje op tijd haar bed zou opzoeken om het gebrek aan slaap van de nacht ervoor te compenseren. Dat deed ze uiteindelijk onder protest, maar pas nadat ze op de tekening schreef dat het gedicht morgen komt.

En zo begint voor ons een project van drie weken plezier en verwondering. Een periode waarin Sofia liedjes componeert en gedichten schrijft voor de Sint en zijn ploeg. Ze gaat bakken en koken. En de communicatie geschiedt via de schoen, want de Sint schrijft natuurlijk terug.

Daarnaast hebben we loodjes getrokken. Sofia bedenkt zelf de cadeaus voor haar slachtoffer, ontwerpt een surprise en schrijft de gedichten.

Ze is er enorm druk mee. En volledig uit zichzelf, dus aansporing is niet nodig.

Intrinsieke motivatie noemen we dat, dankzij de magie van het verhaal. En de liedjes.

 

 

Die onderwijsstaking

Die onderwijsstaking

Met oog op de onderwijsstaking vroeg Man bijt Hond zich af hoe ouders die dag een beetje leuk educatief kunnen invullen en daarom namen ze een kijkje op de werkvloer bij ons. Wij zijn thuisonderwijzers en leven de hele week zonder school, maar niet zonder onderwijs. De mini en ik gaven op basis van onze thuisonderwijsinvulling tips voor de dag en het verslag kun je hier bij SBS6 terugkijken (eerste item).

Zoals je in bovenstaande foto ziet combineerden we ballengooien met de tafel van 6. De mini toonde zich tijdens de opames een ware bikkel, want ze had wel een beetje last van inentingen die ze een dag eerder kreeg. De ploeg van “Man bijt Hond” had alle begrip en alle tijd en liet haar rustig op haar eigen manier de boel uitleggen en voordoen. Al met al was het een super leuke opnamesessie en dat plezier zie je ook terug in de reportage.

Tekst gaat verder onder de foto.

U leest thuisonderwijs en er schieten u gelijk een hoop vragen door het hoofd. De meest voor de handliggende is natuurlijk hoe we dat met vriendjes en het sociale aspect doen. En dat treft, want het sociale aspect van thuisonderwijs lieten we zien bij RTL Nieuws.

Maar u heeft natuurlijk meer vragen.  Hier vindt u een handig overzicht met de vragen die ons het meest over thuisonderwijs gesteld worden, de antwoorden en diverse films ter illustratie.

Als u een andere vraag heeft, dan hoor ik het graag. We hebben geen geheimen, er zijn hooguit dingen die u nog niet weet.

 

Cirque du Soleil – Totem

Cirque du Soleil – Totem

Op 11 oktober maakten we op het Malieveld in Den Haag de premiere mee van Totem, de nieuwe voorstelling van Cirque du Soleil. De voorstelling vertelt over het ontstaan van leven en de ontwikkeling daarvan tot en met nu. Het is een wervelende show met grandioze muziek, prachtige video-effecten, heel veel humor, mooie functionele acrobatiek en een subtiele boodschap.

Voor de mini is de show een waar genot. Ze doet zelf al een paar jaar jeugdcircus bij Pavarini en kent dus veel technieken van dichtbij. Ze zat ruim 2 uur ademloos te kijken en dat werd slechts onderbroken door de pauze die ze gebruikte om een bak popcorn te kopen.

Veel meer dan bij eerdere shows draait het bij Totem om het verhaal. Dat verhaal wordt met heel veel middelen verteld en daar is acrobatiek er één van. Bij andere shows van Cirque du Soleil had ik vaak het gevoel dat het verhaal als een dun laagje over een reeks super vette acrobatische scenes getrokken was en dat ik daarom eigenlijk naar een serie mini-voorstellingen met een gemeenschappelijk thema en dresscode zat te kijken. Niets daarvan bij Totem: het verhaal is koning en dat begint een half uur voor aanvang van de show als diverse hoofdpersonen met allerhande kleine acts het publiek op de tribune vermaken.

Totem is gebaseerd op de sagen van een lokale Indianenstam uit de regio in Canada waar Cirque du Soleil vandaan komt en dat komt het beste naar voren in de muziek die de voorstelling begeleidt: opzwepende trommels en subtiele panfluiten slepen je mee van het ene hoogtepunt naar het volgende.

Foto: Cirque du Soleil.

Er komen een reeks aan circusscenes voorbij, waarbij de acrobatiek nooit leidend is. Van prachtige amfibieën die via rekstokken uit de oersoep kruipen, tot in de lucht duellerende heethoofden die elk met 1 arm aan een touw hangen en de meest wilde (en imposante) capriolen uithalen. En dat wordt ondersteund met een prachtig spel van licht, geluid en beeld.

Hoogtepunt voor de pauze is een acts op hele hoge eenwielers. 5 vrouwen fietsen ruim 2 meter boven de grond en jongleren met ijzeren schaaltjes. Die schaaltjes worden bijna achteloos weg geworpen of – geschopt, maar belanden altijd bij een collega op het hoofd. De eenheid en beweging, inclusief hand- en hoofdgebaren op de muziek is een waar genot om naar te kijken. De mini stuiterde in haar stoel.

Na de pauze zit het hoogtepunt in een indianenstel dat een opzwepende dansceremonie doet op rolschaatsen en eindigt in een acrobatische positie waar zij haar voeten met rolschaatsen klemt tussen zijn schouders en hoofd. De man tolt vervolgens als een wilde (op rolschaatsen) om zijn as, terwijl de vrouw stokstijf diagonaal ondersteboven hangt en meedraait. Die man moet dat gewicht van die vrouw opvangen met zijn nek en lijkt dat zonder moeite te doen. Gedurende de hele act staat hij kaarsrecht, zonder ook maar een schokje in het bovenlichaam. Het is een onbeschrijfelijke scène die steeds weer een stukje verder gaat op het moment dat je denkt dat het niet spannender meer kan.

Foto: Cirque du Soleil.

De diabolo in de show is prachtig theatraal, maar op dat gebied zijn we bij Pavarini zoveel gewend, dat we eigenlijk niets zagen dat ons verraste.

Op diverse momenten in de show wordt ons een spiegel voorgehouden. Zo analyseren en bestuderen  wetenschappers als zelfingenomen mannen in witte jassen diverse historische scenes met jagers & verzamelaars. De massa-toerist met zijn selfie-manie komt herhaaldelijk voorbij en ook de rat race wordt treffend weergegeven wanneer een roedel neanderthalers los gaat op een man in pak met een koffer en mobiele telefoon.

Foto: Cirque du Soleil.

Richting het einde pakt Totem de grootste spiegel uit het assortiment: subtiel wordt de maakbare samenleving de maat genomen. Dat doet het circus met een waanzinnige scene waarin wetenschappers muziek maken door op scheikundige opstellingen van flessen met borrelende vloeistoffen en buisjes muziek maken, terwijl op de voorgrond een wetenschapper een waanzinnige jongleursact doet met led-ballen in een glazen trechter. De zelfvoldane wetenschappers slaan elkaar van genot op de schouders, tot het mis gaat …..

Totem is een prachtig meeslepend spektakel dat draait om één vraag: als wij niet goed zijn voor de planeet, waarom zou die planeet dan goed voor ons moeten zijn?

IJsbeeldenfestival in Zwolle

IJsbeeldenfestival in Zwolle

Jaarlijks wordt in Zwolle het IJsbeeldenfestival georganiseerd. Dat is een prachtige tentoonstelling waar ca. 50 kunstenaars uit blokken ijs en sneeuw de mooiste beelden en kleine verhalen maken. Vorig jaar was het thema ‘wereldberoemde verhalen’ en kwamen veel van Sofia’s favoriete boeken voorbij, zoals bijvoorbeeld De Hobbit, 20.000 mijlen onder zee, 1001 nacht, Kapitein haak, Alice in Wonderland en Robin Hood. Dat zag er zo uit:

De editie 2019-2020 begint op 14 december en duurt tot 1 maart 2020. Het thema van dit jaar is ‘R-IJS door de Tijd’, dus we verwachten de oerknal, dino’s en mammoeten, jagers & verzamelaars, Romeinen, middeleeuwen, ontdekkingsreizigers, renaissance, grote schilders, de wereldoorlogen, de ruimte en natuurlijk de toekomst. Het wordt hoe dan ook prachtig.

Nieuw dit jaar is dat museumkaarthouders een stevige korting krijgen op het toegangskaartje.

Het ijsbeeldenfestival is onderdeel van Winters Zwolle, een omvangrijk winterprogramma met verhalen, spooktochten, muziek, circus, het huis van de kerstman en prachtige lichtbeelden. En heeeeeeeel misschien is er ook weer een schaatsbaan.

En nee, deze post en de film zijn niet gesponsord. Winters Zwolle en het IJsbeeldenfestival zijn gewoon een verrijking voor de stad waar we wonen en verdienen daarom veel liefde.

Over die boerenprotesten

Over die boerenprotesten

Het is complexe materie zegt de één. Het is noodzaak zegt de ander. Broodroof zegt een derde. Maar laten we het even weghalen bij de boeren en het kort door de bocht vertalen naar een alledaagse situatie, zodat je een beetje kunt vergelijken.

Als gezin met een vrouw in verwachting ga je verhuizen naar een mooi huis met drie slaapkamers net buiten de stad. Je koopt het van je ouders die veel kleiner gaan wonen en die het weer van hun ouders hebben gekocht. Je tuin grenst aan een natuurgebied, dus daar wordt nooit van zijn leven gebouwd, dus dat prachtige uitzicht dat je vanaf je jeugd kent is gegarandeerd. Er zit bovendien een vergunning bij voor de bouw van een nieuwe garage en dat betekent dat je kantoor aan huis kunt maken. Je hebt een passende hypotheek met een bouwdepot om naast die garage nog een tuinkamer te bouwen en je kunt je geluk niet op.

Als je er eenmaal inzit roept iemand “Stikstof” en er wordt besloten dat niet benutte vergunningen niet meer geldig zijn. Als de rook is opgetrokken begrijp jij daaruit dat je de garage en de tuinkamer niet meer mag bouwen, dus weg is de droom van het thuiswerken.

De provincie waar je woont doet er nog een schepje bovenop, want die zegt dat je de capaciteit in je woning die je niet direct benut, niet meer mag gebruiken. Van de drie slaapkamers raak je er twee kwijt en ook die riante kelder moet je inleveren.

Los van de de ruimte die je kwijt raakt, heeft het ook financiële consequenties, want de waarde van je huis daalt. En dat betekent dat problemen dreigen aangezien je onderpand niet meer opweegt tov. je hypotheek en je dus  verplicht moet aflossen.

Terwijl je daarmee worstelt, hoor je een paar Kamerleden roepen dat er niet meer bij natuurgebieden gewoond mag worden aangezien dat te belastend is. Of je even wil verhuizen.

Doorverkopen kan natuurlijk niet, want wie gaat er een huis kopen waarin je niet mag wonen?

Gelukkig biedt de overheid soelaas, want die komt met een uitkoopregeling. Tegen een bodemprijs moet je huis en haard overdoen en elders maar een plek zoeken.

Maar waar, want in Nederland heerst woningnood.

En die schulden? Dat zoek je zelf maar uit.

En zo verlaat je niet alleen de woning waar je familie generaties heeft gewoond, maar uiteindelijk ook het land waar je ouders met hun kleinkind van hun oude dag hoopten te genieten.

Dat is waarom de boeren protesteren, want dit is hun realiteit.

Wonen bij natuurgebieden mag nog wel, maar hoe lang nog?

1200 kilometer file is niet leuk, maar realiseer je even wat daaraan vooraf is gegaan.

Parkeer die auto en ga gewoon even lekker wandelen. Koop ergens een Nederlandse appel en probeer wat begrip op te brengen voor die gasten.