Huilen in Hoevelaken

Huilen in Hoevelaken

Er was een stormachtige zondagmiddag in Hoevelaken beloofd en dat werd het. Buiten gierde de wind met 100 kilometer per uur door de straten, binnen bracht Ksenia Marasanova de mensen in vervoering. Ze speelde driemaal een deel van haar solovoorstelling ‘De Mantel’, een educatieve vertelling in geacteerde monologen en bewogen liederen over de onzin van oorlog.

Samen met de de mini (en een berg toeschouwers) zag ik voor het eerst een half uur aaneengesloten theater van een voorstelling die we de afgelopen maanden stukje bij beetje tot stand zagen komen. We maakten mee hoe Ksenia het idee uitwerkte tot een verhaal en daar de passende verhaalstukken bij zocht of maakte en daar vervolgens weer liedjes bij selecteerde. En andersom. En hoe ze puzzelde op hertalingen.

We waren erbij toen ze delen van elk verhaal oefende. Instrumenten uitzocht en liedjes speelde.

Hoe ze op zoek ging naar rekwisieten om haar personages tot leven te brengen. En hoe ze de houding en motoriek van die karakters oefende, want ieder detail telt.

En hoe ze delen afkeurde en verving.

Aan de keukentafel bespraken we als gezin vaak de thema’s van de show of de essentie van het kleine deel dat we zojuist gehoord hadden, of waarvan Ksenia aan tafel een liedje speelde en/of zong. Gesprekken gingen over trots en onrecht of over lijden en vergiffenis.

Elk aspect van de voorstelling hebben we op die manier wel gezien en besproken. Maar nooit als één geheel, waarin Ksenia via diverse personen telkens weer uit een andere hoek een aspect van de oorlog laat zien.

In Hoevelaken bood het schema tijd om drie van haar zes karakters te spelen.

Achtereenvolgens kroop Ksenia in de huid van een moeder die wacht op de zoon die terug moet komen uit de oorlog, een vrouw die haar geboorteland en liefde moet verlaten omdat ze Joods is en een jonge dame die heilig in de Führer gelooft en niets anders wil dan sterven voor das Faterland.

Zoals gezegd had ik delen vaker gezien, maar het geheel greep me enorm aan. Ik was achtereenvolgens ontroerd, intens verdrietig, woedend, verbitterd en opgelucht. De vrolijkheid en trots waarmee het laatste karakter haar goede bedoelingen aan haar Leider presenteert is aanstekelijk en liederen gaan door merg en been.

Als Ksenia niet sprak of zong, kon je tijdens de voorstellingen een speld horen vallen. Ze liet de bezoekers emotioneel letterlijk alle hoeken van de oorlog voelen. Het einde is bruut, waarna de onvermijdelijke spiegel volgt.

Na iedere voorstelling keek ik de zaal rond en zag ik veel betraande gezichten. Ik sprak met bezoekers over wat ze van de voorstelling vonden. De reacties schreef ik op.

Laten we beginnen bij gastvrouw Sandbrink, die de voorstelling dus ook drie keer zag: “Ontzettend goed. Zwaar. Bij het derde verhaal wilde ik onder de tafel duiken. Dit komt binnen hoor.”

Meneer Hoekstra die met de tranen op zijn wangen met me sprak: “Wat een niveau! totaal onverwacht. Ik ben er beduusd van en moet nog even bij zinnen komen.”

De familie Vledder: “Onbeschrijfelijk goed. Ze neemt je mee. Het grijpt je aan.”

Of mevrouw Wolters, Willemijn voor intimi: “Prachtige opbouw met voelbare vreugde en verdriet. Na de eerste voorstelling wist ik dat ik het nog een keer wilde zien. Beide keren hield ik het niet droog.”

Ksenia speelt “De Mantel” de komende maanden op scholen, festivals en in theaters. De eerstvolgende openbare voorstelling is op 22 februari in ‘s-Hertogenbosch. Als je deze wil zien, laat dat dan even weten via de app, mail, social media of vul het formulier op deze site in en dan zorg ik dat je erbij kunt zijn!

De Mantel, korte video.

 

Bent u de partner van?

Bent u de partner van?

Lang geleden leerde ik in Nijkerk een meisje kennen. We begonnen samen een bedrijfje in webwinkels en gingen samenwonen. Na een jaar of drie deden we met een ander bedrijfje intranetten en vervolgens kwam er een telecombedrijf bij. We werkten keihard, vaak wel 7 dagen per week en soms wel 20 uur per dag (of we gingen de nacht door).

Zij werkte aan onze software en opereerde vooral buiten beeld, terwijl ik altijd bezig was met producten en klanten en zodoende het gezicht was van de bedrijven die we samen hadden. In de wandelgangen aan medewerkers, op borrels en events stelde ze zich altijd keurig voor, waarna de andere kant standaard reageerde met “Ah, dus jij bent de partner van …”

In 2010 stopte ze met het technisch werk, nadat ze echt tot en met het breken van de vliezen met de software voor ons bedrijf was bezig geweest. Hardcore techniek tot het allerlaatste moment.

Ze leefde zich daarna helemaal uit als moeder van een prachtige dochter en raakte jarenlang geen toetsenbord meer aan. Ksenia was de ultieme speelkameraad en zong en speelde liedjes. Ze deed poppenvoorstellingen en speelde samen met Sofia alle boeken na die we met elkaar lazen, desnoods midden in de nacht.

In dat spel kwam de pure Ksenia boven drijven en daar wilde ze meer mee. Ze nam theaterles, speelde in diverse gezelschappen en bekwaamde zich als trainingsactrice. Ze volgde een paar meerjarige professionele acteeropleidingen, dook vervolgens in de Meisner Technique en vond daar haar ware drijfveer. Meisner zegt je vast niets, maar het hielp vele beroemdheden hun ware talent te ontdekken, zoals bv. Stephen Colbert, Diane Keaton, Tom Cruise, Amy Schumer, Jeff Goldblum, Robert Duvall en Grace Kelly.

De database-programmeur waar ik ooit mee ging samenwonen en een prachtige dochter mee kreeg, ontwikkelde daarna een eigen solo theatervoorstelling. Dat was een aangrijpende show waarin ze op zoek ging naar de essentie van leven. De voorstelling werd in West-Europa anderhalf jaar lang in theaters en op festivals voor kenners opgevoerd.

En je voelt hem aankomen, want die eerste voorstelling smaakte naar meer. Dat werd “Zij zagen Oorlog”, een show die het handelen van de mens in tijd van oorlog bestudeert. Het is een aangrijpende en confronterende vertelling over gelijkwaardigheid, hoop en vrees. Over lijden en vergiffenis. Over onrecht en overleven.

Ze speelde de eerste try outs in uitgerekend de stad waar we elkaar voor het eerst tegenkwamen: de bibliotheek van Hoevelaken, in de stad Nijkerk. Met hele goede recensies als gevolg.

Zij zagen Oorlog: deze solo-theatervoorstelling van ca. 75 minuten gaat op 27 september in première in de prachtige Zwolse Schouwburg Odeon. Dat heugelijk feit viert ze met een dubbele voorstelling: een matinee en avondvoorstelling. 

Om warm te draaien voor die try outs verzorgde ze de week ervoor tijdens het festival ‘Muziek bij de Buren’ een aantal optredens in een grote huiskamer in Sneek. Tijdens die voorstelling vertelde ze over haar vlucht uit de USSR en de trektocht die haar als migrant via Israël, Polen en België uiteindelijk in Nederland bracht.

Dat was in Sneek een prachtig weekend, waarin ik mee ging om haar te ondersteunen en hier en daar een foto en wat bewegende beelden te maken. Voor het eerst waren de rollen omgedraaid, want ik werd door de gastheer en -vrouw steevast aan gasten voorgesteld als “de partner van” en dat geeft me een overheerlijk gevoel.

Cirque du Soleil – Totem

Cirque du Soleil – Totem

Op 11 oktober maakten we op het Malieveld in Den Haag de premiere mee van Totem, de nieuwe voorstelling van Cirque du Soleil. De voorstelling vertelt over het ontstaan van leven en de ontwikkeling daarvan tot en met nu. Het is een wervelende show met grandioze muziek, prachtige video-effecten, heel veel humor, mooie functionele acrobatiek en een subtiele boodschap.

Voor de mini is de show een waar genot. Ze doet zelf al een paar jaar jeugdcircus bij Pavarini en kent dus veel technieken van dichtbij. Ze zat ruim 2 uur ademloos te kijken en dat werd slechts onderbroken door de pauze die ze gebruikte om een bak popcorn te kopen.

Veel meer dan bij eerdere shows draait het bij Totem om het verhaal. Dat verhaal wordt met heel veel middelen verteld en daar is acrobatiek er één van. Bij andere shows van Cirque du Soleil had ik vaak het gevoel dat het verhaal als een dun laagje over een reeks super vette acrobatische scenes getrokken was en dat ik daarom eigenlijk naar een serie mini-voorstellingen met een gemeenschappelijk thema en dresscode zat te kijken. Niets daarvan bij Totem: het verhaal is koning en dat begint een half uur voor aanvang van de show als diverse hoofdpersonen met allerhande kleine acts het publiek op de tribune vermaken.

Totem is gebaseerd op de sagen van een lokale Indianenstam uit de regio in Canada waar Cirque du Soleil vandaan komt en dat komt het beste naar voren in de muziek die de voorstelling begeleidt: opzwepende trommels en subtiele panfluiten slepen je mee van het ene hoogtepunt naar het volgende.

Foto: Cirque du Soleil.

Er komen een reeks aan circusscenes voorbij, waarbij de acrobatiek nooit leidend is. Van prachtige amfibieën die via rekstokken uit de oersoep kruipen, tot in de lucht duellerende heethoofden die elk met 1 arm aan een touw hangen en de meest wilde (en imposante) capriolen uithalen. En dat wordt ondersteund met een prachtig spel van licht, geluid en beeld.

Hoogtepunt voor de pauze is een acts op hele hoge eenwielers. 5 vrouwen fietsen ruim 2 meter boven de grond en jongleren met ijzeren schaaltjes. Die schaaltjes worden bijna achteloos weg geworpen of – geschopt, maar belanden altijd bij een collega op het hoofd. De eenheid en beweging, inclusief hand- en hoofdgebaren op de muziek is een waar genot om naar te kijken. De mini stuiterde in haar stoel.

Na de pauze zit het hoogtepunt in een indianenstel dat een opzwepende dansceremonie doet op rolschaatsen en eindigt in een acrobatische positie waar zij haar voeten met rolschaatsen klemt tussen zijn schouders en hoofd. De man tolt vervolgens als een wilde (op rolschaatsen) om zijn as, terwijl de vrouw stokstijf diagonaal ondersteboven hangt en meedraait. Die man moet dat gewicht van die vrouw opvangen met zijn nek en lijkt dat zonder moeite te doen. Gedurende de hele act staat hij kaarsrecht, zonder ook maar een schokje in het bovenlichaam. Het is een onbeschrijfelijke scène die steeds weer een stukje verder gaat op het moment dat je denkt dat het niet spannender meer kan.

Foto: Cirque du Soleil.

De diabolo in de show is prachtig theatraal, maar op dat gebied zijn we bij Pavarini zoveel gewend, dat we eigenlijk niets zagen dat ons verraste.

Op diverse momenten in de show wordt ons een spiegel voorgehouden. Zo analyseren en bestuderen  wetenschappers als zelfingenomen mannen in witte jassen diverse historische scenes met jagers & verzamelaars. De massa-toerist met zijn selfie-manie komt herhaaldelijk voorbij en ook de rat race wordt treffend weergegeven wanneer een roedel neanderthalers los gaat op een man in pak met een koffer en mobiele telefoon.

Foto: Cirque du Soleil.

Richting het einde pakt Totem de grootste spiegel uit het assortiment: subtiel wordt de maakbare samenleving de maat genomen. Dat doet het circus met een waanzinnige scene waarin wetenschappers muziek maken door op scheikundige opstellingen van flessen met borrelende vloeistoffen en buisjes muziek maken, terwijl op de voorgrond een wetenschapper een waanzinnige jongleursact doet met led-ballen in een glazen trechter. De zelfvoldane wetenschappers slaan elkaar van genot op de schouders, tot het mis gaat …..

Totem is een prachtig meeslepend spektakel dat draait om één vraag: als wij niet goed zijn voor de planeet, waarom zou die planeet dan goed voor ons moeten zijn?

Onderwijs en de praktijk

Onderwijs en de praktijk

Hoe tof is het niet om iets te helpen maken dat echt gebruikt wordt. Dus niet voor spek en bonen, maar echte productie: van briefing tot brainstorm, van opnames tot productie. Met Sofia deed ik dat op een aantal films die we maakten voor artiest Leon Moorman die met zijn nieuwe single meedeed met het Drents Liedjesfestival (en het uiteindelijk won).

We maakten een promo richting het festival:

En na zijn overwinning maakten we de aftermovie:

En als je wilt weten hoe Knooin klinkt en of Leon een beetje kan zingen, dan kun je deze film bekijken. Daarachter zit Knooin, zoals Leon Moorman het live speelde op Hello Festival:

Scheiden

Scheiden

Pittig berichtje via de ‘wire’ van folkrock-band Scrum: het onverwachte succes van het Drentstalige solowerk leidt uiteindelijk tot een scheiding tussen Scrum en Leon aangezien agenda’s zich niet langer laten combineren, aldus de formele boodschap van de band.

Aangezien we zowel met Scrum als Leon solo de nodige projecten hebben gedaan, zorgde het nieuws voor wat interessante gesprekken hier aan tafel met Sofia (8). Waarom moeten ze dan uit elkaar? Hoe moet het dan allemaal verder? En vinden ze dat allemaal leuk? Zij vindt het in ieder geval niet leuk, maar het is nu eenmaal niet anders: Leon verlaat Scrum en wordt opgevolgd door Skottie, die al eerder de frontman van de band was. Leon legde het bij RTV Drenthe uit. 

Sofia maakte haar eerste eigen foto-reportage rond een project van Scrum. Dat was rond de fotografie voor de hoes van de single ‘Perfect Crime’.

 

Even daarna vierde ze feest bij de lancering van het Nieuwe Album van Scrum. Dat deed de Folkrock-band in samenwerking met het Duitse elektronica concern Mediamarkt.

 

En later maakten de mini en ik samen deze videoclip voor een Drentstalig liedje van Leon Moorman. Dat moest redelijk ad hoc, omdat het succes onverwacht kwam en er voor TV en Internet geen beelden waren. Sofia en ik trokken met Leon en een oude fiets door het Drentse land.

 

Leon vond dat zo cool, dat hij spontaan een aantal malen kwam zingen in de winkel die de mini toen samen met een aantal vrienden als onderwijsproject in Zwolle runde. Dat waren toffe momenten. Beelden van zo’n optreden zie je hier, rond 0:19.

 

En die foto boven dit artikel? Dat is een hele jonge Leon Moorman op de publiekspresentatie van Scrum nu bijna vijf jaar geleden. Ik schreef daar toen het volgende over:

Tien jaar na oprichting het gezicht en geluid van een powerfolk-band vervangen. Ga er maar aan staan. Léon doet het bij Scrum en op zich niet onverdienstelijk. Maar het is wel even wennen.

Skottie was voor mijn gevoel altijd net losgelaten uit de gevangenis. Een stormram waar de energie vanaf spatte. Hij wilde lol maken. Een feestje vieren. Daar gingen alle registers voor open. Soms misschien iets teveel. Léon lijkt weggelopen uit een boyband. Een hele goede zanger. Ingetogen. Meer van het subtiele. Hij gaat het tijdens de semi-akoestische theatertours heel goed doen.

Terugkijkend, zat ik er niet erg naast en wat dat betreft komt de scheiding op een goed moment. Leon maakt de theatertour af en dan neemt Skottie het stokje weer over voor het festivalseizoen, dus dat wordt ouderwets beuken.

Van Leon gaan we nog heel veel horen en meer dan alleen in het Drents. In de winkel van mijn dochter speelde hij indertijd veel meer liedjes dan “Naor Huus” en dat was – ook voor niet Drentstaligen – heerlijk genieten.

Voor nu resten slechts herinneringen en leerzame gesprekken met Sofia.

De komedie Tartuffe

De komedie Tartuffe

Sofia’s moeder acteert bij de Meisner Acteerstudio en daar zijn ze al maanden druk met de klassieker Tartuffe van Molière, een briljante komedie over een hypocriet en goed gelovig publiek.

Sofia maakte heel vroeg al de eerste repetities mee en zag de cast groeien naarmate ze hun rol beter onder controle kregen. Ze maakte kennis met regie, licht, geluid en de souffleur.

En uiteindelijk zag ze de definitieve voorstelling in het eigen theater van de Meisner Acteerstudio met de cast in de prachtige kostuums. En toen bleek Sofia veel teksten ook nog uit haar hoofd te kennen. Hoe cool is dat? Die teksten zijn trouwens op rijm en echt briljant hertaald door Jan Werkman. Vakwerk hoor, want het loopt als een trein.

En als een voorstelling dan gereed is, dan gaat die op tournee. Eerst in het zuiden van het land en België. Later wellicht naar andere delen van Nederland.

De premiere in de grote zaal is op 11 mei 2019 om 20.15 uur in de prachtige Verkadefabriek in Den Bosch. Kaartjes kosten Euro 14,50 per stuk. Al met al ben je daarvoor zo’n beetje 3 uur onder de pannen. Koopje dus.

Maar wacht even! Een aantal lezers van Olaf Ontdekt kunnen met 50% korting naar deze voorstelling op 11 mei in de Verkadefabriek in Den Bosch. Of te wel: 2 halen, 1 betalen. Interesse? Laat het weten, maar wees snel, want we hebben maar 5 x 2 kaarten.

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

We zagen in voorgaande jaren andere shows in de Efteling en dat waren altijd gemoderniseerde edities van klassieke sprookjes. Mooi gemaakt en knap gespeeld, maar wel een wat gezapig verhaal. CARO zou anders zijn, dus we hadden hoge verwachtingen.

Maar eerst het park natuurlijk. In de ochtend deden we na de wildwaterbaan Ruigrijk met haar achtbanen en mega schommel. Via Symbolica kwamen we terecht in Marerijk met Droomvlucht, Villa Volta, het Volk van Laaf en het museum van de Efteling. Verwerken deden we in de Gondoletta en de Pagode. Onderweg genoten we van lekker eten en vers gemaakte stroopwafels. De afsluiter van de dag was CARO in het theater van de Efteling.

De voorstelling vertelt over de carrousel van het leven. Vader en moeder tijd nemen je mee op reis. Die gaat over opgroeien en ontdekken. Over keuzes en trouw. Over onvoorwaardelijke liefde en verdriet. Het thema lijkt eenvoudig, maar is werkelijk waanzinnig fraai uitgevoerd.

Het podium ligt in het midden van de zaal en vormt samen met het dak figuurlijk een carrousel. Het draait wanneer nodig en via de vloer en het plafond duiken acteurs op of vertrekken ze. Decorstukken rijden of ‘vliegen’ op en af. Een prachtig lichtplan met (ongelofelijke) water- en vuureffecten maken het af. CARO is een spetterende voorstelling die dans en acrobatiek combineert en voor onze mini (8 jaar) een ideale combinatie aangezien ze dat op circusschool leert.

In een voorstelling over leven ontkom je niet aan de dood. CARO behandelt het elegant en in stijl.

De eigen muziek is bijzonder fraai, net als de choreografie en symboliek. Van de scene met de grote hoepel kreeg ik kippenvel en die waar vader en dochter de scherven oprapen bracht tranen in mijn ogen.

CARO is echt een aanrader en tot eind december 2019 te zien in het theater van de Efteling.

Ps. De foto’s maakte ik met een hele oude camera en de gloed in de foto’s komt door de lens die uit 1959 is, dus niet door één of ander filter.