Cirque du Soleil – Totem

Cirque du Soleil – Totem

Op 11 oktober maakten we op het Malieveld in Den Haag de premiere mee van Totem, de nieuwe voorstelling van Cirque du Soleil. De voorstelling vertelt over het ontstaan van leven en de ontwikkeling daarvan tot en met nu. Het is een wervelende show met grandioze muziek, prachtige video-effecten, heel veel humor, mooie functionele acrobatiek en een subtiele boodschap.

Voor de mini is de show een waar genot. Ze doet zelf al een paar jaar jeugdcircus bij Pavarini en kent dus veel technieken van dichtbij. Ze zat ruim 2 uur ademloos te kijken en dat werd slechts onderbroken door de pauze die ze gebruikte om een bak popcorn te kopen.

Veel meer dan bij eerdere shows draait het bij Totem om het verhaal. Dat verhaal wordt met heel veel middelen verteld en daar is acrobatiek er één van. Bij andere shows van Cirque du Soleil had ik vaak het gevoel dat het verhaal als een dun laagje over een reeks super vette acrobatische scenes getrokken was en dat ik daarom eigenlijk naar een serie mini-voorstellingen met een gemeenschappelijk thema en dresscode zat te kijken. Niets daarvan bij Totem: het verhaal is koning en dat begint een half uur voor aanvang van de show als diverse hoofdpersonen met allerhande kleine acts het publiek op de tribune vermaken.

Totem is gebaseerd op de sagen van een lokale Indianenstam uit de regio in Canada waar Cirque du Soleil vandaan komt en dat komt het beste naar voren in de muziek die de voorstelling begeleidt: opzwepende trommels en subtiele panfluiten slepen je mee van het ene hoogtepunt naar het volgende.

Foto: Cirque du Soleil.

Er komen een reeks aan circusscenes voorbij, waarbij de acrobatiek nooit leidend is. Van prachtige amfibieën die via rekstokken uit de oersoep kruipen, tot in de lucht duellerende heethoofden die elk met 1 arm aan een touw hangen en de meest wilde (en imposante) capriolen uithalen. En dat wordt ondersteund met een prachtig spel van licht, geluid en beeld.

Hoogtepunt voor de pauze is een acts op hele hoge eenwielers. 5 vrouwen fietsen ruim 2 meter boven de grond en jongleren met ijzeren schaaltjes. Die schaaltjes worden bijna achteloos weg geworpen of – geschopt, maar belanden altijd bij een collega op het hoofd. De eenheid en beweging, inclusief hand- en hoofdgebaren op de muziek is een waar genot om naar te kijken. De mini stuiterde in haar stoel.

Na de pauze zit het hoogtepunt in een indianenstel dat een opzwepende dansceremonie doet op rolschaatsen en eindigt in een acrobatische positie waar zij haar voeten met rolschaatsen klemt tussen zijn schouders en hoofd. De man tolt vervolgens als een wilde (op rolschaatsen) om zijn as, terwijl de vrouw stokstijf diagonaal ondersteboven hangt en meedraait. Die man moet dat gewicht van die vrouw opvangen met zijn nek en lijkt dat zonder moeite te doen. Gedurende de hele act staat hij kaarsrecht, zonder ook maar een schokje in het bovenlichaam. Het is een onbeschrijfelijke scène die steeds weer een stukje verder gaat op het moment dat je denkt dat het niet spannender meer kan.

Foto: Cirque du Soleil.

De diabolo in de show is prachtig theatraal, maar op dat gebied zijn we bij Pavarini zoveel gewend, dat we eigenlijk niets zagen dat ons verraste.

Op diverse momenten in de show wordt ons een spiegel voorgehouden. Zo analyseren en bestuderen  wetenschappers als zelfingenomen mannen in witte jassen diverse historische scenes met jagers & verzamelaars. De massa-toerist met zijn selfie-manie komt herhaaldelijk voorbij en ook de rat race wordt treffend weergegeven wanneer een roedel neanderthalers los gaat op een man in pak met een koffer en mobiele telefoon.

Foto: Cirque du Soleil.

Richting het einde pakt Totem de grootste spiegel uit het assortiment: subtiel wordt de maakbare samenleving de maat genomen. Dat doet het circus met een waanzinnige scene waarin wetenschappers muziek maken door op scheikundige opstellingen van flessen met borrelende vloeistoffen en buisjes muziek maken, terwijl op de voorgrond een wetenschapper een waanzinnige jongleursact doet met led-ballen in een glazen trechter. De zelfvoldane wetenschappers slaan elkaar van genot op de schouders, tot het mis gaat …..

Totem is een prachtig meeslepend spektakel dat draait om één vraag: als wij niet goed zijn voor de planeet, waarom zou die planeet dan goed voor ons moeten zijn?

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

Dansvoorstelling CARO in de Efteling

We zagen in voorgaande jaren andere shows in de Efteling en dat waren altijd gemoderniseerde edities van klassieke sprookjes. Mooi gemaakt en knap gespeeld, maar wel een wat gezapig verhaal. CARO zou anders zijn, dus we hadden hoge verwachtingen.

Maar eerst het park natuurlijk. In de ochtend deden we na de wildwaterbaan Ruigrijk met haar achtbanen en mega schommel. Via Symbolica kwamen we terecht in Marerijk met Droomvlucht, Villa Volta, het Volk van Laaf en het museum van de Efteling. Verwerken deden we in de Gondoletta en de Pagode. Onderweg genoten we van lekker eten en vers gemaakte stroopwafels. De afsluiter van de dag was CARO in het theater van de Efteling.

De voorstelling vertelt over de carrousel van het leven. Vader en moeder tijd nemen je mee op reis. Die gaat over opgroeien en ontdekken. Over keuzes en trouw. Over onvoorwaardelijke liefde en verdriet. Het thema lijkt eenvoudig, maar is werkelijk waanzinnig fraai uitgevoerd.

Het podium ligt in het midden van de zaal en vormt samen met het dak figuurlijk een carrousel. Het draait wanneer nodig en via de vloer en het plafond duiken acteurs op of vertrekken ze. Decorstukken rijden of ‘vliegen’ op en af. Een prachtig lichtplan met (ongelofelijke) water- en vuureffecten maken het af. CARO is een spetterende voorstelling die dans en acrobatiek combineert en voor onze mini (8 jaar) een ideale combinatie aangezien ze dat op circusschool leert.

In een voorstelling over leven ontkom je niet aan de dood. CARO behandelt het elegant en in stijl.

De eigen muziek is bijzonder fraai, net als de choreografie en symboliek. Van de scene met de grote hoepel kreeg ik kippenvel en die waar vader en dochter de scherven oprapen bracht tranen in mijn ogen.

CARO is echt een aanrader en tot eind december 2019 te zien in het theater van de Efteling.

Ps. De foto’s maakte ik met een hele oude camera en de gloed in de foto’s komt door de lens die uit 1959 is, dus niet door één of ander filter.